Share

บทที่ 8 ใกล้ชิดกันมากขึ้น

last update Tanggal publikasi: 2025-05-26 12:29:21

หลายวันต่อมา ในตอนเช้าวันหนึ่งแตงไทยก็ขับมอเตอร์ไซค์คู่ใจมุ่งตรงไปยังบ้านกำนันหิน ทุ่งนาสองข้างทางในตอนนี้เหลือแต่ตอซังข้าว เพราะว่าชาวนาเกี่ยวข้าวจนหมดแล้ว หลังจากที่ข้าวสุกงอมก็ใช้เวลาประมาณสามอาทิตย์เท่านั้นในการเก็บเกี่ยว ตั้งแต่เริ่มใช้รถเกี่ยวแทนคนทุกอย่างก็สะดวกสบายมากขึ้น

ร่างบางจอดรถเครื่องที่หน้าบ้านทรงไทยหลังใหญ่ สายตาสอดส่ายมองหาเจ้าของบ้าน แต่ก็ไม่เห็นใคร ขาเรียวจึงเดินไปที่ประตูรั้วแล้วก็ยกมือขึ้นกดกริ่ง รออีกสักครู่ก็ยังไม่มีใครมาเปิดประตู

"หรือจะไม่อยู่ ?"

แตงไทยพึมพำกับตัวเองเบา ๆ แล้วก็หันหลังกำลังจะเดินกลับไปที่รถมอเตอร์ไซค์ แต่ใจนึงก็คิดขึ้นมาว่า

'หรือว่าเขาจะไม่สบาย ?'

คิดได้ดังนั้นจึงลองผลักประตูรั้วเข้าไป ปรากฎว่ามันไม่ได้ล็อคจึงค่อย ๆ เปิดและเดินเข้าไปในบริเวณรั้วบ้าน

"กำนันคะ กำนัน !?"

แล้วเธอก็ส่งเสียงเรียกแต่ก็ยังคงเงียบ แตงไทยมองเข้าไปในโรงจอดรถ เห็นรถเกี่ยวข้าวจอดอยู่ มีรถกระบะสี่ประตูยกสูงคันสีดำจอดอยู่ด้วย รวมทั้งมอเตอร์ไซค์ฮาเล่ย์ รถอยู่ครบแสดงว่าเขาน่าจะอยู่บ้าน (แตงไทยรู้เพราะสืบมาหมดว่าพ่อกำนันของเธอขี่รถอะไร ทำนองรู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง)

เมื่อคิดว่าเขาอยู่บ้านขาเรียวจึงก้าวขึ้นบันไดบ้าน พร้อมกับส่งเสียงเรียกเจ้าของบ้านไปด้วย

"กำนัน กำนันอยู่หรือเปล่าคะ ?"

แตงไทยเดินเข้ามาตรงโต๊ะที่เคยนั่งตอนที่มากับพ่อ แล้วเธอก็ต้องตกใจเพราะว่ามีมือใหญ่คว้าเอวเล็กดึงเข้าไปหาตัวและมืออีกข้างของบุคคลคนนั้นก็ปิดปากเธอเอาไว้ ร่างบางดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดเขา

"อ่อยอ๊ะ ใออ้ะ !?" (ปล่อยนะ ใครน่ะ)

"แตงไทยเองเหรอ นึกว่าขโมย"

เสียงแหบแห้งเปล่งออกมาข้างใบหูเล็ก พร้อมกับปล่อยร่างบางออกจากอ้อมแขน แตงไทยหันขวับไป แล้วเธอก็ต้องรีบประคองร่างสูงใหญ่เอาไว้ เพราะว่ามันโงนเงนเธอเกรงว่าเขาจะล้มฟาดลงไป ร่างเล็กประคองพาร่างสูงใหญ่ไปนั่งที่เก้าอี้ขาสิงห์แบบยาว

"กำนันเป็นอะไร เมาเหรอ !?"

เขาไม่ได้ตอบคำถามของเธอ แต่ค่อย ๆ เอนกายลงไปนอนราบบนเก้าอี้ แตงไทยจึงคลำที่หน้าผากเพราะรู้สึกว่าเขาตัวร้อนผิดปกติ และก็เป็นจริงดังคาดกำนันสิงห์เป็นไข้ ตัวร้อนจี๋เลย

"กำนันไม่สบายนี่คะ ทานข้าวทานยาหรือยัง ?"

ใบหน้าหล่อเข้มแต่ทว่าซีดเซียวส่ายหน้า เขารู้สึกปวดหัวและตัวรุม ๆ ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วและกินยาแก้ไข้ดักเอาไว้ กะว่าตอนเช้าถึงจะไปหาหมอแต่กลับลุกไม่ขึ้น เขาได้ยินเสียงเรียกแว่ว ๆ จึงได้ฝืนสังขารลุกขึ้นมาดูเพราะคิดว่าขโมยมาบุกรุกบ้าน หรืออาจจะเป็นชาวบ้านมาปรึกษาหารือกับเขา ไม่คิดว่าจะเป็นแตงไทย

"มียาแก้ไข้หรือเปล่า ?"

"มีอยู่ในตู้ยา"

ร่างบางเดินตรงไปที่ตู้ยาสามัญประจำบ้านหยิบกระปุกยาพาราออกมา เทใส่ฝ่ามือหนึ่งเม็ด แล้วก็เอาเก็บไว้ที่เดิม เธอมองหาขวดน้ำก็เห็นว่ามีน้ำเปล่าหลายแพ็คตั้งอยู่ข้างตู้เย็นจึงหยิบมาหนึ่งขวด

"กำนันกินยาก่อนค่ะ"

มือเล็กประคองร่างใหญ่ให้ลุกขึ้นมานั่งและเอายาวางลงบนฝ่ามือใหญ่ จะเปิดขวดน้ำให้เขาแต่เปิดยังไงก็เปิดไม่ออก กำนันหินส่งเม็ดยาเข้าปากแล้วก็แย่งขวดน้ำในมือเธอมาเปิดเอง

"แรงเท่ามด"

หลังจากที่กินยากินน้ำแล้ว ร่างใหญ่ก็เอนตัวลงนอนพร้อมกับพึมพำต่อว่าเธอออกมา แตงไทยนึกโมโหตัวเองเหมือนกัน เธอสามารถเปิดขวดเบียร์ได้ด้วยไฟแช็ค แต่ว่าเมื่อกี้ทำไมถึงเปิดขวดน้ำไม่ได้นะ แต่ช่างเถอะตอนนี้ที่ต้องทำก็คือทำให้ไข้ของกำนันหินลดลง เพราะตัวเขาร้อนมากน่าจะไข้สูงเกินสี่สิบองศา

จำได้ว่าเหมือนจะเห็นปรอทวัดไข้อยู่ในตู้ยา เธอจึงไปหยิบมันมาแล้วก็ให้กำนันหินหนีบเอาไว้ที่รักแร้ ผ่านไปครู่ใหญ่ก็เอามาดู

"โหไข้สูงจริงด้วย เกือบสี่สิบองศาแน่ะ กินยาแล้วก็ต้องเช็ดตัว มีผ้าขนหนูผืนเล็กไหมคะ ?"

กำนันหินหรี่ตาขึ้นมามองใบหน้าขาวใสที่อยู่ใกล้เขาแค่คืบ ไม่กลัวติดไข้จากเขาหรือไงนะ ตอนนี้เขาปวดหัวและปวดตามเนื้อตัวมาก แถมใจยังเต้นแรงอีกด้วยไม่รู้ว่าเป็นเพราะพิษไข้ หรือว่ากลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่มันโชยมาจากร่างบางกันแน่

"มี อยู่ในห้องนอนฉัน"

ดวงตากลมโตมองตามสายตาของเขา แล้วเธอก็เดินไปทางนั้นเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนใหญ่ เปิดลิ้นชักตู้เสื้อผ้า ลิ้นชักแรกเธอต้องเขินหน้าแดงเพราะมันเต็มไปด้วยกางเกงในของเขา ลิ้นชักที่สองถึงจะเป็นพวกผ้าเช็ดหน้าแล้วก็ผ้าขนหนูผืนเล็ก

แตงไทยหยิบผ้าขนหนูมาหนึ่งผืน เดินไปหากะละมังเล็กในห้องครัวแล้วก็เอาน้ำในตู้เย็นออกมาเทใส่ นำผ้าขนหนูลงไปแช่บิดพอหมาด แล้วก็เดินไปหาเขาที่นอนราบอยู่บนเก้าอี้ขาสิงห์

บ้านของกำนันหินเป็นเรือนไทยยกสูงแบบร่วมสมัย ห้องครัว ห้องนอนรวมทั้งห้องน้ำอยู่บนบ้านหมดเลย แล้วก็มีห้องโถงใหญ่อยู่ตรงกลางบ้าน เอาไว้สำหรับเป็นห้องนั่งเล่น ห้องรับแขก ห้องทานข้าว พูดง่าย ๆ ก็คือเป็นลานเอนกประสงค์นั่นเอง

"กำนัน เช็ดตัวหน่อยนะคะ"

ร่างใหญ่ปรือตาขึ้นมามองเธอแวบหนึ่ง ก็เห็นว่ามือเรียวเล็กกำลังเช็ดตามแขนแกร่งของตัวเอง ความเย็นจากผ้าชุบน้ำทำให้เขาหนาวสะบั้น

"หนาวเหรอ ทนหน่อยนะคะ ยังไงก็ต้องเช็ดตัวเพื่อลดไข้ กำนันถอดเสื้อหน่อยค่ะ"

พูดจบเธอก็ถลกชายเสื้อยืดของเขาขึ้นมา กำนันหินจึงลุกขึ้นมานั่งแล้วก็ถอดเสื้อออก แตงไทยแช่ผ้าในกะละมังอีกครั้งบิดพอหมาด แล้วก็เช็ดไปตามเนื้อตัวให้เขา

แตงไทยใจเต้นแรงลอบมองหน้าอกกว้างแล้วกลืนน้ำลาย รู้สึกว่าร่างกายของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ ไม่ใช่ว่าจะติดไข้จากเขาหรอกนะ มือเล็กเช็ดตัวให้เขาแล้วก็ถามตัวเองในใจ

"เสร็จแล้วค่ะ"

กำนันหินสวมเสื้อแล้วก็ล้มตัวนอนลงไปเช่นเดิม แตงไทยเอามืออังหน้าผากเขาดู ก็รู้สึกว่าความร้อนลดลงแล้ว

"เดี๋ยวแตงจะไปทำอะไรให้กิน กำนันนอนพักก่อนนะ ถ้าไม่ไหวเราค่อยไปหาหมอ"

แล้วร่างบางก็เดินตรงเข้าไปในห้องครัว เมนูที่เธอคิดเอาไว้ก็คือข้าวต้มเกลือร้อน ๆ คงจะช่วยให้คนเป็นไข้สบายท้องและคล่องคอไม่น้อย

กำนันหินมองตามร่างบางไปด้วยความรู้สึกแปลก ๆ จู่ ๆ ก็คิดถึงภรรยาขึ้นมา ตั้งแต่เธอตายจากไปเขาก็ไม่เคยใกล้ชิดกับผู้หญิงคนไหนอีกเลย

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • พ่อกำนันคนนั้น ต้องเป็นของฉันคนนี้   บทที่ 30 งานแต่งงาน (จบบริบูรณ์)

    สิบสี่กุมพาพันธ์ เป็นวันกำหนดการงานแต่งของแตงไทยและกำนันหิน ซึ่งงานแต่งในคราวนี้ถูกจัดอย่างยิ่งใหญ่ มีทั้งหมอลำและรถแห่ กำนันหินเชิญคนทั้งตำบลหนองปลาไหลให้ไปร่วมงานแต่งของเขา และสิ่งที่ทุกคนต้องพูดโจษขานกันไปอีกนาน นั่นก็คือสินสอดที่กำนันหินมอบให้กับตาทองผู้เป็นพ่อตา เพราะมันเยอะมาก เงินสดสิบล้านบาท ทองคำแท่งห้าสิบบาท และโฉนดที่ดินในตำบลหนองปลาไหลอีกนับร้อยไร่ แต่ตาทองไม่รับเขามอบกลับคืนให้ลูกสาวและลูกเขย"พ่อไม่ต้องการสินสอดอะไรทั้งนั้น ขอแค่หลานสาวหรือหลานชายอย่างละคนก็พอ"ตาทองบอกกับเจ้าบ่าวเจ้าสาว กำนันหินหันไปมองหน้าแตงไทยอย่างมีความหมาย เธอก็ยิ้มตอบเขากลับมาอย่างเขินอายแต่ก็ยั่วยวนเขาอยู่ในทีหลังจากเสร็จงานพิธี เจ้าบ่าวเจ้าสาวก็ปล่อยให้แขกเหรื่อสนุกสนานกัน ส่วนพวกเขาทั้งสองคนได้เข้าห้องหอไปงานนี้คนที่มีความสุขมากที่สุดนอกจากแตงไทย กำนันหินและตาทองแล้ว ก็คงจะหนีไม่พ้นเจ๊ไก่ เพราะว่านอกจากได้เงินในซองจากการเป็นเพื่อนเจ้าสาวเยอะมากหลายหมื่นเลยทีเดียวแล้ว เจ๊ยังได้ส่องหนุ่ม ๆ อีกหลายคน ทั้งนักร้องรถแห่ พระเอกหมอลำรวมทั้งนักดนตรีด้วย เจ๊คนสวยเอาเงินในซองที่ได้มา ไปเปย์หนุ่ม ๆ เหล่

  • พ่อกำนันคนนั้น ต้องเป็นของฉันคนนี้   บทที่ 29 วันปีใหม่

    วันนี้เป็นวันสิ้นปีมองไปทางไหนก็เห็นแต่ความสุขและบรรยากาศของการเฉลิมฉลอง แตงไทยกับกำนันหินเองก็กำลังเดินซื้อของอยู่ในร้านขายส่งในตัวอำเภอ เพื่อเอาไปฉลองปีใหม่เช่นเดียวกัน ปีนี้เขากะว่าจะฉลองสองคนกับแตงไทยเท่านั้น แต่ทว่าไอ้เพื่อนตัวดีทั้งสองคนดันอยากมาร่วมฉลองด้วย ตอนแรกเขาคิดจะปฏิเสธแต่พวกมันก็เซ้าซี้ไม่เลิก แถมยังขุดคำมาด่าเขาอีกสารพัด ทั้งหาว่ามีแฟนแล้วทิ้งเพื่อนบ้าง ตีตัวออกห่างบ้าง ใช่ซี้มีแฟนแล้วเพื่อนก็เป็นหมาหัวเน่าบ้าง และอีกหลายคำด่า จนกำนันหินเกรงว่าจะอดกระโดดเตะพวกมันไม่ได้ สุดท้ายจึงต้องยอมให้พวกมันมามีส่วนร่วมด้วยแตงไทยเองก็ชวนเจ๊ไก่มาด้วยเหมือนกัน ตอนนี้เจ๊กำลังช่วยจัดเตรียมสถานที่อยู่ที่บ้านของกำนันหิน ร่วมกับปลัดสิงห์และเสี่ยกรณ์ ปล่อยให้การซื้อของเป็นหน้าที่ของกำนันหินและแตงไทยไประหว่างที่ทั้งสองคนกำลังเดินเลือกซื้อของอยู่นั้น สายตาคู่หนึ่งก็มองมาที่แตงไทยอย่างมาดร้าย เสี่ยสันต์นั่นเองเขาคิดในใจว่าถ้าหากไม่มีผู้หญิงคนนี้กำนันหินก็ต้องหันกลับไปสนใจกุหลาบแน่นอน แล้วแผนการณ์อันชั่วร้ายก็ผุดขึ้นในใจของชายวัยกลางคนเมื่อแตงไทยกับกำนันหินได้ของครบแล้วก็พากันเดินไปที่รถ

  • พ่อกำนันคนนั้น ต้องเป็นของฉันคนนี้   บทที่ 28 กุหลาบ

    'เพี๊ยะ !'กุหลาบหน้าหันไปตามแรงตบของผู้เป็นพ่อ เธอน้ำตารื้นและร้องไห้ออกมาทันที ยกมือขึ้นมากุมใบหน้าซีกที่ถูกตบเอาไว้ มันทั้งชาและร้อนผ่าวสลับกันไปมา แต่ความเจ็บตรงใบหน้ายังเจ็บไม่เท่าตรงหัวใจของเธอ"ไม่ได้เรื่อง ! ทำไมมึงโง่อย่างนี้ ห๊ะ ! กูบอกให้มึงทำยังไงก็ได้ให้มึงได้ไอ้หินเป็นผัว แต่มึงก็ไม่ทำ เป็นไงทีนี้มีหมาคาบไปแดกแล้ว"เสี่ยสันต์บริภาษลูกสาวออกมาเสียงดัง ไม่ได้สนใจน้ำตาที่กำลังอาบแก้มของกุหลาบเลยแม้แต่น้อย ที่สนใจตอนนี้ก็คือเขาจะหาเงินที่ไหนมาใช้หนี้การพนัน หนี้ตั้งหลายล้าน ที่ทางก็ขายและเอาไปจำนองเกือบหมดแล้ว มีทางเดียวก็คือให้นังกุหลาบมันแต่งงานกับไอ้หิน เพื่อที่จะได้เอาเงินจากมันมาใช้หนี้ เพราะเสี่ยสันต์รู้ดีว่ากำนันหินรวยมาก ขายอ้อยขายยางแต่ละปีได้หลายสิบล้านบาท แต่ว่านังลูกสาวตัวดีมันก็ไม่ได้เรื่อง ปล่อยให้นังแตงไทยมาฉกเอากำนันหินไปจนได้"ฮือ ๆๆ พ่อจ๋าหนูไม่ได้ชอบพี่หิน พี่หินก็ไม่ได้ชอบหนูอีกอย่างเขาก็มีแฟนแล้ว กำลังจะแต่งงานกันแล้วด้วย""มึงหยุดพูด ! มันกำลังจะแต่งงานกันแต่ยังไม่แต่งสักหน่อย มึงทำยังไงก็ได้ให้มันหันมาสนใจมึง ไม่อย่างนั้นมึงก็ออกจากบ้านกูไปเลย"พูดจบเ

  • พ่อกำนันคนนั้น ต้องเป็นของฉันคนนี้   บทที่ 27 คิดถึงจัง (nc 18 +++)

    พอทั้งคู่เข้ามาในรถได้แล้วมือใหญ่ก็คว้าท้ายทอยของแตงไทยเอาไว้และบดจูบกับเธออย่างเร่าร้อน หญิงสาวก็ตอบสนองเขาเป็นอย่างดี จูบตอบเขากลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ สองลิ้นเล็กใหญ่เกี่ยวกระหวัดดูดดึงกันไปมา เนิ่นนานกว่าที่กำนันหินจะผละริมฝีปากออก และพารถเคลื่อนตัวออกไปจากบริเวณบ้านของเจ๊ไก่เจ๊คนสวยมองท้ายรถกระบะที่เพิ่งเคลื่อนตัวออกไปแล้วก็ส่ายหน้า รู้ได้ทันทีว่าแตงไทยกับกำนันหินทำอะไรกัน ข้าวใหม่ปลามันก็อย่างนี้แหละสมัยก่อนเจ๊ก็เคย เจ๊รีบล้างถ้วยชามให้เสร็จ พลางนึกในใจรู้สึกดีใจกับนังแตงมันด้วย ที่กำนันหินคลั่งรักมันขนาดนี้ เพราะปกติแล้วผู้ชายหากไม่รักจริง พอได้แล้วก็มักจะเบื่อแต่ดูทรงแล้วกำนันแห่งตำบลหนองปลาไหล มีแต่จะหลงใหลเพื่อนรุ่นน้องของเจ๊แบบหัวปักหัวปำพอรถเคลื่อนตัวออกมากำนันหินก็จับมือเล็กไปวางลงบนเป้ากางเกงที่กำลังตุงของตัวเอง แตงไทยหันไปสบตากับเขาอย่างเขินอายและยั่วยวนอยู่ในที แล้วเธอก็บีบคลึงมังกรร้ายที่กำลังตื่นตัวเบา ๆ"อื้อ..แตงจ๋าไปที่บ้านพี่นะ""ค่ะ"แล้วกำนันหินก็เหยียบคันเร่งอย่างแรง เพื่อที่จะได้กลับถึงบ้านเร็ว ๆ เขาอยากกอดรัดฟัดเหวี่ยงร่างบอบบางหอมกรุ่นนี่เต็มที ยิ่งตอนนี้ท่อน

  • พ่อกำนันคนนั้น ต้องเป็นของฉันคนนี้   บทที่ 26 คนคลั่งรักของแทร่

    หลังจากนั้นกำนันหินกับแตงไทยก็ไปไหนมาไหนด้วยกันอย่างเปิดเผย ในฐานะคนรักและกำลังจะแต่งงานกันเร็ว ๆ นี้ จนสร้างความประหลาดใจให้กับชาวบ้านชาวช่องในตำบลหนองปลาไหลเป็นอย่างมาก แต่ว่าทุกคนต่างก็ยินดีกับกำนันคนเก่งเพราะว่าเขาจะได้หลุดพ้นออกจากอาการโศกเศร้าที่เสียภรรยาเสียทีในตอนแรกเขากะว่าจะส่งผู้ใหญ่ไปสู่ขอแตงไทยหลังปีใหม่ แต่เพราะความคลั่งรักและใจร้อนบวกกับอาการติดแฟน กำนันหินจึงได้ส่งผู้ใหญ่ไปสู่ขอและหมั้นหมายกับแตงไทยเอาไว้ หลังจากที่ได้บอกกับตาทองว่าเขาคบกับแตงไทยได้เพียงสามวัน ที่จริงแล้วกำนันหินจะหมั้นแล้วก็แต่งเลยภายในวันนั้น แต่แตงไทยได้ขอว่าขอเป็นหลังสงกรานต์ดีกว่า เพราะเธอเตรียมตัวไม่ทัน จะทำยังไงได้คนคลั่งรักอย่างเขาก็ต้องตามใจแฟนอยู่แล้ว ด้วยความที่คลั่งรักมาก วันนี้กำนันหินก็พาแตงไทยไปที่ไร่อ้อยของเขาด้วย เพื่อให้เธอไปช่วยดูแลเรื่องอาหารการกินของคนงาน และช่วยจ่ายเงินค่าแรงให้คนงานด้วย จนทุกคนแซวว่าเธอคือคุณนายไร่อ้อยแต่เหตุผลที่กำนันหินให้เธอมากับเขาด้วยนั้น ก็เป็นเพราะว่าเขาคิดถึงและไม่อยากห่างเธอแม้สักวินาที ถึงจะทำงานหนักแค่ไหนขอแค่มีเธออยู่ใกล้ ๆ เขาก็มีแรงฮึดขึ้นมาทันท

  • พ่อกำนันคนนั้น ต้องเป็นของฉันคนนี้   บทที่ 25 คลั่งรัก (nc 18 +++)

    หลังจากทานข้าวกันเสร็จแล้ว กำนันหินกับแตงไทยก็ไปนั่งคุยกันที่เปลไม้ไผ่จนดึกดื่น ชายหนุ่มไม่อยากกลับเลยอยากหอบเสื้อผ้ามาอยู่กับเธอให้มันรู้แล้วรู้รอด หรือไม่ก็พาเธอกลับไปอยู่ที่บ้านด้วยกันแต่ก็ทำไม่ได้"ฮ้าวว..ง่วงจัง"แตงไทยปิดปากหาวออกมา กำนันหินมองเวลาที่มือถือก็พบว่าห้าทุ่มกว่าแล้ว เขาจึงขอตัวกลับ "ดึกแล้ว พี่กลับก่อนนะ แตงจะได้พักผ่อน""ค่ะ เดี๋ยวแตงเดินไปส่งที่รถ"แล้วทั้งสองคนก็เดินเคียงข้างกันไปที่รถกระบะ พอมาถึงตรงข้างรถซึ่งเป็นบริเวณที่มืดเพราะตรงนี้ไม่มีแสงไฟส่องมาถึง กำนันหินก็คว้าร่างบางเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดแกร่ง แตงไทยก็กอดตอบเขาเช่นกัน แล้วชายหนุ่มก็โน้มใบหน้าลงไปหาริมฝีปากอวบอิ่มที่เผยอรออยู่แล้ว พอริมฝีปากของทั้งคู่สัมผัสกันจุมพิตดูดดื่มก็เกิดขึ้น เนิ่นนานจนแตงไทยเริ่มร่างกายอ่อนระทวย สองแขนเรียวโอบรอบลำคอแกร่ง บดเบียดหน้าอกอวบเข้าหาแผ่นอกกว้างแนบแน่นอารมณ์ของทั้งคู่กระเจิดกระเจิงจนฉุดไม่อยู่ กำนันหินจึงกดรีโมทกุญแจรถแล้วก็เปิดประตูทางด้านเบาะหลัง ประคองร่างบอบบางของแตงไทยให้ไปนอนราบตรงเบาะยาว แล้วร่างสูงใหญ่ก็ตามขึ้นไปคร่อมทับร่างบอบบางเอาไว้ชายหนุ่มก้มใบหน้าลงซุกไซ

  • พ่อกำนันคนนั้น ต้องเป็นของฉันคนนี้   บทที่ 5 เป็นเพื่อนกันในเฟสบุ๊ค

    ในระหว่างที่นั่งทานก๋วยเตี๋ยวอยู่นั้น พ่อค้าแม่ค้าในตลาดก็ดูคึกคัก เพราะว่ามีบุคคลคนหนึ่งเดินเข้ามา"กำนัน มาซื้ออะไรจ๊ะ ?""มาหาข้าวกินครับ"เสียงห้าวทุ้มตอบกลับแม่ค้าคนนั้นไป แตงไทยหูผึ่งทันทีเธอหันไปมองร่างสูงของเขาอย่างอดไม่ได้ กำนันเข้มปรายตามองเธอนิดนึง ก่อนจะเดินไปที่ร้านส้มตำแล้วก็สั่งลาบขม

  • พ่อกำนันคนนั้น ต้องเป็นของฉันคนนี้   บทที่ 4 รู้จักกันอย่างเป็นทางการ

    แล้วในที่สุดแตงไทยก็พาตาทองมาถึงบ้านของกำนันหินจนได้ โดยที่ตาทองนั่นแหละเป็นคนบอกทาง เธอจอดรถมอเตอร์ไซค์ที่นอกรั้วกำแพงสูง โดยในรั้วนั้นมีบ้านทรงไทยหลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่"กำนัน กำนัน !"ตาทองตะโกนเรียกด้วยเสียงอันดัง ไม่นานนักร่างสูงใหญ่ของกำนันหินก็ชะโงกหน้าออกมาตรงชานบ้าน"ใคร !?"เสียงห้าวทุ้

  • พ่อกำนันคนนั้น ต้องเป็นของฉันคนนี้   บทที่ 3 ใจละลาย

    เมื่อตักบาตรเทโวเสร็จก็มีพิธีทางศาสนา ในขณะที่นั่งสวดมนต์อยู่นั้นสายตาของแตงไทยก็โฟกัสไปที่กำนันหินตลอดเวลา และก็ดูเหมือนว่าเขาเองก็รู้ตัว"อุ๊ย !"แตงไทยสะดุ้งพลางก้มหน้าหลบสายตาคม เมื่อกำนันหินรู้ตัวว่ามีคนแอบมอง เขาจึงได้หันหน้าไปทางนั้นและประสานสายตาเข้ากับสายตาของแตงไทยพอดี"เป็นอะไร ?"เจ๊ไก่

  • พ่อกำนันคนนั้น ต้องเป็นของฉันคนนี้   บทที่ 2 สืบประวัติ

    "เจ๊..คนเมื่อกี้ใคร ?" หลังจากที่มาถึงบ้านของเจ๊ไก่แล้ว แตงไทยก็เอ่ยปากถามสาวสองเพื่อนรุ่นพี่ทันที ตอนแรกเธอว่าจะกลับบ้านเลย แต่ว่าในใจมันร้อนรุ่ม แถมยังเต้นแรงผิดปกติ เพราะอยากรู้ว่าคนที่เธอเดินชนเขาเมื่อกี้นี้เป็นใคร จึงตามเจ๊ไก่มาที่บ้านเพื่อสอบถาม"กำนันหิน กำนันประจำตำบลหนองปลาไหลของเรา ทำไม

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status