LOGINShare
Chapter 9
publish date:
2026-03-09 16:32:11ความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังอย่างรุนแรง
ศิศิราผุดลุกขึ้นเมื่อรู้สึกว่าช่องท้องปั่นป่วนจนทนไม่ไหว เธอรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำ โก่งคอเอาทุกสิ่งทุกอย่างออกมาจนหมด เดินอ่อนแรงออกมา ตาฝ้าฟางจนชนกับใครคนหนึ่ง
“ขะ ขอโทษค่ะ”
“น้ำค้าง เป็นอะไรไป!”
เสียงคุ้นเคยกับลำแขนแข็งแรงเกี่ยวร่างเล็กเอาไว้
“พี่กุล ฮึก! น้ำค้างอยากกลับบ้าน...”
“ได้ ๆ เดี๋ยวพี่พากลับ”
ความรู้สึกหลากหลายตีกันจนยุ่งเหยิง ความผิดหวัง เสียใจ ทั้งจากถูกหักหลังและการสูญเสียลูกทำให้น้ำค้างทนไม่ไหว ขณะที่เธอเจ็บปวดใจเจียนตายกับการเสียลูกไป ชายหญิงคู่นั้นกลับกำลังสร้างครอบครัวกันอย่างมีความสุข ศิศิราสุดจะทนไหว พอขึ้นมาบนรถได้ เธอปล่อยโฮออกมาทันที
“น้ำค้าง!”
ชวิศตกใจมาก แต่ไม่ว่าเขาจะปลอบยังไง คนตัวเล็กก็ยังร้องไห้น้ำตาไหลพรากไม่หยุด เขาเองก็พอรู้เรื่องราวของเธออยู่บ้าง จึงจับมือบางมากุม ปล่อยให้เธอร้องจนกว่าจะสบายใจขณะพาเธอกลับบ้าน
เขาเห็นเธอเป็นน้องสาวมาตลอด นึกเจ็บใจไอ้ผู้ชายเฮงซวยที่กล้าทำให้เธอเสียใจขนาดนี้ นับแต่รู้จักกันมา เขาไม่เห็นน้ำค้างอ่อนแอขนาดนี้มาก่อน พอถึงบ้านจึงประคองเธอไปนั่งที่สวน โอบกอดปลอบโยนเสียงนุ่ม
“ร้องให้สบายใจ... ต่อไปก็ไม่ต้องร้องอีก คิดซะว่าโดนหมามันกัด อกพี่กว้างขนาดนี้ซับน้ำตาเราได้หลายลิตรแน่นอน”
หลังจากร้องไห้จนเจ็บตาไปหมด ศิศิราอดหัวเราะออกมาไม่ได้ เธอเช็ดน้ำตาป้อย ๆ บิดแขนที่กอดเธอไว้เบา ๆ
“ไม่ร้องแล้ว”
“ไม่ร้องแล้วค่ะ”
“ดีมาก น้องสาวพี่ทั้งเก่งทั้งสวยขนาดนี้ ใครมันไม่เห็นค่าคือตาถั่วมาก”
ชวิศขยี้ผมนุ่มหยอกล้อ ก่อนจะกระชับอ้อมกอดแน่นแล้วปล่อยเมื่อพบว่าสาวน้อยสบายใจมากขึ้น
“เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า บอกพี่ได้ไหม เดี๋ยวพี่จะไปเอาคืนไอ้คนที่มันทำให้น้องร้องไห้เอง”
“พี่นั่นแหละทำน้ำค้างร้อง”
“อ้าว”
“ก็เล่นโอ๋กันแบบนี้ไง น้ำค้างเลยรู้สึกผิดเลยที่วันนี้ไม่ได้ไปกินข้าวดูหนังกัน”
“เป็นงั้นไป โอเคพี่ยอมรับผิดก็ได้ งั้นพี่ขอไถ่โทษเป็นให้พี่เลี้ยงข้าวเลี้ยงหนังเราแทนแล้วกันดีไหม”
“น้ำค้างไม่อยากออกไปข้างนอกแล้ว”
“ก็ไม่ต้องออก เดี๋ยวมื้อนี้พี่บุกครัวป้าขวัญทำของโปรดให้เราเอง จากนั้นก็ต่อด้วยดูหนัง บ้านเรามีห้องเธียร์เตอร์นี่นา”
“งั้นไปค่ะ”
สาวน้อยยิ้มกว้างแม้ว่าตาจะแดงช้ำ ฉวยจับมือใหญ่ให้เดินเคียงกันเข้าไปในบ้าน
“พี่กุล”
“ว่า”
“น้ำค้างอยากไปเรียนเมืองนอก พี่ช่วยน้ำค้างหน่อยได้ไหม”
“ได้ดิ เรื่องแค่นี้เอง เดี๋ยวพี่ดูที่เรียนแล้วก็ที่พักให้ รับรองปลอดภัยหายห่วง บรรยากาศดีด้วยอีกต่างหาก”
“ขอบคุณค่ะ”
เธอพยายามยิ้มสดใสให้เขา บางทีการไปอยู่ในพื้นที่ห่างไกลจากตรงนี้อาจจะทำให้เธอเข้มแข็งและลืมผู้ชายคนนั้นหมดหัวใจได้สักที
ศิศิราไม่รู้เลยว่า ผู้ชายที่เธออยากลืม ยืนกำมือแน่นอยู่ห่างออกไปด้านหนึ่ง มองภาพที่ทั้งสองพูดคุยหยอกล้อและกอดกันอย่างสนิทสนมด้วยความปวดร้าวใจสุด ๆ
หลังจากที่เขามาเฝ้าหน้าบ้านเธอหลายวัน จนได้เห็นเธอ ดรัณพยายามขอพบแต่ถูกยามขวางไว้ หากวันนี้เขากลับได้รับอนุญาต ตั้งใจว่าจะพูดคุยกับเธอให้เข้าใจ อธิบายว่าเขากับนันท์นรีไม่ได้มีอะไรกัน แต่กลับได้พบกับภาพบาดตาบาดใจแทน
นี่ใช่ไหม เหตุผลแท้จริงที่เธอตัดขาดจากเขา
นี่ใช่ไหม เหตุผลที่เธอทิ้งได้แม้แต่ลูกในไส้ของตัวเอง
ดรัณแทบเข่าทรุด จากความไม่เข้าใจกลายเป็นความโกรธ
ที่แท้ก็เพราะเธอสำเหนียกแล้วว่าคบกับผู้ชายจน ๆ อย่างเขามันเทียบกับคนมีฐานะเท่าเทียมกันกับเธอไม่ได้ จึงไม่ยอมฟังคำอธิบาย ไม่เปิดโอกาสให้เขาเลยสักครั้ง
“เห็นแล้วใช่ไหม ลูกของฉันกับพ่อกุลเหมาะสมกันขนาดไหน ขณะที่แกทำให้เขาร้องไห้ทุกวัน พ่อกุลกลับทำให้เขายิ้มได้”
ขวัญฤดีเดินมายืนข้าง ๆ
“คุณอยากให้ผมเห็นสินะ ถึงยอมให้ผมเข้ามาในบ้านวันนี้”
“ใช่ ฉันอยากให้แกเห็น แกจะได้รู้ว่า แกไม่มีความหมายสำหรับน้ำค้างอีกต่อไปแล้วจริง ๆ ไม่ใช่ว่าฉันกีดกันพวกแก”
ดรัณไม่โต้ตอบใด ๆ เขาหันกลับกลับไปพร้อมกับความเสียใจท่วมท้น หันหน้าเข้าหาเหล้าเพื่อดับความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจ เอาความเมามายดับทุกข์ทุกวันคืน
“พี่ลัน! หืม... ทำไมกลิ่นหึ่งแบบนี้เนี่ย พี่ลัน!”
“หืม...คราย”
นันท์นรีเปิดไฟทำให้ภายในห้องพักสว่างขึ้น กลิ่นเหล้าตลบอบอวล ส่วนเจ้าของห้องนอนกลิ้งหมดสภาพอยู่บนพื้น รอบตัวเขามีทั้งขวดเหล้าขวดเบียร์เกลื่อนกลาด
หญิงสาวสวยก้าวหลบขวดทั้งหลายแหล่ เข้าไปถึงกายกำยำ พยายามจะประคองให้ลุกขึ้นนั่ง เบียดร่างกายอวบอิ่มวัยสาวสะพรั่งของตนเองเข้าแนบชิด หวังจะปลุกอารมณ์อย่างอื่นไปด้วย
นันท์นรีแอบรักดรัณมาตั้งแต่เข้าเรียนปีหนึ่ง เขาเป็นรุ่นพี่ปีสี่ที่ฮอตมาก เธอโชคดีได้เป็นน้องสายรหัสของเพื่อนเขา หลังจากที่เขาเรียนจบจึงติดต่อกลุ่มเขามาตลอดจนเธอเรียนจบและตามมาทำงานในบริษัทแห่งนี้
“พี่จะดื่มไปถึงไหน งานการไม่ทำ ไปค่ะไปอาบน้ำเดี๋ยวนันท์ช่วยนะคะคนดี”
ดรัณกลับสะบัดตัวออก มือควานหาขวดเหล้ามาดื่ม
“พี่ลัน!”
“ออกไป!” เขาไล่ ตาแดงก่ำจับจ้องคนที่เข้ามาวุ่นวายด้วยแววตาแข็งกร้าว “อย่ามายุ่ง”
Latest chapter
พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา Chapter 55
กลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง ศิศิราสุดจะอับอาย ขืนกายออกห่าง แต่ถูกแขนแกร่งกระชับกอดไม่ปล่อย“อยู่นิ่ง ๆ”หนาคมเงยขึ้นมามองสบตา“หรืออยากทำมากกว่านี้”กายแกร่งที่เบียดแนบเข้าชิดอย่างจงใจให้รับรู้ถึงความแกร่งกร้าวตรงหน้าขา ทำเอาศิศิราหายใจไม่ทั่วท้องอีกครั้ง เพราะรู้ดีว่าความแข็งขืนนั้นร้ายกาจมากแค่ไหนเธอจึงตอบแทนเขาไปด้วยการขยุ้มท่อนแขนแกร่งปรารุษก์กระตุกยิ้ม ขย้ำปากนุ่มจนตัวบางหายใจกระเส่าเป็นการเอาคืน“สงสัยคุณไม่อยากนอนแล้ว”คำพูดเรียบ ๆ ส่งผลต่อคนฟังให้ใจสั่นทันที“ฉันอยากนอนแล้ว”“นอนแบบไหน”“นอนหลับพักผ่อน”ปรารุษก์หัวเราะแผ่วเบา จูบปากนุ่มอีกหนแล้วจึงยอมรามือ“อย่าดื้ออีกล่ะ”ศิศิราย่นแอบเบ้ปากอย่างหมั่นไส้ อยากต่อต้านสุดใจแต่ร่างกายไม่พร้อม จึงได้แต่ยอมนอนนิ่งในอ้อมกอดอุ่น น้ำเพชรพลิกกลับมาหาอีกรอบ เธอกอดเด็กหญิงตัวน้อยแนบอก ลำแขนแกร่งพาดโอบเธอและเด็กน้อยไว้ ไม่นานความง่วงงุนเริ่มเข้าครอบครองสติ“นอนได้แล้ว...”เสียงทุ้มนุ่มหูอย่างที่ไม่นึกว่าจะได้ยินอีก มันส่งผลให้เธอหลับไปในที่สุดเจ้าของสวนหนุ่มผงกหน้าจากซอกคอหอมอุ่น เมื่อเสียงลมหายใจของหญิงสาวสม่ำเสมอ ภาพสองสาวในอ้อมแขนทำให้
พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา Chapter 54
ชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวเมื่อเห็นหญิงสาวลูบผมนุ่มของน้ำเพชรด้วยแววตาอ่อนโยนลูกสาวเราน่ารักน่าเอ็นดูใช่ไหม เธอนึกเสียใจหรือยัง...ครั้นรู้ตัวว่ากำลังฟุ้งซ่านไป เขาสะบัดศีรษะเบา ๆ ก้มหน้าทำงานต่อ กระทั่งเวลาล่วงเลยไปจนถึงเที่ยงคืนร่างสูงเดินเข้าไปในห้องนอน มองสองสาวที่กอดกันหลับด้วยแววตาล้ำลึก นาทีต่อมาเขาสอดตัวขึ้นเตียงด้านที่หญิงสาวนอนอยู่ การเคลื่อนไหวนั้นทำให้คนที่กึ่งหลับกึ่งตื่นรู้สึกตัวศิศิราลืมตาขึ้น ในความสว่างเลือนรางใบหน้าคมคายที่จดจำได้ไม่เคยลืมอยู่ใกล้แค่ลมหายใจกั้น“คุณ!”“ชู่...”ปรารุษก์พาดแขนแกร่งโอบกอดลูกสาว ศิศิราที่อยู่ตรงกลางจึงถูกพันธนาการในอ้อมแขนไปโดยปริยาย“คุณปรารุษก์กลับไปนอนที่บ้านดีกว่าไหมคะ”“น้ำเพชรอยากนอนกับคุณ”“ถ้าคนอื่นมาเจอคงดูไม่ดีเท่าไหร่ ฉันช่วยดูแลน้ำเพชรให้ได้ค่ะ”“แขนเจ็บ ขาเดี้ยง ดูแลตัวเองยังไม่ได้ จะดูแลลูกผมได้ยังไง ไหนลองบอกหน่อยสิ”ศิศิราตวัดค้อนอย่างลืมตัว ใจไม่รักดีของเธอเต้นรัวไม่หยุดจนกลัวเขาได้ยิน ทำให้ตัวเกร็งไปหมด“คุณบาดเจ็บในเวลางาน ผมในฐานะเจ้านายก็จ้องดูแลให้ดีจนกว่าจะหาย”“คงไม่ต้องถึงขนาดนอนเฝ้าบนเตียงเดียวกันหรอกค
พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา Chapter 53
เสียงทุ้มคุ้นหูกับเสียงเจื้อยแจ้วสดใสคุ้นใจแทรกเข้าไปในห้วงกึ่งหลับกึ่งตื่น วินาทีต่อมาศิศิราก็ลืมตาขึ้นพร้อมรับรู้ถึงความปวดหนึบตรงแขนและขาที่แสนหนักอึ้ง“อูย...”“ปะป๊าขา หม่าม้าตื่นแล้ว หม่าม้า!”น้ำเพชรขยับลงจากตักพ่อไปนั่งบนเตียง“หม่าม้า... เจ็บมากไหมคะ”สิ่งแรกที่ศิศิรามองเห็นก็คือหน้ากลมป้อมและดวงตาแป๋ว ๆ ที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ทำให้ใจเธอรู้สึกอุ่นซ่านขึ้นมา จึงพยายามจะยิ้มให้เด็กหญิง“เจ็บนิดเดียวเองค่ะ ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วล่ะ”“จริง ๆ นะคะ”“จริงค่ะ” ศิศิรายิ้มกว้างมากขึ้นแต่พอสายตาเลื่อนไปสบตากับเจ้าของกายแกร่งที่นั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง ใจพลันเต้นผิดจังหวะ ภาพตอนถูกผึ้งจู่โจมผุดขึ้นมาในหัว เธอจำได้ คือเขาที่พุ่งเข้ามาช่วย น้ำเสียงที่บอกความร้อนรนตอนเรียกชื่อเธออย่างสนิทสนม สีหน้าตื่นตกใจของเขา และเสียงปลอบนุ่มทุ้มที่เธอไม่ได้ยินมานานส่งผลต่อความรู้สึกเธอเป็นอย่างมาก“รู้สึกยังไงบ้าง หายใจสะดวกไหม” ปรารุษก์ถามเสียงเรียบราบแต่น้ำเสียงทุ้มต่ำอ่อนโยนกว่าปกติโดยไม่รู้ตัวก่อนนั้น เขากับน้ำเพชรนั่งเฝ้าเธออยู่พักใหญ่ เธอยังไม่ตื่น เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ เห็นว่าใกล้จะค่ำจึงพาลูกกลับบ้า
พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา Chapter 52
ชายหนุ่มหลับตาลงช้า ๆ นาทีต่อมา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เมื่อไพล่คิดไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้น อยู่ดี ๆ ผึ้งไม่มีทางแตกรังออกมาอย่างนั้นแน่ หรือจะมีมือที่มองไม่เห็นยื่นมาถึงสวนของเขาจริง ๆปรารุษก์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าคมคายเย็นเยียบขึ้นทันตา หยิบมือถือขึ้นมากดหาคนที่สามารถช่วยเขาหาความจริงได้“คิง”“ว่าไงเฮีย มึงคิดถึงกูรึไงถึงโทรหาได้”“อย่ากวนตีน กูมีเรื่องให้มึงช่วย”คงเพราะน้ำเสียงนิ่งขรึมของเขา ปลายสายจึงเลิกกวน เขาจึงบอกความต้องการออกไป“ไม่น่าจะยากอะไร กูขอเวลาสักพัก”“ตามสบาย ขอให้ได้ข้อมูลที่กูต้องการแล้วกัน”“มึงลืมเหรอเฮีย กูเป็นใคร”“กูไม่ลืม”เพราะไม่ลืมว่า ราชัน วรเมศธนัน มาจากตระกูลที่ทรงอิทธิพลตระกูลหนึ่งของเมืองไทย มีเส้นสายคอนเนกชันเยอะ เขาถึงได้ขอความช่วยเหลือจากมันคุยไม่กี่คำ ปรารุษก์กดวางสาย โดยที่ตลอดเวลานั้น ตาคมยังจ้องมองใบหน้าซีดเซียวไม่วางตา ความคิดเข้มข้นพลุ่งพล่านในใจศิศิราเป็นของเขา เขารังแกเธอได้ แต่คนอื่นไม่มีสิทธิ์ใครก็ตามที่กล้ามารังแกเธอ เขาไม่เอามันไว้แน่!หลังนั่งมองคนเจ็บอยู่หนึ่งชั่วโมง เจ้าของสวนหนุ่มก็ปล่อยให้เธอพักผ่อนตามลำพัง ตัวเขาไปพบกับหัวห
พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา Chapter 51
“ข้างนี้...”กางเกงยีนตรงขาซ้ายถูกดึงขึ้น มีรอยแดงปูดบวม เขารีบดึงเหล็กในออก“นะ...หนูเวียนหัวจังพี่ลัน...ฮึก...”ใช่มีแต่ปรารุษก์ที่ลืมตัว ความกลัวและความเจ็บปวดทำให้ศิศิราควบคุมตัวเองไม่ได้ คำพูดอย่างสนิทสนมจึงดังขึ้นพร้อมกับอาการอ่อนปวกเปียกของเจ้าตัว“บ้าเอ๊ย!”ปรารุษก์สบถ ศิศิราแพ้ผึ้ง! เขารีบช้อนอุ้มร่างบางขึ้นในวงแขนด้วยความร้อนรนและไม่คิดจะรักษาความเย็นชาอีกต่อไป“เวียนหัว... แน่นหน้าอก... หนูหายใจไม่ออก...”ลมหายใจของศิศิราเริ่มติดขัดขึ้นมา ท่าทางทรมาน“อดทนหน่อยนะ...คนดี พี่กำลังจะพาหนูไปหาหมอ”กายแกร่งก้าวเร็ว ๆ ก่อนจะกลายเป็นวิ่งตรงไปที่รถกอล์ฟ ขับมันออกจากท้ายสวนอย่างรวดเร็วด้วยความทุลักทุเล เพราะขับมือเดียวอีกมือกอดร่างเล็กแนบอกพร้อมกับโทรหาผู้ช่วย เสียงที่กรอกเข้าไปในสายดังลั่นจนเกือบคล้ายตะคอก“ไอ้เต! เรียกหมอมาหากูที่บ้านเดี๋ยวนี้! น้ำค้างแพ้ผึ้ง!”ศิศิราพยายามปรือตาขึ้นมอง ได้เห็นสีหน้าและแววตาเคร่งขรึมน้ำเสียงห้าวเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด ทำให้เธอรู้สึกดีอย่างประหลาด เพราะในวินาทีนี้เธอมองเห็น ‘พี่ลัน’ คนนั้น คนที่เธอรักสุดหัวใจ“อดทนหน่อยนะ อีกนิดเดียวถึงบ้านเราแล้
พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา Chapter 50
เธอจับมือใหญ่ที่กุมสองเต้า แหงนหน้าเริ่ดส่งเสียงครางเร้าอารมณ์ ก่อนร่างกายจะเกร็งกระตุกเมื่อถึงจุดสุดยอดทางอารมณ์อีกครั้งความอุ่นซ่านและความคับแน่นที่บีบรัดทำให้ปรารุษก์ต้องพ่นลมหายใจแรง แขนแกร่งรวบร่างเล็กลงไปประกบปาก ความปรารถนาอัดแน่นเต็มปลายกระบอกจนต้องกระแทกเอวขึ้นเร็วรัว เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นห้องโถงกะทัดรัดขนาดสามคูณสามเมตร“บะ เบาหน่อย...”ศิศิราขยุ้มเล็บจิกท้ายทอยหนาอย่างระบายความรุ่มร้อนที่กำลังแผดเผาร่างกายเพราะการขับเคลื่อนที่ดุดันของปรารุษก์“พี่ลัน...”เสียงแว่วหวานปนครางครวญกระตุ้นให้กายแกร่งโหมกระหน่ำหนักหน่วง เขาเจียนคลั่ง อดกลั้นไม่ไหวเพราะร่างนุ่มให้ความรู้สึกดีเกินไปปรารุษก์กดหลังศีรษะเล็กมาประกบจูบดูดดื่มปิดกั้นเสียงครางดังให้เหลือเพียงเสียงอู้อี้ขณะเขาเคลื่อนกายล้ำลึกเร่งรัวเข้าขั้นดิบเถื่อนในจังหวะสุดท้าย ร่างนุ่มกระตุกสะท้านทะลักน้ำหวานออกมาอาบชโลมแกนร่างที่ยังขยับเข้าออกอีกไม่กี่ครั้ง เขากระชากตัวเองออก ปลดปล่อยเชื้อพันธุ์บนหน้าท้องแบนเรียบพร้อมเสียงคำรามต่ำ...ศิศิราทิ้งร่างอ่อนระทวยของเธอลงบนกายแกร่ง หายใจหอบระรัว หัวใจเต้นครึกโครม ไม่ต่างจากเจ้าของก
You may also like
รักร้ายพี่ชายข้างบ้าน
ดอกอ้อลู่ลม53.3K viewsรักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี
ในน้ำมีปลา55.6K viewsพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่235.7K viewsพ่ายรักภรรยาที่หย่าแล้ว
เฉียนเสี่ยวซี137.8K viewsช่วงพักฟื้นหลังคลอดไร้เงาคุณ หย่าแล้วจะร้องไห้ทำไม
ยามป่าลึก จึงพบกวาง483 viewsไฟปรารถนาแรงอาญาแค้น
ปลายทางฝัน50 viewsภูผาเร้าร้อน [NC30+]
ณ ธารา109 viewsสายลับไซด์ไลน์ของคุณตำรวจสายเปย์
กระดิ่งจันทร์247 views
