ตอนที่ 1 ในวันที่ฝนพรำ

พรุ่งนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก หนูนา รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เป็นครั้งแรกที่เธอจะได้ทำหน้าที่ครูเต็มตัวหลังจากที่ได้ทำการฝึกสอนและฝึกปรือฝีมือจนกระทั่งเรียนจบ เธอเลือกเรียนครูเพราะว่ามันเป็นความใฝ่ฝันของแม่ผู้ล่วงลับ แต่เพราะเป็นคนขี้เหงา พ่อกับแม่ของเธอเสียชีวิตตั้งแต่เธออายุได้เพียงหนึ่งขวบ ปู่กับย่าเลี้ยงเธอมาตั้งแต่ตอนนั้น เธอจึงเลือกเรียน คณะครุศาสตร์สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย เพราะเด็กตัวน้อย ๆ เหล่านั้นคงช่วยให้เธอคลายเหงาได้บ้าง

ในระหว่างที่กำลังรอสอบบรรจุเพื่อจะเข้ารับราชการครูเต็มตัว หนูนาได้มาทำงานเป็นครูประจำศูนย์พัฒนาเด็กเล็กที่ตำบลโคกกกม่วง เป็นตำบลเล็ก ๆ ตำบลหนึ่งในจังหวัดร้อยเอ็ด ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กแห่งนี้อยู่ภายใต้การรับผิดชอบของเทศบาลตำบล ซึ่งตำบลแห่งนี้เป็นบ้านเกิดของแม่ของเธอ พอแม่แต่งงานไปตากับยายก็ย้ายไปอยู่อีกอำเภอหนึ่งไม่ได้กลับมาที่นี่อีกเลย แต่เพราะเธอแอบเห็นสมุดไดอารี่ของแม่ที่บรรยายถึงชีวิตในสมัยเรียนที่กล่าวถึงตำบลแห่งนี้หนูนาจึงอยากมาสัมผัสชีวิตอีกช่วงหนึ่งของแม่ อีกอย่างเธอไม่เหลือใครแล้วเพราะปู่กับย่าตากับยายก็เสียชีวิตหมด ญาติพี่น้องที่ใหนก็ไม่มี เธอจึงตัดสินใจขายที่นาและที่ดินผืนเท่าหยิบมือนั้นและเลือกออกมาตามหาความทรงจำในวัยเยาว์ของผู้เป็นแม่

หนูนาเลือกที่จะเช่าบ้านอยู่ หากเธอสอบบรรจุครูได้จริง ๆ จะได้ย้ายไปโดยไม่ต้องห่วงอะไรเพราะเธอไม่มีใครให้ห่วง ตอนนี้เหมือนเธออยู่บนโลกนี้เพียงลำพัง

"เป็นจั่งได๋ ( เป็นยังไง ) พออยู่ได้บ่อิหล่า ? ( พออยู่ได้ไหมหนู )"

"อยู่ได้ค่ะป้า"

หนูนาพูดคุยกับป้าเจ้าของบ้านเช่า พลางเก็บกวาดเช็ดถูบ้านหลังน้อยหลังนี้ไปด้วย

"หน้าหนูคุ้น ๆ นะ มีญาติพี่น้องอยู่นี่ไหม"

"ไม่นะคะ สงสัยหนูคงหน้าโหลมั้ง"

พร้อมกับลูบหน้าตัวเองไปด้วย

"ป้าไปก่อนนะ มีอะไรขาดเหลือก็เรียกได้ตลอดเด้ออิหล่า"

หนูนายกมือไหว้ป้าเจ้าของบ้าน และหันไปจัดของต่อ เธอเช่าบ้านหลังนี้เพราะน่าอยู่มาก หลังเล็กชั้นเดียว หนึ่งห้องนอน ห้องน้ำอยู่ในบ้าน พื้นที่รอบๆ สะอาดสะอ้าน หลังบ้านเป็นทุ่งนาสุดลูกหูลูกตา หน้าบ้านติดถนนเส้นหลักของหมู่บ้าน มีรั้วรอบขอบชิดเรียบร้อย

เดิมทีป้าเจ้าของบ้านเช่าตั้งใจสร้างบ้านหลังนี้ให้ลูกสาวคนเดียวของแก แต่ว่าลูกสาวแกหนีตามผู้ชายเข้ากรุงเทพ ฯ ไป ไม่ส่งข่าวมาอีกเลย ท่านเห็นว่าไม่เกิดประโยช์อะไรทิ้งไว้ก็รกร้างเฉย ๆ จึงประกาศให้คนเช่า แต่เพราะเป็นบ้านนอกคอกนาคนที่มาเช่าบ้านของท่านจึงไม่มีเลย หนูนาก็คือคนแรก

จัดของเสร็จเรียบร้อยเธอก็เตรียมตัวเข้าไปในตัวอำเภอเพื่อซื้อของใช้ที่จำเป็น พวกหม้อ ถ้วย จาน ชาม ช้อน

"ฝนท่าจะตกนะเนี่ย"

พูดกับตัวเองพร้อมกับแหงนหน้ามองท้องฟ้า เมฆสีคล้ำลอยตัวไปรวมกันเป็นกระจุก รอการกลั่นตัวลงมาเป็นเม็ดฝน ลมเริ่มพัดเอื่อย ๆ มาแล้ว หนูนาสวมหมวกกันน็อคและควบมอเตอร์ไซค์เวฟ 100 คันสีแดงของเธอมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวอำเภอ

รีบซื้อของใช้ที่จำเป็น เสร็จแล้วก็ควบเจ้าเวฟ 100 สีแดงกลับบ้าน เป็นไปตามคาดฝนตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เธอจึงแวะหลบฝนที่ศาลาพักรถข้างทาง แม้เพิ่งจะเป็นช่วงบ่ายแก่ ๆ แต่เพราะสายฝนพรำ ๆ นั้นส่งผลให้ความมืดโรยตัวลงมาเร็วกว่าที่ควร

หนูนาหลบฝนที่ศาลาแห่งนั้นได้สักพัก ก็มีมอเตอร์ไซค์ฮอนด้าสตรีท 400 จอดเทียบกับเวฟ 100 ของเธอ ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่คาดคะเนความสูงคงราว ๆ 180 เซนติเมตร ก้าวลงจากรถคันนั้นเข้ามาหลบฝนในศาลากับเธอด้วย เขาถอดหมวกกันน็อกออกและควักผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อออกมาเช็ดตามหน้าและตามแขน หนูนาลอบมองการกระทำของเขาใจตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ กลัวเขาทำมิดีมิร้ายกับเธอ แต่เขาก็นั่งเงียบ ๆ ในมุมหนึ่งของศาลารอคอยฝนให้หยุดอย่างใจเย็น

เธอขยับผ้าปิดจมูกให้กระชับกับใบหน้า เขายิ้มให้เธอเพื่อเป็นการผูกมิตร แล้วก็หันหน้าออกไปมองสายฝนที่เริ่มเบาลงและคงจะหยุดตกในไม่ช้า

พอฝนเริ่มซาหนูนาจึงสวมหมวกกันน็อคและหยิบของเดินออกไปจากศาลาพักรถควบเวฟ 100 คันสีแดงของเธอออกไป ขับรถไปได้สักพัก เธอมองกระจกส่องหลังก็พบว่าผู้ชายคนนั้นขับมอเตอร์ไซค์ตามเธอมา เธอเลี้ยวซ้ายเขาก็เลี้ยวซ้าย เธอเลี้ยวขวาเขาก็เลี้ยวตาม จนกระทั่งมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน เขาจึงได้ขับแซงเธอเข้าไป โล่งอก..ที่แท้เขาก็เป็นคนในหมู่บ้านแห่งนี้นั่นเอง หนูนาจอดรถเวฟ 100 ที่หน้าบ้านเช่าของเธอ พร้อมกับนำของที่ซื้อมาเข้าไปในบ้าน อาบน้ำอาบท่าและลงมือต้มมาม่าใส่ปลากระป๋องให้กับตัวเอง

ทบทวนแผนการสอนตามคู่มือแล้วก็สวดมนต์ไหว้พระ มองเวลาในมือถือสามทุ่มกว่าแล้วจึงล้มตัวลงนอน

"แม่จ๋าและก็ทุก ๆ คน ช่วยอวยพรให้หนูพบเจอแต่เรื่องดี ๆ และก็คนดี ๆ ด้วยนะจ๊ะ"

ปิดไฟที่หัวเตียงและหลับตา เข้าสู่ห้วงนิทราด้วยฝันดี