แลกด้วยชีวิต

ขุนพลมองจีพีเอสบนหน้าจอมือถือ สลับกับมองออกไปข้างนอก เขาเริ่มไม่แน่ใจว่ามาถูกตามที่ศลิษาบอกหรือเปล่า บริเวณนั้นเป็นโกดังร้างขนาดเล็กห่างไกลชุมชน สายตามองไปทั่วบริเวณเพื่อมองหาคนที่นัดออกมาขณะนั้นเองสายเรียกเข้าจากสายขิมก็โทรเข้ามา ชายหนุ่มเลือกที่จะตัดสายทิ้ง หากเธอรู้ว่าเขาออกมาทำอะไร คงหนีไม่พ้นเอาไปฟ้องผู้เป็นมารดาแน่นอน

‘พี่ขุน รับสายหน่อยสิ ลูกน้องคุณพานัทกำลังสะกดรอยตามพี่’

ชายหนุ่มกำลังจะกดเปิดอ่าน สายตาก็เปลี่ยนไปสนใจร่างระหงที่กำลังเดินมาจากอีกฝั่งหนึ่ง โทรศัพท์มือถือเลยถูกวางลงที่เดิม ก่อนจะเปิดประตูรถเดินลงไปหา

“ทำไมคุณถึงนัดผมมาที่นี่...”

ประโยคแรกที่เอ่ยถามต้องสะดุดลงเมื่อเห็นใบหน้าเขียวช้ำ และปูดบวมของอีกฝ่าย เขานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง เอื้อมมือไปแตะแก้มช้ำนั้นแผ่วเบา

“เขาทำร้ายคุณขนาดนี้เลยเหรอ แล้วทำไมไม่แจ้งความ”

“แจ้งไม่ได้ค่ะ พ่อเขาเป็นผู้มีอิทธิพล คุณก็น่าจะรู้ ... ษาขอโทษนะคะที่โกหกคุณว่าไม่มีใคร”

“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน คุณเรียกผมออกมาต้องการอะไร”

แม้จะรู้สึกโกรธเคืองเรื่องโกหกนั้นอยู่บ้าง ทว่าสภาพร่างกายหญิงสาวยามนี้ คงต่อว่าอะไรไม่ได้มากนัก มือเรียวเล็กเอื้อมมาแตะที่แขน สายตากลมมีหยาดน้ำตาคลอ มันฉายแววชัดถึงความเจ็บปวดที่ได้รับ

“ขุนช่วยษาหน่อย ฉันอยากหนึไปจากที่นี่ ไปอยู่ที่ไหนก็ได้ที่เขาน่าจะตามหาไม่เจอ”

“ผมจะทำอย่างนั้นได้ยังไง เขาเป็นสามีคุณนะ เท่ากับว่าผมกำลังจะกลายเป็นชู้เต็มตัว ถ้าพาคุณหนี”

“ษากับเขาไม่ได้จดทะเบียนสมรสกันค่ะ”

เธอว่าเสียงสั่น ส่วนมือก็ยังคงเขย่าแขนชายหนุ่มเพื่อขอความเห็นใจ

ขุนพลชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง หากไม่ช่วยเหลือคนที่ถูกทำร้ายมามันก็คงจะใจร้ายมากเกินไป ลมหายใจถูกถอนออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะพยักหน้ารับ

“ก็ได้ แต่ถ้าคุณหนีไปแล้วสัญญานะว่าอย่ากลับมาที่นี่อีก เพราะผมมั่นใจว่าคนอย่างไอ้พานัทคงไม่ลามือง่าย ๆ”

“ค่ะ ษาจะไม่กลับมาอีก”

หญิงสาวยิ้มออกมาทั้งน้ำตารู้สึกดีใจที่จะได้หนีออกไปจากขุมนรกสักทีทั้งคู่กำลังจะเดินกลับไปขึ้นรถ เสียงเย็นเยียบของใครบางคนดังขึ้น

“พวกมึงจะพากันหนีไปไหน”

“คุณพานัท”

ขุนพลเอ่ยชื่อออกมา เหลือบมองไปด้านหลังเห็นลูกน้องมันสามสี่คนเดินตามมา

“เออ กูเอง กูที่เป็นผัวของมัน”

เท้าย่างสามขุมเข้าไปหาทีละน้อย ทั้งสองคนจึงล่นถอยหลัง

“เรื่องนั้นกูไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ส่วนที่ศลิษาจะหนีไป มันเป็นเพราะมึงทำร้ายร่างกายเธอ มันไม่มีผู้หญิงคนไหนหรอกนะที่ทนได้”

“ออ เพราะแบบนี้ใช่ไหม มึงเลยทำตัวเป็นฮีโร่พาเมียชาวบ้านหนี”

“อย่าโทษขุนพล เขาไม่รู้เรื่องอะไรด้วย ฉันต่างหากที่เป็นคนขอร้องให้เขาช่วย”

ศลิษาโต้เถียง มันยิ่งสร้างความโกรธเคืองให้กับพานัท

“นี่มึงถึงกับปกป้องชายชู้เลยเหรอ อีแรด!”

พานัทเงื้อมือขึ้นอย่างลืมตัว ศลิษาหดตัวกลับเข้าไปอยู่ข้างหลังขุนพลเหมือนเดิม

“หยุด!นี่ไงการกระทำของคุณเป็นแบบนี้ไง ศลิษาถึงอยากหนีคุณไป”

“เสือก! เรื่องของผัวเมีย ชู้แบบมึงอย่ายุ่ง”

พานัทตะคอกกลับแล้วหันกลับไปหาลูกน้องของตัวเอง พยักหน้าเบาๆ เป็นคำสั่งโดยที่ไม่ต้องออกเสียง ชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นก้มลงเก็บไม้ท่อนใหญ่คนละอันย่างสามขุมเข้าหา ชายหนุ่มได้แต่ล่นถอยหลัง

สู้ก็ตาย ... ไม่สู้ก็ตาย

“พี่คะ ลองเข้าไปในซอยนั้นดูค่ะ”

สายขิมชี้มือเข้าไปในซอยเปลี่ยว หลังจากคาดกันกับคนของพานัท ความร้อนรุ่มสุมเข้ามาในอก รู้สึกเป็นห่วงพี่ขุนพลมากยิ่งขึ้น ก่อนหน้านี้เธอโทรหาคุณลุงกับคุณป้าเพื่อแจ้งเรื่อง ท่านบอกว่าจะให้ตำรวจตามมา เธอจึงส่งจีพีเอสของตัวเองให้ท่านไป จะได้ตามมาถูก

“แต่ซอยนั้นมีแต่โรงงานร้างนะ แน่ใจเหรอว่าพี่ชายน้องจะเข้าไปข้างในจริง ๆ”

วินมอเตอร์ไซค์เอ่ยถาม เกิดความลังเลใจขึ้นมา หากผู้โดยสารลวงเขามาให้เพื่อนฆ่าเพื่อชิงทรัพย์ล่ะ ข่าวในทีวีออกกันให้ถมถืด

“หนูก็ไม่รู้ พี่ลองพาเข้าดูหน่อย” หญิงสาวรบเร้าด้วยความร้อนใจ

“ไม่เอา ๆ ถ้าอยากไปเดินเข้าไปเองเลย ข้างทางมีแต่ป่า น่ากลัวจะตายลงรถพี่ไปเลย” ชายวัยกลางคนออกปากไล่

สายขิมจึงจำใจต้องลงจากรถ ล้วงกระเป๋าจ่ายค่ารถ แล้วรีบก้าวเท้าเข้าไปในซอย ข้างทางเป็นป่าละเมาะ มีโรงงานที่ถูกปล่อยทิ้งร้างเอาไว้หลายแห่ง ทว่าเดินครบทุกที่แล้วก็หาพี่ขุนพลไม่เจอ หญิงสาวเดินลัดเลาะตามคลองเล็ก ๆ ไปเรื่อย ๆ หวังว่าจะได้เจอเขาว่าปลอดภัยดี

พลั่ก! ตุบ! อัก!

เสียงเท้ากระทบผิวเนื้อ ชายฉกรรจ์สี่คนรัวฝ่าตีนลงบนใบหน้าหล่อ ต่อให้เก่งแค่ไหนคงไม่สามารถป้องกันตัว หรือเอาคืนได้ อย่างมากทำได้เพียงคดตัวยกมือป้องหัว

“กรี๊ดดด พอได้แล้ว” ศลิษาดิ้นเร่าขัดขืนตัวเองออกจากมือของพานัท ปากก็พลางร้องห้าม

น้ำตาร่วงหล่นเป็นสายป่านจะขาดใจ เธอเห็นขุนพลพยายามยันกายลุกขึ้น เพื่อสู้กลับ สุดท้ายก็ถูกฟาดด้วยไม้หน้าสามลงไปนอนพิงอยู่กับกองไม้ ดวงตาชายหนุ่มปรือปรอย แล้วทุกอย่างก็ดับวูบลง

“จับตัวเมียกูไว้” พานัทผลักร่างเล็กไปหาลูกน้องตัวเอง

เขายกเท้าเขี่ยร่างไร้สติ ก่อนจะล้วงปืนสีดำเงาออกมาขึ้นนก และเล็งไปยังร่างของขุนพล “อย่าอยู่เกะกะลูกกะตากูเลยมึง”

ปัง ๆ

เสียงปืนดังขึ้นสนั่นหวั่นไหวแข่งกับสายฟ้าแลบแปลบปลาบ แล้วฝนก็เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่มีทีท่าว่าจะตก

“อย่า!!”

ร่างอ้วนของสายขิมสะดุ้งเฮือก ก่อนจะล้มลงทับบนตัวของขุนพล แล้วกลิ้งลงมากองกับพื้นห่างกันไม่ไกล เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาจากบาดแผล เธอพยายามจะขยับตัว แต่ก็ทำได้เพียงกระดิกมือ เธอหันไปมองร่างไร้สติของขุนพลด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก และความห่วงใย

“พี่ ... ขุน”  

เธอพยายามเรียกชื่อเขา แต่เสียงกลับแผ่วเบา จนแทบไม่ได้ยิน

“ข ... ขิม ... ระ ... รักพี่ขุน”

สิ้นประโยคดวงตาของสายขิมค่อย ๆ ปิดลง ใบหน้าที่เคยสดใส ตอนนี้ซีดเซียว ไร้ชีวิตชีวา เหลือเพียงรอยยิ้มอ่อนโยนที่ยังคงปรากฏอยู่ริมฝีปาก ราวกับจะฝากเอาไว้ให้คนที่เธอยอมแลกด้วยชีวิตเอาไว้ดูเป็นภาพสุดท้ายว่าเธอรักเขามากแค่ไหน รักมากจนสามารถยอมแลกด้วยชีวิตที่มี...

“บัดซบเอ้ย! อีนี่มันเป็นใคร”

พานัทหัวเสีย แต่ยังไม่ทันจะยกปืนขึ้นยิงร่างของขุนพลซ้ำ เสียงไซเรนของรถตำรวจดังเข้ามา ทำให้เขากับลูกน้องต่างต้องแยกย้ายกันหนี

ศลิษาอาศัยจังหวะนั้น เอาตัวกระแทกไหล่ลูกน้องพานัทจนหลุด แล้วรีบวิ่งไปทางที่รถตำรวจขับเข้ามา พวกมันเกิดความหวาดกลัวไม่กล้าวิ่งตามสุดท้ายหญิงสาวก็รอด

“ตาขุน ... ลูก”

คุณจันทร์เพ็ญร้องเรียกชื่อลูกชาย เธอตกใจกับภาพที่เห็นร่างกายบอบช้ำ และเต็มไปด้วยเลือด พอเหลือบตามองเลยไปครานี้แทบสิ้นสติ ปากอ้าพะงาบ ๆ

“ไม่นะ! หนูขิม”

จันทร์เพ็ญวิ่งถลาไปหาร่างของสายขิม ส่วนขุนศึกวิ่งไปประคองเอาร่างลูกชาย เสียงร้องไห้ดังขึ้นระงม เธอได้แต่ร้องเรียกให้ตามรถพยาบาล เพราะสภาพของทั้งสองไม่ต่างกับคนปางตาย

ทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นจากเวร และกรรม ของตัวบุคคลที่ได้ก่อ แต่ถึงอย่างนั้น คำทำนายของอาจารย์คำดงก็ยังแม่นอยู่ดี ตอนนี้ได้แต่ภาวนา

ขอให้ลูกทั้งสองปลอดภัย เพื่อกลับมาผูกดวงในงานแต่งของทั้งคู่ตามที่ได้ตั้งใจเอาไว้ เพราะหล่อนมั่นใจแล้วว่า ทั้งสองคนเป็นเนื้อคู่กัน ...