ตอนที่ 8 อย่าทำเหมือนไม่อยากกอดกู

หลังจากที่ทั้งคู่เที่ยวเล่นจนท้องฟ้ามืดสนิท พวกเขาจึงพากันเดินกลับมายังรถบิ๊กไบค์ที่จอดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมทาง

ทว่าจู่ๆ ฝนก็กระหน่ำลงมาอย่างไม่มีสัญญาณเตือน

ซ่าา…ซ่าา…

“ผิง! มึงขยับมาหลบนี่” ช็อปเปอร์เอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็ว พลางรั้งแขนเล็กให้เข้ามายืนชิดด้านหลังตัวเอง ก่อนจะถอดเสื้อแขนยาวคลุมศีรษะและไหล่เธอไว้กันฝน

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย หัวคิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเขายืนรับฝนจนเสื้อยืดเปียกชุ่ม เธอจึงเอื้อมมือไปจับแขนแกร่งแล้วดึงเข้ามาใกล้เบาๆ

“มึงขยับมาดิ เปียกหมดแล้วนั่น”

ชายหนุ่มหันมาสบตาเธอ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ทันที ทำให้ระยะห่างระหว่างทั้งคู่หายไปจนแนบชิด ลมหายใจอุ่นรินรดกันผสมกับกลิ่นฝนจางๆ

ไม่นานนัก ฝนที่เทกระหน่ำก็เริ่มซาลง

ช็อปเปอร์รีบสวมหมวกกันน็อกให้กับคนตัวเล็กโดยเร็ว ก่อนจะก้าวขาขึ้นคร่อมรถบิ๊กไบค์อย่างคล่องแคล่ว

“หนาวไหม?” เขาหันไปเอ่ยถามเสียงเบา

“อือ” ผิงผิงพยักหน้าหงึกๆ

ทันใดนั้น เขาก็คว้ามือเล็กมาวางไว้ที่เอวตัวเอง พลางกุมเอาไว้แน่น

“งั้นก็กอดกูแน่นๆ”

“กูทนได้” เธอพึมพำ ก่อนจะดึงมือออกห่างทันที

ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น ชายหนุ่มกระชับมือเล็กแน่นขึ้นกว่าเดิม

“อย่าทำเหมือนไม่อยากกอดกู”

คำพูดนั้นทำเอาผิงผิงได้แต่นั่งนิ่ง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามอย่างห้ามไม่อยู่

เธอค่อยๆ สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะยอมซบหน้าลงบนแผ่นหลังกว้าง แล้วกอดเขาไว้แบบนั้นตลอดทาง

จนกระทั่ง...มาถึงคอนโด

@คอนโด SL

หลังจากที่ทั้งคู่เดินมาหยุดอยู่หน้าห้องของตนเอง ผิงผิงก็ล้วงหากุญแจห้องในกระเป๋าสะพายแบรนด์หรูอยู่นาน ทว่าหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอสักที

“มึงหาอะไร” ช็อปเปอร์เอ่ยถามอย่างสงสัย

“กุญแจห้องอะ กูเหมือนว่าหยิบใส่กระเป๋าแล้วนะ แต่หาไม่เจอเลย…” เธอตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองเขา พลางพูดต่อ

“นิติก็กลับต่างจังหวัดอีก”

เพราะนิติแจ้งในแชตกลุ่มเอาไว้ว่าตนกลับบ้านที่ต่างจังหวัดตั้งแต่วันนี้ จนถึงวันอาทิตย์

“งั้นก็มานอนห้องกูก่อน” เขาพูดขึ้น

สิ้นเสียงทุ้ม คนตัวเล็กก็ชะงักนิ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองอีกฝ่าย หัวคิ้วเรียวขมวดเข้าหาเล็กน้อย พลางเอ่ยถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

“ได้เหรอ?”

“อืม” เขาตอบสั้นๆ พร้อมคว้าแขนเล็กให้เดินตามเข้ามาในห้องทันที

ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปบริเวณรอบห้องของเพื่อนสนิท ทุกอย่างถูกจัดวางเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ

ทันใดนั้น เธอก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ดูคุ้นตา พลางก้าวตรงเข้าไปใกล้

ทว่าจู่ๆ ช็อปเปอร์กลับวิ่งมาดักหน้าเธอทันที ก่อนจะจับไหล่เล็กพลิกหันหลัง แล้วดันไปทางห้องน้ำเบาๆ

“มึงรีบอาบก่อนเลย เดี๋ยวกูหาเสื้อผ้าให้”

“แต่กู…” เธอพูด พลางชะโงกหน้ามองไปด้านหลังอีกฝ่ายเล็กน้อย

“อย่าลีลา! กูไม่ได้อยากเห็นมึงโชว์นม” เขาเอ่ยขึ้น

คำพูดนั้น ทำเอาผิงผิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะก้มมองหน้าอกตัวเองทันที

อร้ายยย!!

เสื้อนักศึกษาสีขาวเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำฝนจนแนบชิดกับผิวเนื้อ ทำให้เห็นเสื้อชั้นในสีดำและเนินอกที่โผล่พ้นออกมาได้อย่างชัดเจน

“มึงอย่ามองดิ” เธอว่า พร้อมยกมือขึ้นมาปิดโดยอัตโนมัติ ก่อนจะรีบเดินตรงไปยังห้องน้ำอย่างไม่รีรอ

ช็อปเปอร์ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย พลางส่ายหน้าไปมาช้าๆ กับท่าทางของเพื่อนสาว แล้วหันไปเก็บของบางอย่างยัดลงไปในลิ้นชักโดยเร็ว

เวลาผ่านไปสักพักหนึ่ง

ในตอนนี้ร่างสูงก็อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาอยู่ในชุดกางเกงวอร์มขายาวสีเทาคู่กับเสื้อยืดสีดำ แม้จะเป็นชุดลำลองธรรมดา แต่เมื่ออยู่บนร่างกายของเขา กลับทำให้เธอยากจะละสายตา

คนตัวเล็กสะบัดศีรษะไล่ความคิดบางอย่างออกไปทันที ก่อนจะเอ่ยถามเสียงใส

“ไดร์อยู่ไหนอะ”

“เดี๋ยวกูเอามาให้” ช็อปเปอร์ตอบ พลางเดินไปเปิดลิ้นชักที่อยู่ไม่ไกลนัก แล้วหยิบไดร์เป่าผมออกมาทันที

“หันหลังดิ” เขาพูดเสียงเรียบ

ผิงผิงขมวดคิ้วแน่น ความสงสัยฉายชัดในแววตา เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะย้อนถามกลับ

“มึงจะเป่าผมให้กูเหรอ?”

“อืม” เขาตอบสั้นๆ

คำตอบนั้น ทำให้หญิงสาวคลี่ยิ้มบางๆ โดยไม่รู้ตัว ก่อนจะยอมหันหลังให้อีกฝ่ายอย่างว่าง่าย

ช็อปเปอร์เริ่มเป่าผมให้กับคนตัวเล็กอย่างทะนุถนอม ไม่นานผมเธอเริ่มแห้งสนิท เขาจึงเอ่ยขึ้น

“เป่าให้กูบ้างดิ”

สิ้นเสียงทุ้ม ผิงผิงก็ยันตัวลุกขึ้นยืนทันที แล้วให้ร่างสูงนั่งลงแทน

เธอหยิบไดร์เป่าผมขึ้นมา พลางเป่าให้เขาด้วยท่าทางตั้งใจ

เมื่อผมอีกฝ่ายเริ่มแห้งสนิท เธอจึงเอียงหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ

“มึงนอนโซฟาใช่ไหม?”

“ไม่! กูนอนบนเตียง” เขาตอบกลับทันควัน พลางเดินเอาไดร์ไปเก็บไว้ที่เดิม

“แล้วกู…” เธอเอ่ยขึ้น

ทว่ายังไม่ทันพูดจบประโยคดี ช็อปเปอร์ก็เอ่ยแทรกขึ้นก่อน

“ก็นอนบนเตียงกับกูไง”

“….” คนตัวเล็กชะงักนิ่งไปชั่วขณะ พลางทำสีหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ทันใดนั้น เขาก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้ง

“มึงกลัวกูเหรอ?”

“ใครกลัวมึง” เธอว่า

“ไม่กลัวก็ขึ้นมา” เขาพูดต่ออย่างรวดเร็ว พร้อมตบมือลงบนเตียงเบาๆ เป็นการเชื้อเชิญ

ผิงผิงยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เธอไม่ได้กลัวเขาเลยสักนิด

แต่สิ่งที่เธอกลัว คือหัวใจของตัวเองมากกว่า กลัวว่าจะห้ามใจไม่อยู่ แล้วเผลอทำอะไรที่เกินกว่าสถานะคำว่า...เพื่อน

คนตัวสูงเห็นอีกฝ่ายเงียบผิดปกติ จึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“หรือจะให้กูขึ้นมึง”

คำพูดนั้น ทำเอาร่างบางเบิกตากว้างด้วยความตกใจทันที

“ห๊ะ!”

“กูหมายถึง หรือจะให้กูอุ้มมึงขึ้นมา” เขารีบพูดอธิบายอย่างรวดเร็ว

สิ้นเสียงทุ้ม ผิงผิงจึงถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างโล่งอก ก่อนจะเดินขึ้นไปนอนบนเตียงข้างเขา แล้วพึมพำเสียงแผ่ว

“ทีหลังก็พูดให้ครบทุกคำ กูคิดไปไกลหมดแล้วเนี่ย”

ทว่าชายหนุ่มกลับได้ยินคำพูดของเธออย่างชัดเจน

ช็อปเปอร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมจับจ้องเพื่อนสนิทอย่างเจ้าเล่ห์

“คิดทะลึ่งกับกูเหรอ?”

เธอหันไปมองสบตาอีกฝ่ายแวบหนึ่ง พลางรีบเบือนหน้าหนี แล้วตอบเสียงเบา

“เพื่อนกัน ใครเขาคิดแบบนั้นกันล่ะ”

เพราะคนที่คิด…มันดันคิดเกินคำว่าเพื่อนไปแล้ว เหมือนกับเธอในตอนนี้ไง

“….” ช็อปเปอร์นอนนิ่ง โดยไม่พูดอะไรเพิ่มเติม หัวคิ้วหนาขมวดแน่นโดยไม่รู้ตัว

เวลาผ่านไปสักพักหนึ่ง บรรยากาศภายในห้องเงียบลงจนน่าวังเวง ผิงผิงจึงเอ่ยขึ้น

“เปอร์! มึงหลับยัง?”

“ยัง” เขาตอบสั้นๆ

คำตอบนั้น ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับว่าไปรบกวนชายหนุ่มเข้า คนตัวเล็กจึงเลือกที่จะเงียบไม่พูดอะไรต่อ

ไม่นานนัก เขาก็หันมาทางเธอ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“มีอะไร”

“กูนอนไม่หลับอะ นอนห้องคนอื่นมันไม่ชิน” เธอตอบ ทั้งที่ยังนอนหันหลังให้อีกฝ่ายอยู่

สิ้นเสียงหวาน ช็อปเปอร์ก็ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ผิงผิง

“ขยับมานี่” เขาเอ่ยขึ้น พลางรั้งเธอให้มานอนหนุนแขนแกร่งทันที แล้วโอบกอดร่างบางไว้เบาๆ

เพราะเวลาที่น้องสาวเขานอนไม่หลับ ชายหนุ่มก็มักจะกอดเธอไว้แบบนี้เช่นกัน

“ดีขึ้นไหม?” เขาเอ่ยถามเสียงนุ่ม

“อือ” เธอพยักหน้าช้าๆ

การอยู่ในอ้อมแขนของเขา ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

“หลับได้แล้ว” เขาพูด พร้อมกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด

ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็หลับตาลงเข้าสู่ห้วงความฝันไปพร้อมๆ กัน