8 บรรยากาศกับฤทธิ์แอลกอฮอล์พาให้เคลิ้มไป

ปัณกรณ์พรูลมหายใจเบา ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์

เขาหยิบจับอุปกรณ์การทำน้ำใบเตยตามที่ณิชาบอกซึ่งขั้นตอนการทำไม่ยุ่งยากเท่าไร แค่ช่วยล้างใบเตย จากนั้นนำไปต้มในน้ำร้อนก็จบขั้นตอน

แต่แกงเขียวหวานมังคุดกุ้งสดใช้เวลานานหน่อย ไหนจะแกะกุ้ง แกะเปลือกมังคุด ตำพริกแกงอีก

เล่นเอาเขาเหงื่อชุ่มไปทั้งตัว ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยคิดจะทำอะไรยุ่งยากแบบนี้ ขอให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายก็พอ

 ณิชาเห็นท่าทางเงอะงะของผู้ช่วยหนุ่มเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อที่ผุดซึมตามผิวหนังก็อดอมยิ้มไม่ได้ แค่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเขาไม่เคยเข้าครัว

เธอเดินไปหยิบน้ำลอยดอกมะลิกับผ้าขนหนูที่แช่ดอกไม้สดมาให้ปัณกรณ์คลายร้อน ทว่ารองประธานหนุ่มเห็นดอกไม้ที่ลอยอยู่บนผิวน้ำก็นิ่งงันไปชั่วขณะ 

เขาไม่เคยดื่มน้ำจากขัน และไม่มั่นใจว่าสะอาดหรือไม่ แต่เจ้าของบ้านดันยืนกดดันอยู่ตรงหน้า ทำอะไรไม่ได้อีกตามเคยนอกจากจำใจรับมันมาดื่ม

ก็ถือว่าพอใช้ได้...

แค่น้ำเปล่าธรรมดาแต่ทำไมหอมดอกมะลิจับใจ ส่วนผ้าขนหนูก็มีกลิ่นหอมดอกไม้อ่อนเช่นกัน ว่าจะแค่จิบเล็กน้อย รู้ตัวอีกทีก็ดื่มจนหมดขัน

แม่ครัวคนสวยกับผู้ช่วยคนเก่งช่วยกันลงมือทำเครื่องดื่มกับอาหารคาวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ณิชาโทรเรียกให้พ่อมารับประทานอาหารร่วมกัน แต่ฝนดันตกลงมาห่าใหญ่ พ่อบุญชัยจึงรับประทานเย็นกลับพวกลูกน้องในสวนแทน

ปัณกรณ์รอให้ฝนหยุดตกมาครึ่งชั่วโมง แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะซาลง จึงแกล้งถามเรื่องตลาดน้ำทั่วไปเพื่อให้ดูสมจริงว่าเขากำลังหาข้อมูลทำธีสิสปริญญาโทอยู่ คุยกันไปได้สักพัก ลูกชายข้างบ้านก็กอดขวดเหล้าขอมาหลบฝนสักครู่

“พี่ณิ อยู่กับใครอ่ะ แฟนหรองานดีซะด้วย” ต้นกล้าเอ่ยถามพลางมองสลับไปมาระหว่างณิชากับปัณกรณ์

“ไม่ใช่แฟน พี่เขาชื่อปัณ เป็นรุ่นพี่ที่กำลังเรียนปริญญาโทน่ะ”

“รุ่นพี่? ไม่เห็นแนะนำให้รู้จักเลย ถ้างั้นมาฉลองเพื่อนใหม่ดีกว่า ชนสักแก้วสองแก้วดิพี่” 

ปัณกรณ์มองขวดเหล้าด้วยความสงสัย มันก็ไม่ได้ดูแย่ขนาดนั้น การออกแบบสลากที่พันรอบขวด ดูดีมีสไตล์ใช้ได้เลย

ต้นกล้าเห็นปัณกรณ์มองด้วยสายตาไม่ไว้ใจจึงเป็นหน้าที่ของเขาในการอธิบายว่าคุณภาพของมันไม่ได้ต่างจากสุราที่ขายในร้านสะดวกซื้อ

“สุราท้องถิ่นจากชาวบ้านในชุมชนน่ะ ได้รับการจดทะเบียนแล้ว ปลอดภัยแน่นอนพี่” เขาพูดจบก็รินสุราให้ปัณกรณ์หนึ่งแก้ว วัดใจกันไปเลยว่ายินดีจะรับมิตรภาพหรือไม่

“เดี๋ยวก่อน! กล้าไม่คิดจะถามความสมัครใจของพี่ปัณหน่อยหรอ” ณิแย่งแก้วเหล้าที่กำลังส่งให้พี่ปัณมาไว้ในมือตนเอง 

“โธ่! ต้องถามอะไรอีก ก็แค่กระชับมิตรกันเอง” 

“ตกลง พี่ขอดื่มแก้วเดียวพอนะ…” 

ต้นกล้ายักคิ้วสูงหนึ่งข้างก่อนจะยื่นแก้วไปชนกับชายหนุ่มรุ่นพี่ การลงไปคลุกคลีกับชาวบ้านธรรมดามันไม่ง่ายเลยจริง ๆ ปกติดื่มแต่วิสกี้หรือไม่แอลกอฮฮล์ราคาหลักหมื่น แต่วันนี้ต้องมาดื่มเหล้าราคาหลักร้อย มันจะสักแค่ไหนกันเชียว

รสชาติดีมากไม่ได้แย่อย่างที่คิด

หลังจากทำตามสัญญาชนแค่แก้วเดียว ต้นกล้านั่งคุยเล่นกับทั้งสองอยู่สักพักก็วิ่งฝ่าสายฝนที่ร่วงโปรยปรายอย่างหนักกลับไปที่บ้านของตัวเอง 

 ปัณกรณ์เริ่มหน้าแดงรู้สึกว่าตัวเองเมากึ่ม ๆ ถึงแม้จะดื่มเพียงแก้วเดียวแต่ฤิทธิ์แอลกอฮอล์ก็แรงไม่ใช่น้อย ความเมามายทำให้เขากล้าถามเธออย่างตรงไปตรงมา

“น้องณิไม่มีแฟนหรอ ?”

“ไม่มีหรอกค่ะ ณิมีแค่พ่อกับแม่ วัน ๆ เรียนหนังสือ นั่งรถไปสอบ ช่วยแม่ขายขนมกับดูแลตลาดน้ำก็ไม่มีเวลาแล้วค่ะ” เธอตอบคำถามพร้อมกับคลี่ยิ้มเบาบาง

“ไม่หาแฟนสักคนมาช่วยดูแลกิจการงานล่ะ”

“ยากค่ะพี่ปัณ คงไม่มีใครอยากเป็นแฟนณิหรอก”

“ถ้าเป็นพี่ล่ะ พอจะมีลุ้นไหมครับ?” ปัณกรณ์รุกหนัก เขาอยากจบเกมเต็มที หวังจะหลอกเธอให้รักและรีบเซ็นเอกสารให้เขา โดยไม่สนว่าตอนจบจะมีกี่คนที่ต้องเจ็บปวดเพราะการกระทำของเขา

ฤทธิ์แอลกอฮอล์กับบรรยากาศที่เป็นใจทำให้ท่านรองประธานผู้สูงส่งซึ่งเคยเอ่ยปากบอกกับแก๊งเพื่อนในวงสนทนาว่าไม่อยากลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับเด็กบ้านบอกคนนี้ แต่ในที่สุดเขาก็ไม่อาจห้ามใจตัวเองได้อีกต่อไป