3

“ก็อลินไม่รู้นี่คะว่าราฟอยากให้ไปนั่งคุยตรงนั้น แล้วทำไมต้องตะคอกใส่กันด้วย” แอบส่งค้อนวงผ่านทางสายตาไปหนึ่งที เขาแค่บอกเธอดี ๆ ก็ได้ ไม่เห็นจะต้องทำเสียงดังใส่กันเลย อลินญาค่อนแคะในใจและยอมเดินไปนั่งที่โซฟาตัวเล็กปล่อยให้อคิระนั่งบนโซฟาตัวยาวไปคนเดียว ห้องทำงานของเขาใหญ่โตโอ่อ่ามากมองรอบ ๆ ห้องก็สมฐานะนักธุรกิจอายุน้อยรอยล้านอย่างเขาจริง ๆ

“เธอรู้ว่าฉันเป็นเจ้าของAKRใช่ไหม ถึงได้เลือกมาสมัครงานที่นี่” อคิระรีบถามเข้าประเด็นเพราะเขาก็ไม่ได้อยากจะคุยกับอลินญาเท่าไหร่นักหรอก ไม่ได้เบื่อหน้าเธอขนาดนั้นแต่เขาเป็นเจ้าของบริษัทและมีเรื่องสำคัญให้ทำอีกมาก

“ใช่ค่ะ และอลินรู้ว่าราฟจะรับอลินเข้าทำงาน” ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งอลินญามั่นใจว่าจะสามารถคว้าตำแหน่งงานนี้มาได้ ไม่ใช่เพราะมีครอบครัวอคิระหนุนหลังหรอกนะแต่เธอหาทางทำให้เขารับเธอเข้าทำงานได้ก็แล้วกัน

“แล้วเธอมาสมัครงานทำไม พ่อตัดเงินเหรอ” อคิระไม่เคยมองอลินญาดีในสายตาของเขาอยู่แล้ว เขาจึงไม่อยากคิดว่าที่เธอมาหางานทำก็เพราะอยากทำงานจริง ๆ

“ไม่ใช่ค่ะ คุณพ่อไม่เคยตัดเงินอลินและคุณแม่ไม่มีทางยอมให้คุณพ่อทำแบบนั้นหรอกค่ะ”

เธอเกิดมาเป็นลูกคนเดียว อยากได้อะไรก็ไม่เคยผิดหวังแต่อลินญาไม่ได้เป็นเด็กเอาแต่ใจตัวเองที่อยากได้ต้องได้ เธอจะขออะไรมักจะมีเหตุผลเสมอเพราะรู้ว่าเงินที่เธอมีก็มาจากความขยันหมั่นเพียรของคุณพ่อทั้งนั้น ต่อให้เธอเกิดมาสบายก็ไม่ควรใช้เงินฟุ่มเฟือย เพราะฉะนั้น อลินญาถึงมีเป้าหมายในการใช้ชีวิตยังไงละ และเธอจะสร้างมันขึ้นมาด้วยเงินที่เธอหามาได้

“ที่อลินอยากเป็นดีไซเนอร์ของAKR เพราะอยากสร้างความน่าเชื่อถือให้ตัวเองค่ะ อลินจะสร้างแบรนด์เสื้อผ้าเป็นของตัวเอง”

และนี่คือเหตุผลที่อลินญามาสมัครงาน เธอเห็นความสำเร็จของอคิระจากหน้านิตยสารและสื่อโซเชียลทุกที่ ไม่ว่าจะเป็นงานถ่ายแบบ อคิระก็ได้เป็นนายแบบดาวรุ่งหรือไม่ว่าจะเป็นการเปิดตัวธุรกิจชุดชั้นในชาย เขาก็ทำออกมาได้ดีและประสบความสำเร็จเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อ เธอเห็นและยินดีกับความสำเร็จของเขาจริง ๆ

“เธออยากมีแบรนด์ของตัวเอง เหมือนที่ฉันมีใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ” อลินญายอมรับว่าอคิระคือแรงบันดาลใจ ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าความตั้งใจและความพยายามของเขาคือแรงบันดาลใจให้เธอ

“อลินชอบด้านแฟชั่นมาตั้งแต่เด็กแล้วค่ะ ใฝ่ฝันอยากมีเสื้อผ้าที่ตัวเองเป็นคนออกแบบอยู่ในห้างบ้าง” มันคือความฝันของเธอจริง ๆ ฝันที่ไม่กล้าคิดว่าจะทำได้และการที่เห็นอคิระทำได้เธอจึงมีแรงสู้ เธอต้องทำสำเร็จสิ

“อลินญาเธอฝันสูงไปหรือเปล่า การทำแบรนด์เสื้อผ้าไม่ได้ง่าย ๆ นะ คู่แข่งในตลาดเยอะมาก”

อคิระกล้าพูดเพราะเขาศึกษามาเป็นอย่างดีก่อนจะตัดสินใจลงทุนสร้างแบรนด์AKR เขาไม่มีปัญหาเรื่องเงินจะบอกว่าฐานะที่บ้านดีมันก็ส่วนหนึ่งแต่เพราะตัวของเขาเองเป็นคนเก็บเงินเก่งมาตั้งแต่เด็ก ตอนที่เขาต้องย้ายไปเรียนที่ออสเตรเลียเขาก็หางานพิเศษทำและโชคดีที่ได้ความหล่อมาจากพ่อ ใบหน้าลูกครึ่งฝรั่งผสมไทยทำให้เบ้าหน้านี้ไปเข้าตาโมเดลลิ่ง  

มันคือโอกาสที่ทำให้อคิระได้เข้าสู้เส้นทางนายแบบเต็มตัว ทำให้เขาเป็นที่รู้จักของคนในวงการ ได้ฝากฝีมือการเดินแบบและถ่ายแบบของตัวเองเอาไว้จนสามารถสร้างกลุ่มแฟนคลับได้จำนวนหนึ่ง และเพราะโอกาสนี้เองเขาถึงได้คลุกคลีกับคนวงใน คอยถามข้อมูล ศึกษาหาความรู้จนมั่นใจแล้วถึงกล้าทำ แล้วอลินญาละ? เธอมีอะไรบ้างนอกจากบ้านรวยเป็นลูกคุณหนู

“ความฝันคือเรื่องเพ้อเจ้อ เธอโตแล้วนะอลินญาไม่ใช่ยัยลูกเป็ดขี้เหร่ขี้ฟ้องที่ชอบนั่งฝันเฟื่องเหมือนตอน 7 ขวบ โตแล้วทำอะไรต้องคิดให้รอบคอบ”

‘ยัยเด็กหน้าม้าเต่อ ใส่เหล็กดัดแล้วก็ต้องใส่แว่นสายตาหนาเตอะตลอดเวลา’

“ยัยม้าเต่อ มีผักติดฟัน ยัยม้าเต่อ มีผักติดฟัน ฮ่าๆ ใส่แว่นก็หนาเตอะ ยังไม่เห็นอีกนะว่าฟันตัวเองมีอะไรติดอยู่ ยัยซื่อบื่อเอ๊ย” ประโยคหยอกล้อที่สำหรับอลินญามันคือการบูลลี่และเธอเกลียดช่วงเวลานั้นมากที่สุด ‘เกลียดราฟ คนนิสัยไม่ดี’ เขาชอบล้อเธอแบบนั้นทุกครั้งเวลาที่เจอกัน ทั้งที่โรงเรียนและช่วงวันหยุดที่บ้านของเราสองคนนัดไปสังสรรค์ด้วยกัน