Se connecterPartager
ตอนที่ 7 หรือจะมีลับลมคมในอะไร
Date de publication:
2026-03-14 01:51:59คนที่จันทรเชื่อว่าดีนักหนายืนชะเง้อชะแงรอเธออยู่หน้าเรือน หมอแสงไม่อยากปล่อยเวลาให้เสียเปล่า ในเมื่อจันทรมาแล้วก็คุยเรื่องลนน้ำมันพรายให้จบ ๆ เสร็จแล้วเขาจะได้ขับไล่ไสส่ง
นางทองบอกว่าจันทรไปกินข้าวที่ท่าน้ำ หมอแสงตามไปไม่เห็นว่ามีใคร เดินวนไปเวียนมาจนกระทั่งฟ้าเปลี่ยนสีก็ไม่เจอจันทรแม้แต่เงา มาอยู่บ้านอยู่เรือนคนอื่นกลับไปไหนมาไหนตามใจชอบ มันน่าโมโหน้อยเสียเมื่อไหร่ ! รออยู่พักใหญ่จันทรก็เดินแกว่งแขนอารมณ์ดีหน้าระรื่นกลับมา หมอแสงนั่งรอใต้ถุนเรือนโผล่พรวดออกมาดักหน้า หญิงสาวตกใจอุทานเสียงดังลั่น “ตาเถร” จันทรยกมือทาบอก หัวใจเกือบจะวาย “พ่อหมอโผล่มาไม่ให้สุ้มให้เสียง ฉันตกใจหมด” “ข้าต้องให้สุ้มให้เสียงเอ็งรึ นี่เรือนข้า” “มันมืดนี่เจ้าคะ มาเงียบ ๆ ฉันหัวใจวายตายจะเป็นอย่างไร” “ก็ตายสิวะ” มันจะไปคิดยากอะไร “ฉันตายจะเป็นผีมาหลอกพ่อหมอคนแรก” “ข้าไม่....” หมอแสงเงียบเสียงลง เมื่อสิ่งที่พูดกำลังจะขัดความเป็นจริง ปากจะหลุดว่าไม่กลัวผี แต่นึกได้ว่าแท้จริงตนเองกลัวผียิ่งกว่าอะไร “เออ เอ็ง อย่าเพิ่งตายจะดีกว่า ข้ามีเรื่องจะไหว้วานเอ็ง” “เรื่องกระไรเจ้าคะ” “ในฐานะที่เอ็งเป็นเมีย” หมอแสงเกริ่นอย่างรู้ความ เรื่องผีเขาอาจจะกลัวแต่เรื่องวาทศิลป์ไม่เป็นรองใคร “เอ็งก็คงจะรู้ว่าเรือนหมอแสงโด่งดังเรื่องน้ำมันพราย” ถึงแม้ว่าพ่อเขาจะปลุกสกเอาไว้แต่มันก็ดังจริง ๆ ดังนั้นนับว่าเขาพูดไม่ผิด "ฉันรู้จ้ะ" ชาวบ้านร้านตลาดคนที่ไม่ได้เป็นเมียก็รู้ “ข้าก็ลนน้ำมันพรายมาสักระยะ” “เจ้าค่ะ” จันทรตั้งใจฟังเต็มที่ "ผีคงจำหน้าข้าได้หมด" คนฟังเอียงคอนิ่วหน้า พอเป็นเรื่องนี้ไม่ได้คล้อยตาม "ฉันไม่เคยได้ยินว่าผีมีความจำ" "เอ็งไม่ใช่หมอผีมีวิชาอาคมจะรู้อะไร" อันนี้ก็จริง จันทรเห็นด้วย "แล้วพ่อหมอบอกฉันทำไม" "พอพวกผีมันจำข้าได้ มันก็จะหนีเวลาข้าไปลนน้ำมันพราย" "หนี" จันทรเสียงสูง "ศพหนีได้หรือจ๊ะ" "บางทีมันก็ไม่ให้น้ำมันข้า ช่วงนี้ข้าเลยลนน้ำมันพรายได้น้อย" "อ๋อ" จันทรลากเสียงยาว "มิน่าช่วงนี้พ่อหมอถึงงดทำน้ำมันพรายใช่มั้ยจ้ะ" "นั่นแหละ” หมอแสงสวมรอยสถานการณ์ทันที ข้าเลยจะให้เอ็งช่วย" "ช่วย” จันทรไม่คิดว่าคนอย่างเธอจะไปช่วยอะไรใครได้ “ช่วยอะไรหรือจ้ะ” "อีกไม่นานจะเป็นคืนเดือนมืด เอ็งช่วยไปลนน้ำมันพรายให้ข้าที" จันทรไม่รู้มาก่อนว่าการลนน้ำมันพรายสามารถไหว้วานฝากกันลนได้ แต่เมื่อรู้หญิงสาวก็ไม่ได้ขัดข้องประการใด ดีเสียอีก เธอก็อยากเป็นเมียแบบที่มีความสามารถในการช่วยเหลือผัวอะไรแบบนั้นเหมือนกัน จะให้นอน ๆ นั่ง ๆ สบาย ๆ จะเฉาตายเปล่า ๆ หญิงสาวไม่ได้เป็นธุระแค่เรื่องเตรียมตัวไปลนน้ำมันพรายในวันแรมสิบห้าค่ำเท่านั้น ยังแจ้งขอศพจากผีตายโหงเอาไว้ให้ด้วย "ถ้ามีใครตายโหงลุงช่วยบอกฉันที พ่อหมอเขาจะให้ฉันช่วยลนน้ำมันพรายให้ตอนคืนเดือนแรมสิบห้าค่ำ" “ลนน้ำมันพราย” สัปเหร่อเชยไม่เข้าใจว่าทำไมจันทรต้องเป็นคนลนน้ำมันพราย อันที่จริงสัปเหร่อเชยไม่เข้าใจอะไรหลาย ๆ อย่าง การออกเรือนของจันทรแปร่งปร่าไม่เป็นปกติทั้งหมด “ทำไมเอ็งต้องลนเล่า” “หมอแสงเขาบอกว่า ฉันเป็นเมียหมอเสน่ห์ ต้องหัดช่วยงานผัวด้วย” “เหรอวะ” สัปเหร่อเชยไม่เคยคิดอย่างนั้นมาก่อน หากเขามีเมียเล่า ต้องให้เมียช่วยปลงศพมั้ยเล่า "ฉันคิดว่าฉันเลือกไม่ผิดนะลุงที่ออกเรือนกับหมอแสง" ความสบายอกสบายใจสองสามวันทำให้จันทรตัดสินไปว่าชีวิตตัวเองจะดีขึ้นชั่วนิรันดร์ "ถ้าฉันออกเรือนกับไอ้กล่ำ ฉันคงต้องอดทนกับผู้ชายไม่เอาอ่าว ขี้เหล้าเมายา ทรมานไปทั้งชีวิต” “เอ็งอย่าเพิ่งหลงผัวไปหน่อยเลย ข้าไม่ไว้ใจผัวเอ็งขนาดนั้นหรอก ไอ้หมอแสงมันไม่ใช่ผู้ชายหน้าซื่อตาใส เอ็งเชื่อข้า ข้าดูออก” เขาว่าผีเห็นผีอย่างไรอย่างนั้น “เอ็งเถอะ อย่าปล่อยให้ท้องขึ้นมา มันจะผ่าท้องเอ็งเอาลูกไปทำกุมาร” “ท้อง” จันทรลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท “ฉันคงไม่ท้องหรอก พ่อหมอให้ฉันนอนหน้าห้อง อุ๊บ !” คนเผลอหลุดปากยกมือขึ้นปิดไม่ทัน สัปเหร่อเชยจึงได้รู้ว่าหมอแสงให้จันทรนอนหน้าห้องไม่ใช่ร่วมหอลงโรงเหมือนผัวเมียทั่วไป "อ้อ ! มันให้เอ็งนอนหน้าห้องหรอกรึ” ไอ้นี่มันสันดานเสียนัก แม่มันสอนอย่างไรให้เมียนอนหน้าห้อง “ช่วงนี้พ่อหมอเขาถือศีล” จันทรแก้ตัวให้ผัวข้าง ๆ คู ๆ “ข้าว่ามันแปร่ง ๆ อยู่นา” สัปเหร่อเชยชักจะไม่ไว้ใจ หันมามองจันทรทั่วทั้งหน้าทั้งตัว จะว่าไปจันทรก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่สักนิด หากมันจะอาบน้ำแต่งตัวสักหน่อย ประเครื่องหอมสักนิด หวีผมให้เรียบสวยเหมือนแม่หญิงทั่วไป ไอ้หมอแสงก็ไม่น่าจะมองข้าม “แปร่งยังไงลุง ฉันไม่เห็นจะแปร่ง” “ผู้ชายมันก็คือผู้ชาย สันดานผู้ชายยังไงมันก็เห็นแก่ได้ ไอ้หมอแสงมันไม่ร่วมหอกับเอ็งแบบนี้ ข้ารู้สึกว่ามันพิกล” “เขาอาจจะยังไม่คุ้นเคย” “อีนี่” สัปเหร่อเชยรำคาญความพยายามแก้ตัวให้ผัวของจันทร “อะไรก็แก้ตัวให้ผัวไปหมด มันให้นอนหน้าห้องก็ยังเข้าข้างมันอีก” “ก็หน้าห้องเขายังดีกว่ากระต๊อบเรานี่ลุง” จันทรพูดเสียงอ่อย ๆ “เออ กระต๊อบข้ามันทั้งเก่าทั้งโทรม มันไม่ดีเหมือนพื้นกระดานเรือนผัวเอ็งหรอก” “ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น” แม้จะหมายความอย่างนั้นก็ตาม จันทรไม่ได้อยากดูแคลนน้ำใจเมตตาของสัปเหร่อเชย เธอนอนกระต๊อบที่สัปเหร่อเชยสร้างให้ตั้งแต่เด็กก็ปลอดภัยดี ไม่ได้รู้สึกตะขิดตะขวงใจแต่อย่างไร เพียงแต่เรือนหมอแสงสบายกว่าจริง ๆ ก็ต้องว่ากันไปตามนั้น “ที่ข้าว่ามันแปลกเพราะสันดานผู้ชาย มันจะรักหรือไม่รักแต่ถ้าเป็นเมียมันแล้ว มันไม่น่าจะปล่อยให้หลุดมือ อย่างไรมันก็ต้องร่วมหอลงโรงกับเอ็งนั่นแหละ ได้แล้วจะไล่หนีก็อีกเรื่องนึง หรือมันจะรอฤกษ์งามยามดี” สัปเหร่อเชยครุ่นคิดก่อนจะส่ายหน้า “ไม่หรอก” “ก็อย่างที่ฉันบอกแหละลุง พ่อหมอเขาอาจจะถือศีลช่วงนี้” “โอ้ย ! อีจัน” สัปเหร่อเชยหมดคำจะพูด “มึงนี่มันหลงผู้ชายจนหน้ามืดตามัว” “ก็เขาไม่ได้ร้ายกับฉันนี่ เขาให้ที่นอนให้ข้าวให้น้ำ แล้วอีกอย่างนะลุง” เรื่องนี้จันทรเพิ่งนึกขึ้นมาได้ “เขาไม่ว่าร่วมหอกับฉันก็ไม่ดีหรือ ฉันจะได้ไม่ท้อง เขาก็ผ่าท้องฉันเอาลูกไปทำกุมารไม่ได้ จริงมั้ย” “เออ ก็จริง” พอคิดในแง่นี้สัปเหร่อเชยก็สบายใจขึ้น มั่นใจว่าจันทรปลอดภัยแล้วจึงง่วนกับข้าวตรงหน้าต่อ ครั้นพอกินไปได้หน่อยก็ยังตะขิดตะขวงใจคล้ายหัวใจมีรอยฝุ่นดำเล็ก ๆ ติดอยู่ “แต่ข้าก็ยังสงสัยจริง ๆ มันมีลับลมคมในอะไรหรือเปล่าวะ”
Dernier chapitre
พ่อหมอเจ้าคะอย่าร้ายกับเมียให้มากนัก ตอนพิเศษ ศึกแม่ผัวลูกสะใภ้ 3
หมอแสงตั้งชื่อลูกสาวคนแรกว่า ‘อิ่ม’ เพราะแม่ชอบเวลากินอิ่มที่สุด ยามอิ่มท้องจะได้ไม่ทนทรมาน เป็นคำอวยพรอวยชัยให้ลูกได้กินอิ่มนอนหลับตลอดไปหลังคลอดลูกจันทรก็กลับมากระทบกระทั่งกับแม่ผัวตามเคย นางอบเชยคอยเข้ามาวุ่นวายกับหลานไม่เว้นวายประสาคนว่าง งานการก็ไม่ต้องทำ งานบ้านงานเรือนแม่ลออก็คอยจัดการให้ ส่วนการดูแลลูกชายตน จันทรก็รับหน้าที่นี้ในฐานะเมียไปแล้ว นางอบเชยจะเหลืออะไรให้ทำเล่านอกจากเลี้ยงหลานตอนแรกหมอแสงคิดว่าหากมีหลาน เด็กน้อยคงจะเป็นกาวใจให้แม่กับเมียเขาได้ใกล้ชิดช่วยกันเลี้ยงหลาน แล้วที่ขัดแย้งกันมานานนมอาจจะดีขึ้นปรากฏว่าไม่ !เขาอาจจะคิดดีมากเกินไป เพราะความเป็นจริงคือ ยิ่งมีหลาน รอยแตกร้าวยิ่งพินาศไปใหญ่“เจ้าให้ลูกไปนั่งเล่นกองดินกองทรายได้อย่างไรเล่า ลูกเป็นหญิงเนื้อตัวผิวพรรณบอบบาง หากเป็นริ้วเป็นรอยไปจะทำอย่างไร”ตอนแม่อิ่มได้เกือบสองขวบ จันทรเพียงพาลูกออกไปนั่งเล่นกับพวกบ่าว เด็กน้อยหัดเดินมีเสียงพวกบ่าวร้องเรียกให้กำลังใจ ความที่ขายังไม่แข็งแรงสักเท่าไหร่ เดินไปสักหน่อยก็ล้มเผละลงบนดินอยู่อย่างนั้น เนื้อตัวเปรอะเปื้อนตามประสาสำหรับจันทร หญิงสาวไม่ได้คิดอะไรมากมาย มอ
พ่อหมอเจ้าคะอย่าร้ายกับเมียให้มากนัก ตอนพิเศษ ศึกแม่ผัวลูกสะใภ้ 2
เรไรเตรียมข้าวของแต่เช้า พาบ่าวไพร่ยกขบวนมาที่เรือนหมอแสง ตอนนั้นจันทรช่วยผัวตระเตรียมข้าวของอยู่ในห้องพิธี หมอแสงบ่นเมียเล็กน้อย เรื่องสร้างเรื่องสร้างราวให้วุ่นวาย คนเป็นเมียค้อนขวับ หมอแสงจึงเงียบปากไป นั่งม้วนสายสิญจน์เงียบ ๆ ไปน่าจะปลอดภัยกว่า“คุณพี่บอกว่าให้ฉันตอบคุณแม่แค่ว่า ได้เจ้าค่ะ นี่เจ้าคะ”ก็จริงอยู่ว่าเขาให้ตอบอย่างนั้น แต่เขาหมายถึงเรื่องเตรียมสำรับ เก็บผัก เย็บผ้า ร้อยดอกไม้นั่น ไม่ใช่เรื่องมีเมียเพิ่ม“แล้วหากปฏิเสธ คุณแม่ท่านก็ไม่จบอีกนะเจ้าคะ”เรื่องนี้หมอแสงก็เห็นด้วย นั่นก็แม่ นี่ก็เมีย ไม่รู้จะโอนเอนไปทางไหน ก็รักทั้งคู่นั่นแหละ“ให้ฝ่ายแม่เรไรปฏิเสธเองไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ”“แล้วหากนางลนน้ำมันพรายได้อย่างเอ็งเล่า”จันทรหลุดหัวเราะ มองหน้าผัวแล้วก็เกิดขำ หมอแสงตาวาว เข้าใจความหมายสายตาของเมียดี สายตาแบบนี้มันเหมือนจะบอกว่า ขนาดเขาที่เป็นหมอเสน่ห์ยังลนไม่ได้ นับประสาอะไรคนอื่นจะลนได้เล่าอย่างไรอย่างนั้นเลย“เอ็งนี่มันร้ายนัก”“ฉันไม่ได้อะไรนะเจ้าคะ”จันทรไม่รับหรอกว่าเย้ยเขาทางสายตา หมอแสงเห็นว่าบ่นไปก็รังแต่จะเข้าตัว สู้เตรียมของไปเงียบ ๆ เสียดีกว่าเรไรชะเง้อชะแ
พ่อหมอเจ้าคะอย่าร้ายกับเมียให้มากนัก ตอนพิเศษ ศึกแม่ผัวลูกสะใภ้ 1
นับตั้งแต่จันทรกลับมาอยู่ที่สุพรรณบุรี หมอแสงก็ยังไม่ได้อยู่อย่างสงบเลยสักวัน หลังจากหมดปัญหาระหว่างผัวเมีย ก็เข้าสู่ปัญหาแม่ผัวลูกสะใภ้ต่อ ตัวหมอแสงเองไม่ได้สนใจไยดีสายตาชาวบ้านสักเท่าไหร่แล้ว แต่กับมารดาเขาก็ยังเกรงอกเกรงใจ แลแน่ใจด้วยว่าจันทรเองก็คงเกรงอกเกรงใจเหมือนกัน เพียงแต่ว่ารูปแบบของการเกรงใจของผู้เป็นเมีย ไม่ใคร่จะเหมือนเขาสักเท่าไหร่“บอกกี่ครั้งแล้วว่ากำลังท้องกำลังไส้อย่ามาร้อยมาลัย ผีจะผลัก ไม่เข้าใจรึแม่จันทร” เสียงบ่นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ดังขึ้นจากชานบ้านเป็นประจำ นางอบเชยส่งสายตาไม่พอใจดุสะใภ้จนบังเกิดเป็นความเคยชินของคนบนเรือนไปเสียแล้ว“ตอนกลางวันไม่มีผีดอกเจ้าค่ะ” ขนาดเจ้าจุกยังหายหัวไปเลย“ข้าบอกอะไรเจ้าก็ทำ ไม่ต้องมาเถียงฉอด ๆ นี่จะไม่เกรงอกเกรงใจกันแล้วใช่หรือไม่”“พรุ่งนี้ฉันว่าจะใส่บาตรให้พ่อกับแม่น่ะเจ้าค่ะ” จันทรอ้างเหตุผล พอเป็นของพ่อของแม่ก็อยากทำเอง“ก็ให้พวกบาวไพร่มันทำ”หมอแสงชำเลืองมองเมีย จังหวะนั้นเมียก็มองมาพอดี หมอแสงเลยจำต้องลุกจากชานหน้าเรือนมานั่งลงข้าง ๆ ดึงเอาพานดอกไม้มาทำเสียเอง“พ่อแสงหยุดเดี๋ยวนี้” คนเป็นแม่ออกคำสั่ง “เป็นชายมาร้อยมาลัยได้อ
พ่อหมอเจ้าคะอย่าร้ายกับเมียให้มากนัก ตอนที่ 30 ตอนจบ !
“เอ็งเป็นอะไรรึ สีหน้าดูกังวล”“ฉันคิดเรื่องที่สุพรรณ”คนเป็นผัวค่อนข้างแปลกใจเมื่อเมียบอกว่าคิดถึงเรื่องที่สุพรรณ ก็แต่ไหนแต่ไรมาคนอย่างจันทรไม่เคยคิดมากเกินกว่าเวลาที่ตนอยู่ เรียกได้ว่าเป็นคนที่อยู่กับปัจจุบันล้วน ๆ“คิดว่ากระไร” เขาลูบผมดำขลับด้วยความรักใคร่ กดจมูกลงข้างขมับหนัก ๆ ทีนึง“ถึงที่นั่นพ่อหมอไม่อายคนอื่นหรือจ้ะ ที่พาฉันกลับไป”“อาย” หมอแสงยอมรับโดยดุษฎี คนเราไม่ได้เปลี่ยนกันได้ชั่วพริบตาขนาดนั้น เขายังกังวลเรื่องสายคนอื่นอยู่มาก“อย่างนั้นไม่ดีกว่าหรือจ้ะ ถ้าพ่อหมอจะกลับไปเพียงลำพัง”“เอ็งวนไปวนมาอีกแล้ว” หมอแสงว่า “ข้าอายก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของข้า เอ็งเป็นเมียข้า ข้าให้สิทธิ์เอ็งเต็มที่ เอ็งมีหน้าที่ดูแลเรือน ดูแลบ่าวไพร่ก็ทำไป ข้ามีหน้าที่หน้าด้านหน้าทนให้คนต่อว่าต่อขานก็เท่านั้น”“ฉันไม่เข้าใจเลยเจ้าค่ะ” จันทรไม่เคยรับรู้ถึงความรู้สึกนั้น เพราะเธอไม่ได้อับอายที่มีเขา“เรามันมนุษย์ธรรมดาจันทร บางเรื่องเอ็งปล่อยข้ารู้สึกแล้วอย่าถือสาได้หรือไม่ ข้าสัญญาว่าจะดูแลเอ็งอย่างดี เท่าที่ข้าจะทำได้”“แล้วฉันจะตอบแทนสิ่งใดพ่อหมอได้หรือไม่”หมอแสงเม้มปากครุ่นคิด หากจะมีอะไรสักอย่
พ่อหมอเจ้าคะอย่าร้ายกับเมียให้มากนัก ตอนที่ 29 ข้าอยู่นี่แล้ว
จันทรนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น กระทั่งหมอแสงจัดการกับพวกโจรเรียบร้อยแล้วจึงเดินกลับขึ้นเรือนมานั่งลงข้าง ๆ เมีย ดึงทั้งตัวคนกำลังขวัญเสียเข้ามาปลอบ“ไม่เป็นไรแล้ว ปลอดภัยแล้ว”เขาเองก็เกือบตายเหมือนกัน ใครจะไปคิดว่าคนที่จ้างจะกลายเป็นโจรจริง ๆ ขึ้นมาเสียอย่างนั้นหมอแสงเห็นไอ้สองคนนี้นั่งดื่มสุราในตลาด จึงเสนอเงินให้ แลกกับการทำเป็นปล้นเรือน เขาจะทำเหมือนว่าพวกโจรเก่าหวนคืนกลับมา เรือนนี้จะได้ดูไม่ปลอดภัย จันทรจะได้ยอมกลับสุพรรณไปด้วยกัน กลายเป็นว่าไอ้พวกนั้นรับเงินค่าจ้างไปแล้วแต่มาปล้นจริง มันน่าโมโหน้อยเสียเมื่อไหร่ตอนเอาโจรชั่วสองคนไปมัดกับเสาเรือน หมอแสงเลยเอาน้ำมันพรายของเจ้าจุกป้ายไปทีนึง ให้มันเห็นหน้าเขา หลงเสน่ห์เขาทุรนทุรายอยู่ที่เสาเรือน ซ้ำยังลงคาถาอาคมกันศัตรูปองร้ายเอาไว้ ไม่ให้พวกนั้นมองเห็นตัว ให้มันโหยหาเสน่หาแต่ไม่อาจจะพบเห็นหน้าแตะเนื้อต้องตัวได้ มันจะได้เจ็บเจียนตาย ข้อหาทำเมียเขาอกสั่นขวัญแขวนสมน้ำหน้าไอ้พวกชั่ว !“เรากลับสุพรรณกันเถอะเจ้าค่ะ พ่อหมอ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว” จันทรกลัวว่าพวกโจรจะมาอีก แค่เห็นเขาโดนมีดจ่อใจเธอก็จะขาดรอน ๆ หมอแสงลอบยิ้มกริ่ม กอดเมียเ
พ่อหมอเจ้าคะอย่าร้ายกับเมียให้มากนัก ตอนที่ 28 แผนการพากลับเรือน
แผนการเริ่มขึ้นคืนเดือนเต็มดวง หมอแสงเลือกวันที่สว่างไสวที่สุด เขานอนหน้าเรือนเฉกเช่นเคย กระทั่งได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากใต้ถุนเรือนจึงลืมตาขึ้นด้วยคิดว่าได้เวลาแล้วชายหนุ่มใช้หลังมือเคาะประตูเรือนเบา ๆ“จันทร” เสียงกระซิบแผ่วเรียกเมียที่กำลังหลับใหลในห้อง จันทรงัวเงียบ่นผัวอยู่ภายใน ยิ่งกำลังท้องกำลังไส้จึงอ่อนเพลียไม่อยากจะลุก หมอแสงก็พยายามจะเคาะอีก “จันทร ข้าได้ยินเสียงแปลก ๆ”จนแล้วจนรอดจันทรก็ไม่เปิดออกมา หมอแสงจึงเคาะซ้ำลงไปเสียงดังกว่าเดิม“จันทรเอ็งไม่ได้ยินข้ารึ”จะว่าไม่ได้ยินเลยก็ไม่ใช่ แต่ทุกคืนหมอแสงก็เคาะฝาเรือนเธอด้วยเรื่องไร้สาระ ยุงกัดบ้าง หิวข้าวบ้าง น้ำค้างแรงบ้าง นอนฝันร้ายบ้าง สารพัดสารเพจะหาข้ออ้างเข้ามานอนข้างใน จันทรกำลังท้องจึงขี้เกียจมากกว่าปกติ หญิงสาวอยากจะนอนมากกว่าไปสนทนาเรื่องไร้สาระเล็ก ๆ น้อย ๆ นั่น“จันทร” เสียงหมอแสงดังขึ้นอีก เมื่อจันทรไม่เปิดเขาก็รัวเสียงดัง“จันทร เอ็งได้ยินข้าหรือไม่ จันทรโว้ย”คนเป็นผัวชักฉุน เรียกเท่าไหร่เมียก็ไม่ลุกสักที สันดานเดิมก็เอาแต่ใจ จึงเผลอไผลแสดงออกมาแล้วก็นึกได้ เสียงเบาลงไปอีก“จันทรเอ็งได้ยินข้าหรือไม่”จันทรเหน
พ่อหมอเจ้าคะอย่าร้ายกับเมียให้มากนัก ตอนที่ 4 รับเมียเข้าเรือน
หลังจากปรึกษาหารือกับไอ้จุกเรียบร้อยว่าจะตกลงปลงใจรับจันทรมาเป็นเมีย ห้าราตรีต่อมาหมอแสงก็ไปรับหญิงสาวตามสัญญา นางอบเชยผู้เป็นแม่ไม่รู้เรื่องลูกชายวางแผนจะหลอกใช้จันทรให้ลนน้ำมันพรายจากศพให้แล้วจะเขี่ยทิ้งอย่างไม่ไยดี จึงได้แต่ทอดถอนหายใจว่าลูกชายตนวาสนาไม่ดี ได้เมียไม่สมฐานะตัวเอง“ลูกรับนางมาก็ไม
พ่อหมอเจ้าคะอย่าร้ายกับเมียให้มากนัก ตอนที่ 3 อย่างนี้ดีกว่าหรือไม่ !
ส่วนจันทรดีใจจนเนื้อเต้น ประกายความสุขอิ่มเอิบทั่วใบหน้า ได้หมอแสงเป็นผัวดีกว่าไอ้กล่ำเป็นไหน ๆ ความรวยไม่แพ้แต่ความหล่อล้ำหน้า ซ้ำหมอแสงยังเป็นที่นับหน้าถือตาของผู้คนในหมู่บ้านอีกคนกำลังจะมีผัวใหม่เดินผิวปากเป็นจังหวะเพลงผ่านป่าช้าข้างวัดกลับกระต๊อบเพื่อ
พ่อหมอเจ้าคะอย่าร้ายกับเมียให้มากนัก ตอนที่ 2 งั้นก็มาเป็นเมียข้านี่มา
การเป็นหม้ายขันหมากทำให้จันทรเสียหน้า อับอาย ซ้ำยังเสียใจหวาดหวั่นว่าหมดจากไอ้กล่ำแล้ว ตนเองคงไม่มีโอกาสได้ออกเรือนเป็นแน่แท้ ก็ใช่ว่าจันทรจะไม่รู้เสียเมื่อไหร่ว่าคนในหมู่บ้านมองตนอย่างไร ดังนั้นไอ้กล่ำจึงเป็นเหมือนความหวังสุดท้ายและเป็นความหวังเดียวที่มีอยู่ หมดจากนี้แล้วเธอคงเป
พ่อหมอเจ้าคะอย่าร้ายกับเมียให้มากนัก ตอนที่ 1 มันมาอีกแล้วรึ
“มันมาอีกแล้วรึ”เจ้าของตำหนักหมอเสน่ห์ผู้โด่งดังทั่วคุ้งเเควสุพรรณบุรีหน้าเครียด ค้อมตัวลงถามไอ้จุก สมุนกุมารทองด้วยน้ำเสียงรำคาญจิตรำคาญใจ มือข้างหนึ่งวางบนเข่าซึ่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นยกสูงภายในเรือนส่วนใช้สำหรับทำพิธี
Vous vous intéresseriez aussi à
เด็กเสี่ย
C157.1K Vuesสตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.4M Vues(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก135.4K Vuesคุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี111.4K Vuesประธานลี่ ไว้อาลัยภรรยาที่รัก
ลี่ถิงเชิน29.4K VuesAvenge แผนแค้นทวงคืน
SUNISAYOK237 Vuesกรงรักร้ายนายบอร์ดี้การ์ดเย็นชา
เซนโด้35 Vuesหลงใหลรักเบอร์ตอง
SUGARNA62 Vues
