ตอนที่ 9 ทำงานร่วมกัน

"อือ..ผมก็คิดอยู่เหมือนกัน แต่งบประมาณเราอาจจะไม่พอกับตรงนั้น บางทีเราอาจจะต้องขออาสาสมัคร"

ได้ฟังคำตอบจากเขาหนูนาก็นิ่งเงียบ แอบชื่นชมเขาในใจที่เป็นคนละเอียดรอบคอบ ใส่ใจกับรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ หรือบางทีเธออาจจะขอความร่วมมือกับเพื่อน ๆ นะ คิดถึงตอนที่ยังเรียนอยู่ เคยไปออกค่ายอาสาสร้างโน่นสร้างนี่อยู่เหมือนกัน แต่ตอนนี้เพื่อน ๆ ก็ทำงานกันหมดแล้วจะมีใครว่างหรือเปล่าหนอ

"ไม่ต้องกังวล เดี๋ยวเรื่องนี้ผมจัดการเอง"

เห็นเธอนิ่งเงียบสิงห์ก็คิดว่าเธอมีความกังวลในใจ ที่จริงเธอไม่ได้กังวลอะไรแค่ครุ่นคิดหาวิธีเท่านั้นเองว่าจะทำอย่างไรกับขยะรอบบ้านของน้องมะลิดี

มาถึงบ้านของมะขามคุณยายของมะขามก็ออกมาต้อนรับ เพราะเมื่อเช้าตอนที่ไปส่งน้องที่โรงเรียนพี่ติ๋วแจ้งยายให้รับทราบไว้แล้ว

นายกสิงห์ เอกและจอมก็ลงมือสำรวจ บ้านของมะขามไม่ต้องทำอะไรเพิ่มมาก มีแค่หลังคาเท่านั้นที่ผุพัง ส่วนบริเวณรอบ ๆ บ้านนั้นสะอาดสะอ้านและมีความเป็นระเบียบเรียบร้อยมากพอสมควร

พักเที่ยงนายกเทศมนตรีสิงห์ก็เลี้ยงก๋วยเตี๋ยว เมื่อรับประทานอาหารกันเรียบร้อยแล้วก็ไปสำรวจที่บ้านของน้องของขวัญต่อ

เช่นกันยายของของขวัญก็รับทราบจากครูติ๋วแล้วว่าจะมีคณะจากเทศบาลตำบลมาสำรวจบ้านเพื่อจะช่วยซ่อมแซม บ้านของของขวัญก็ไม่ได้ซ่อมแซมอะไรมากมาย แต่ห้องน้ำนั้นควรจะสร้างใหม่ให้ถูกสุขลักษณะ

"กลับไปนี้เดี๋ยวผมขอประชุมกับทุกคนเลยนะ รวมทั้งคุณครูด้วย"

เมื่อขึ้นมาบนรถแล้วสิงห์ก็บอกกับทุกคน จอม เอกและหนูนาพยักหน้า มาถึงเทศบาลแล้วทั้งสี่คนก็เข้าประชุมทันที

สรุปได้ว่างบประมาณของโครงการนี้มีเพียงพอ ส่วนเรื่องเก็บขยะและปรับปรุงพื้นที่รอบ ๆ บ้านของน้องมะลินั้นอยากจะขอแรงคนในชุมชนมาร่วมแรงร่วมใจกันมากกว่าเพื่อสร้างความรัก ความสามัคคีและความเข้มแข็งในชุมชน

เลิกประชุมเกือบห้าโมงเย็นหนูนาไม่กลับไปที่ศูนย์เด็กเล็กแล้ว เธอขับเวฟ 100 คันสีแดงตรงกลับบ้านเลย ระหว่างทางก็ชมนกชมไม้ ขับรถกินลมชมวิวไปเรื่อย ๆ มองดูต้นข้าวที่อยู่ในนากำลังแตกกอเขียวชะอุ่มก็หวนนึกถึงตอนเด็ก ๆ ที่เธอเคยตามปู่กับย่าไปนาบ่อย ๆ และบางครั้งเธอก็ไปกับตากับยายด้วย น่าเสียดายที่ท่านทั้งสี่มาด่วนจากเธอไปซะก่อน ส่วนพ่อกับแม่นั้นตอนที่ท่านทั้งสองจากไป เธอยังจำความอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เพราะพวกท่านจากไปตอนที่เธอมีอายุได้เพียงขวบเดียวเท่านั้นเอง

แวะเก็บลูกตะขบข้างทางที่มันสุกแดงเต็มต้น หนูนาชอบกินมากโดยเฉพาะลูกแดง ๆ จะมีรสชาดที่หอมหวานมาก โชคดีที่เธอมีถุงก๊อบแก๊บติดมาด้วย เก็บได้มากจนเป็นที่พอใจแล้วก็เตรียมตัวจะกลับบ้าน บรรยากาศโดยรอบเย็นสบายแสงแดดเริ่มโรยตัวลงแล้ว เธอเดินไปที่รถมอเตอร์ไซค์และจะสตาร์ทมัน แต่แล้ว...มันก็สตาร์ทไม่ติด

"สงสัยน้ำมันหมด"

บ่นพึมพำกับตัวเอง ที่จริงแล้วเกจ์วัดน้ำมันก็ขยับมาตรงขีดแดงแล้วล่ะ แต่เธอคิดว่าตอนเย็นค่อยไปซื้อน้ำมันขวดที่ร้านขายของชำในหมู่บ้านมาเติม เป็นไงล่ะมัวแต่เอ้อระเหยลอยชาย ก็ต้องจูงสิคะงานนี้

ดีที่วันนี้ไม่ได้ใส่รองเท้าส้นสูงมา ไม่งั้นน่องปูดแน่ ๆ ระยะทางจากตรงนี้ไปที่ร้านขายของชำอย่างต่ำก็สามกิโลเมตร เธอเอาถุงตะขบใส่ตะกร้าหน้ารถ กระเป๋าสะพายห้อยไว้ตรงแฮนด์ ค่อย ๆ เข็ญรถเดินไปตามขอบถนน เข็น ๆ หยุด ๆ ได้ระยะทางประมาณห้าร้อยเมตรก็มีรถกระบะสี่ประตูขับตามหลังเธอมา รถคันนั้นชะลอ ๆ แอบข้างทางเพื่อจอด คนขับเปิดประตูลงมา

"รถเป็นอะไรครับคุณครู ?"

นายกเทศมนตรีสิงห์นั่นเอง หนูนาหยุดเข็นรถและตอบเขาไป

"น้ำมันหมดค่ะ"

สิงห์เดินตรงมาหาเธอ พร้อมกับเปิดเบาะรถมอเตอร์ไซค์และเปิดฝาถังน้ำมันเขย่า ๆ รถและมองลงไปที่ช่องตรงถังน้ำมันนั้น

"น้ำมันหมดจริง ๆ ด้วย นี่แหละผู้หญิงขี่เป็นอย่างเดียว"

ท้ายประโยคยังบ่นเธอด้วย หนูนาไม่พอใจแต่ก็ระงับอารมณ์เอาไว้ เพราะยังไงเขาก็ยังอุตส่าห์มีน้ำใจจอดรถไต่ถามเธอ

"ขับรถยนต์เป็นมั้ย ?"

"เป็นค่ะ"

สิงห์จึงขนสัมภาระของเธอเอาไปวางไว้ที่เบาะข้างคนขับ

"ถ้างั้นครูขับรถผมไปที่ปั๊มน้ำมัน เดี๋ยวผมจะพามอเตอร์ไซค์เกาะท้ายรถยนต์ไป ถ้าจะยกขึ้นใส่ท้ายกระบะสองคนก็คงไม่ไหว"

หนูนาไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอเดินไปที่รถกระบะของเขาและไปนั่งประจำที่คนขับ ส่วนสิงห์ก็คร่อมที่มอเตอร์ไซค์ของเธอ หนูนาค่อย ๆ เคลื่อนรถช้า ๆ สิงห์รีบคว้าหมับที่ตรงท้ายกระบะเกร็งข้อมือจับท้ายรถไว้เหนียวแน่นค่อย ๆ ประคองมอเตอร์ไซค์ให้เคลื่อนตัวตามรถกระบะไป

หนูนามองกระจกส่องข้างเห็นเขาเกาะท้ายรถท่าทางชิลล์ ๆ แต่ก็ยังเป็นห่วงเขาอยู่ดีกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุขึ้น ที่จริงเธอก็อยากแนะนำเขาว่าให้เขาขับรถเข้ามาซื้อน้ำมันให้เธอก็ได้ แต่ก็เกรงใจ เขาคงจะพิจารณาแล้วล่ะว่าวิธีนี้ดีที่สุด

เกือบสิบห้านาทีจึงเข้ามาถึงหมู่บ้าน หนูนาจอดรถที่หน้าร้านขายของชำและเปิดประตูลงมา

"ทำไมไม่ไปปั๊มล่ะ ?"

"ไม่ล่ะค่ะ มันไกล หนูนาเกรงใจ"

แล้วก็เดินไปหยิบขวดน้ำมันที่แม่ค้ากรอกไว้มาสองขวดและจ่ายเงิน สิงห์ช่วยเธอเติมน้ำมันและลองสตาร์ทดู

"เรียบร้อย"

"ขอบคุณมากค่ะคุณสิงห์"

เธอกล่าวขอบคุณเขา ก่อนที่จะขับมอเตอร์ไซค์ออกมาจากร้านขายของชำเพื่อกลับบ้าน

"พุสาวติ้นายก ? ( แฟนเหรอ )"

ท่านนายกเทศมนตรีหนุ่มยิ้มกับคำถาม

"บ่แมนครับ ครูที่ศูนย์เด็กเล็ก"

เขาขึ้นรถและขับออกมา เหลือบมองที่เบาะข้างคนขับก็เห็นกระเป๋าสะพายกับถุงใส่ลูกตะขบสุกวางอยู่ สิงห์จึงเปลี่ยนเส้นทางตรงไปที่บ้านของเธอแทน

ทางด้านหนูนานั้นเมื่อกลับมาถึงบ้านก็พบว่าเธอลืมกระเป๋าไว้ในรถของนายกสิงห์ กุญแจบ้านและโทรศัพท์อยู่ในนั้นด้วย ในช่วงจังหวะที่เธอตัดสินใจยังไม่ได้ว่าจะเอายังไงดีอยู่นั้น รถกระบะของเขาก็มาจอดที่หน้าบ้านของเธอพอดี สิงห์เปิดประตูรถลงมาในมือถือสัมภาระของเธอมาด้วย

"ขอบคุณมากค่ะ"

ยื่นมือไปรับของในมือเขาและกล่าวขอบคุณ

"ผมขอเบอร์คุณหน่อย อ๊ะ ๆ.. อย่าเข้าใจผิด ยังไงเราก็น่าจะได้ร่วมงานกันไปอีกนาน มีไว้ติดต่อกันก็ดี"

เขารีบอธิบายเพราะกลัวเธอจะเข้าใจผิดคิดไปไกลว่าเขาจะจีบเธอ ถึงแม้ว่าเขาจะเคยแอบแอดไลน์เธอไปแล้วก็ตามตอนที่เขาเจอเธอที่กลางทุ่งนาเมื่อหลายวันก่อน ซึ่งตอนนั้นเขาอยากรู้จักเธอเพราะเธอหน้าตาเหมือนหนึ่งฤทัย แต่การที่มีเบอร์โทรมันก็จะสะดวกกว่าในการติดต่อกัน

หนูนาไม่ปฏิเสธเธอจึงจดเบอร์โทรให้เขา เมื่อได้เบอร์ของเธอแล้วเขาก็โทรเข้ามือถือเธอทันที เสียงริงโทนเธอดังอยู่สักครู่เขาก็กดวางสาย

"นั่นเบอร์ผม เมมไว้ด้วย"

พูดจบเขาก็เดินไปขึ้นรถและขับออกไป หนูนามองตามเขาไปอย่างไม่เข้าใจ จะขอเบอร์ทำไมก็เขามีไลน์เธอแล้วนี่นา เธอเองก็เพิ่งรู้ว่าคุณลุงที่ขับรถไถคนนั้นเป็นคนเดียวกันกับท่านนายกเทศมนตรีสิงห์เมื่อวานนี้เอง เพราะเธอเห็นภาพพักหน้าจอโทรศัพท์ของเขาเป็นรูปวิวที่เธอถ่ายวันนั้นแล้วเขาขอจากเธอ ในตอนแรกเธอก็ไม่รู้ว่าเป็นเขาเพราะรูปโปรไฟล์ที่เขาใช้ในไลน์นั้นเป็นรูปของตัวการ์ตูนชินจัง