2

“แต่อลินคิดว่าคงไม่ต่างกับนักกีฬาว่ายน้ำ”

“ทรงมันก็เหมือนกันและอลินก็เคยเห็นผู้ชายตัวเป็น ๆ หุ่นดี ๆ อยู่ในชุดว่ายน้ำในระยะใกล้ชิดมาแล้วค่ะ”

อลินญาไม่ได้เป็นนักกีฬาว่ายน้ำ เธอแค่ชอบออกกำลังกายแบบที่ไม่ต้องเสียเหงื่อ การว่ายน้ำจึงเป็นสิ่งที่เธอเลือกทำบ่อยมากที่สุด แน่นอนว่าการไปว่ายน้ำในสระขนาดมาตรฐานอลินญาต้องพบกับคนหลากหลายเพศมาใช้บริการสระว่ายน้ำอยู่แล้ว นั่นรวมถึงนักกีฬาว่ายน้ำมืออาชีพด้วย

“คิดงั้นเหรอ กางเกงในของฉันน่ะต้องใส่สบายทั้งเวลาปกติและเวลาที่ส่วนนั้นตื่นตัว ฉันไม่ต้องการให้ผิวผ้าสร้างความระคายเคืองกับส่วนนั้นเวลาที่มัน...” อคิระค้างคำพูดไว้ขณะที่ยกแขนของตัวเองขึ้นมา ใช้ศอกวางบนโต๊ะแล้วให้แขนตั้งฉากกับโต๊ะ พร้อมกับใช้มืออีกข้างมากำรอบข้อมือของตัวเองไว้แล้วพูดต่อ “ขยายใหญ่เต็มตัว”

“ขยาย...ใหญ่”

“ใช่ รู้ไหมว่าเธอต้องวัดกับขนาดจริงตอนที่มันขยายเต็มตัวด้วยนะ” อคิระแสยะยิ้มเมื่อเห็นความวิตกกังวลผ่านออกมาจากดวงตาคู่สวยของอลินญา

เธอกำลังกลัว แน่ละเพราะเขาตั้งใจสร้างความกลัวให้กับเธอ แม้จะไม่ได้เจอกันนานหลายปีแต่เขามองออกว่าอลินญาอ่อนประสบการณ์กับเพศตรงข้าม เด็กอ่อนต่อโลกที่พยายามจะทำตัวกร้านโลกเวลาอยู่ต่อหน้าเขา เหอะ  เธอก็แค่คนอวดเก่งถือดี แค่อยากเอาชนะเขาเท่านั้น

“ถ้าเธอทำได้ ฉันก็จะยอมให้เธอเข้ามาเป็นดีไซเนอร์ให้กับAKR” แน่นอนว่าอคิระเดาตำตอบของอลินญาไว้เรียบร้อยแล้ว เธอต้องยอมแพ้ และคำตอบมีเพียงคำตอบเดียวเท่านั้น ‘อลินไม่ทำแล้วค่ะ ชัวร์!’

“ได้ค่ะ ก็แค่วัดจากขนาดจริง อลินทำได้สบายมาก” ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มหวานส่งกลับไปให้คนที่ท้าทายเธอ อลินไม่ยอมราฟหรอกแต่ว่า ‘สบายที่ไหนเล่ายัยอลิน’

เอกสารสมัครงานและเอกสารสัญญาจ้างงานถูกส่งคืนให้พนักงานฝ่ายบุคคลพร้อมลงลายมือชื่อของพนักงานคนใหม่ที่จะเข้ามาทำงานในตำแหน่ง ดีไซเนอร์ หรือพนักงานส่วนออกแบบดีไซน์ของAKRแบรนด์

“เงินเดือนตามตรงลง รับได้แน่นะ” อคิระยืนกอดอกถามพนักงานใหม่ของตัวเองขณะที่สายตามองตามร่างอรชรลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วหันมาเผชิญหน้ากับเขา

ไม่รู้ว่าอลินญาจะรู้ตัวบ้างไหมว่ารอยยิ้มของเธอกำลังทำให้เขารู้สึกอยากยกมือขึ้นมาแล้วหยิกปากสวยได้รูปนั้น เวลาเธอยิ้มแบบนี้ให้เขาทีไรมันเหมือนกับว่าเธอกำลังยิ้มท้าทายกันยังไงก็ไม่รู้ ตอนเด็ก ๆ ก็เป็นแบบนี้ ขี้ฟ้องพอเขาโดนดุก็แอบยิ้มเย้ยใส่ คิดว่าตัวเองชนะ

“รับได้ค่ะ” อลินญายิ้มหวาน ๆ ให้กับคุณเจ้านายที่รับเธอเข้าทำงานแบบไม่เต็มใจนัก ก็ในเมื่อเขาพูดเองว่าถ้าเธอมั่นใจว่าสามารถทำได้เขาก็จะรับเธอเข้าทำงาน ส่วนเรื่องค่าจ้างอลินญามองว่าสมเหตุสมผล

เธอรู้ว่าอคิระไม่อยากรับเธอเป็นพนักงานเพราะเขาไม่ได้พอใจในตัวเธอเท่าไหร่นัก แต่ในเมื่อเขาปากลั่นออกมาแล้วเขาก็รับผิดชอบคำพูดของตัวเองได้ดีไม่ได้กดเงินเดือนของเธอ อคิระให้เงินเดือนเธอเป็นไปตามโครงสร้างของบริษัทบวกตามประสบการณ์ทำงานของเธอเล็กน้อย ซึ่งที่ผ่านมาอลินญาไม่เคยเป็นพนักงานของบริษัทไหนมาก่อน เธอทำฟรีแลนซ์รับเป็นงาน ๆ ไป

อลินญาชอบเก็บประสบการณ์จากการร่วมงานกับดีไซเนอร์ชื่อดังหรือคนที่มีประสบการณ์อยู่ในวงการแฟชั่นมานาน เธอชอบเป็นลูกมือเพื่อเรียนรู้การทำงานของมืออาชีพและเอามาปรับใช้ แน่นอนว่าเธอมีเป้าหมายในชีวิตของตัวเองและอลินญาตั้งใจจะทำให้สำเร็จให้ได้

“ขอบคุณนะคะ” ก่อนจะเดินออกจากห้องประชุมที่อคิระอนุญาตให้HRใช้เป็นที่เซ็นหนังสือสัญญาจ้าง อลินญาไม่ลืมยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณพนักงานคนนั้น

“วันพรุ่งนี้แวะมาหาพี่เพื่อทำบัตรพนักงานด้วยนะจ๊ะ” พนักงานคนสวยเอ่ยด้วยน้ำเสียงใจดีและดูเป็นมิตรทำให้อลินญารีบพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม แต่เธอยังไม่ทันจะได้พูดคำอื่นออกมาก็ถูกคุณเจ้านายจับข้อมือเอาไว้แล้วลากเธอเดินออกจากห้องนั้นไป ใช้คำว่าลากไม่ผิดหรอกเพราะอคิระไม่อ่อนโยนกับเธอเลย ไม่เคยเลยสักครั้ง

“อลินเจ็บนะคะ” บิดข้อมือของตัวเองออกจากการเกาะกุมที่ไม่เต็มใจและอคิระก็ยอมปล่อยแต่โดยดี เขาเองก็ไม่ได้อยากจะแตะเนื้อต้องตัวอลินญาเท่าไหร่นักหรอกถ้าไม่จำเป็น

“อย่ามาเวอร์ ฉันไม่ได้ออกแรงอะไรเลย” ถ้าเขาออกแรงเยอะจริง ๆ ข้อมือเล็ก ๆ นั่นหักไปแล้ว

“ราฟพาอลินกลับมาที่ห้องทำงานทำไมคะ” ห้องทำงานของประธานบริษัทเป็นห้องที่เธอได้เข้ามานั่งก่อนห้องสัมภาษณ์ที่ไม่ได้สัมภาษณ์ซะอีก เหตุเกิดจากเขานั่นแหละที่พอเห็นชื่อเธอก็ไล่กลับทันทีแล้วคิดว่าคนอย่างเธอจะยอมง่าย ๆ เหรอ ไม่มีทางค่ะ ก็แค่เดินตรงเข้ามาโดยไม่สนใจรปภ.ที่กำลังห้ามเธออยู่

นิสัยวู่วามหรือการไม่ให้เกียรติไม่ใช่นิสัยโดยปกติของอลินญา เธอจะไม่มีทางทำแบบนี้แน่หากสิ่งที่เธอได้รับมันยุติธรรมและแน่นอนว่าอคิระไม่ยุติธรรมกับเธอเพราะความไม่พอใจส่วนตัว แล้วแบบนี้จะให้เธอก้มหน้าปาดน้ำตากลับบ้านได้ยังไงกัน ต้องสู้ค่ะ

“ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอ” อคิระเดินตรงไปที่โซฟาสำหรับรับแขกในห้องทำงานของเขา เขาเดินนำไปสองสามก้าวถึงได้สังเกตเห็นว่าอีกคนไม่เดินตามมาด้วย

“ยืนนิ่งอยู่ทำไม ตามฉันมาสิ!”