4 เริ่มแผนการเข้าทางลูกสาว

ณิชาได้รับออเดอร์จากป้านุ่นหนึ่งในชาวบ้านที่อาศัยอยู่ท้ายคลองให้นำขนมชั้นยี่สิบกล่องไปส่งให้เพราะมีงานทำบุญบ้านพอดี เจ๊มาลีรู้ข่าวจึงขอร่วมบุญด้วย ระหว่างที่ณิชาเดินถือถาดขนมชั้นไปตามทางก็เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน

โครม!

เธอชนเข้ากับชายหนุ่มรูปร่างสูงคนหนึ่งจนขนมชั้นร่วงตกพื้น 

“ขอโทษนะครับ พอดีผมไม่ทันมอง” เสียงของเขาดังขึ้น และรีบเข้ามาช่วยเธอเก็บกล่องขนมที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาวางเรียงรายบนถาด

 ณิชาเองก็ก้มลงเก็บเช่นกัน สายตาสองคู่สบกันโดยบังเอิญ เธอกับเขานิ่งไปชั่วขณะเหมือนเวลาหยุดเดิน ชายหนุ่มรู้สึกหวั่นไหวกับรอยยิ้มและความน่ารักของหญิงสาวตรงหน้า

ลูกสาวเจ้าของตลาดน้ำสวยกว่าในรูปเยอะ ผิวขาวหน้าตาจิ้มลิ้มปากนิดจมูกหน่อย ดูไร้เดียงสา ให้นั่งมองทั้งวันคงไม่เบื่อ ต้องขอถอนคำพูดที่บอกว่าหน้าตาธรรมดาขึ้นมาทันที

 ส่วนเธอเองก็แอบมองเขาเช่นกัน นาน ๆ ทีจะมีคนหล่อมาเดินเที่ยวตลาดน้ำสักคน ถ้าสาวน้อยสาวใหญ่ได้เห็นคงหลงกันให้วุ่น ทั้งสองสายสายตากันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรีบดึงสติกลับมา

เป็นการเจอกันครั้งแรกที่ทำให้ต่างฝ่ายต่างว้าวุ่นใจไม่น้อย

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณไม่ได้ตั้งใจ” ณิชาพูดเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากเพราะเธอประหม่าจนทำตัวไม่ถูก มือไม้ก็ไม่รู้ว่าจะไปวางตรงไหนจึงยกมือขึ้นทัดผมยาวสลวยที่ปลิวมาติดใบหน้า

“ผมขอไถ่โทษด้วยการช่วยถือขนมไปส่งที่บ้านนะครับ” 

หญิงสาวได้ยินดังนั้นก็อ้ำอึ้งอยู่สักครู่ อันที่จริงหากมองจากภายนอก เขาก็ดูเป็นคนนิสัยดีมีน้ำใจ ไม่น่ามีพิษภัยอะไร แต่กว่าจะถึงบ้านป้านุ่นก็อีกไกล จะให้เขาช่วยถือขนมไปถึงที่นั่นก็กระไรอยู่

“เอ่อ ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ ฉันต้องไปส่งขนมท้ายตลาด เดินอีกไกลเลย”

“ไม่มีปัญหาครับ ผมแข็งแรงอยู่แล้ว ให้ผมช่วยเถอะครับ” ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววแห่งความมุ่งมั่นว่าสามารถเดินไปพร้อมเธอได้ทำให้ณิชาไม่กล้าเอ่ยปากปฏิเสธในความมีน้ำใจของเขา

 “ก็ได้ค่ะ”  

ณิชาส่งถาดขนมให้ชายหนุ่มแปลกหน้าถือไว้ในมือ และเดินขนาบข้างไปพร้อมกัน ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยมีแฟนหรือใกล้ชิดกับผู้ชายแปลกหน้าซึ่งเป็นครั้งแรกที่เธอได้เดินข้างเขาทำให้หัวใจดวงน้อย ๆ เต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ปัณกรณ์ที่กำลังเดินถือขนมก็พอจะเดาได้ว่าลูกสาวเจ้าของตลาดน้ำประหม่าเขาจนเกร็งไปหมด แผนการเริ่มแรกถือว่าดำเนินไปได้ด้วยดี

“เราคุยกันสบาย ๆ ดีกว่านะครับ พี่ชื่อปัณ แล้วน้องชื่ออะไรครับ” เขาถามทั้งๆที่รู้อยู่แล้ว

“ชื่อณิชาค่ะ พี่ปัณมาเที่ยวที่นี่ครั้งแรกหรอคะ ?”

“ครับ พอดีพี่สนใจทำงานวิจัยเกี่ยวกับการท่องเที่ยววิถีชาวบ้าน เลยเลือกมาศึกษาที่นี่”

ระหว่างที่เดินข้างกัน ปัณกรณ์มองไปรอบ ๆ ตัว บรรยากาศในตลาดน้ำแห่งนี้ร่มรื่นสมค่ำร่ำลือไม่มีผิด บ้านเรือนของชาวบ้านหรือพ่อค้าแม่ค้าต่างดูสะอาดสะอ้านน่าอยู่อาศัยเหมาะแก่การพักผ่อนหย่อนใจ เมื่อเดินไปได้สักพักรู้ตัวอีกที ณิชาก็พามาหยุดอยู่หน้าบ้านไม้ท้ายคลองพนาลี

 ชาวบ้านนับสิบกำลังวุ่นวายกับการทำบุญใหญ่ในวันนี้

“ณิชา มากับใครน่ะ แฟนหรอ แหม ๆ หล่อยังกับพระเอกละครแน่ะ” ป้านุ่นเจ้าของบ้านยิ้มกรุ้มกริ่มเอ่ยปากแซว พร้อมกับมองสลับไปมาระหว่างชายหนุ่มแปลกหน้ากับหญิงสาวที่คุ้นเคย

“ไม่ใช่แฟนจ้ะป้านุ่น พี่เขาเดินมาชนณิ เลยอาสาช่วยถือขนมมาให้” ณิชาส่ายหน้าไปมาพยายามปรามป้านุ่นไม่ให้แซวไปมากกว่านี้ กลัวว่าคนที่มาด้วยจะอึดอัดเสียเปล่า ๆ

“จริงหรือจ๊ะพ่อหนุ่ม ไม่ได้จีบหนูณิจริงหรอจ๊ะ” คำถามนี้ยิ่งทำให้ณิชาเกร็งไปกันใหญ่ 

ป้านุ่นนี่นะ ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ 

“จีบจริงครับ เอ้ย! ไม่ได้จีบจริงครับ พอดีว่าผมเพิ่งเดินน้องชนเมื่อสักครู่นี่เอง” ปัณกรณ์ทำทีเป็นพูดจาแกล้งหยอกป้านุ่นเพราะเขารู้ว่าการเป็นคนอัธยาศัยดีจะทำให้ดูเข้าถึงง่าย คราวนี้ป้านุ่นไม่ได้พูดอะไรแต่ทำท่าเอียงอายเขิน ๆ เหมือนนางเอกลิเกแทน

 ทั้งนี้ทั้งนั้นการหยอกล้อพอหอมปากหอมคอก็จบลง ป้านุ่นหยิบกระเป๋าสตางค์ผ้าฝ้ายมัดหมี่ขึ้นมาจ่ายเงินให้หญิงสาวตรงหน้า

ปัณกรณ์เห็นลวดลายกระเป๋าสตางค์ก็รู้สึกแปลกใจ ปกติเขาไม่ค่อยเห็นงานปักที่ดูละเมียดละไมแบบนี้มาก่อน อาจเป็นเพราะส่วนใหญ่เขาใช้กระเป๋าสตางค์หนังแบรนด์เนมจากในห้างเท่านั้น

“งานฝีมือของชาวบ้านที่ตลาดน้ำคลองพนาลีค่ะ” ณิชาเห็นปัณกรณ์ดูสนใจกระเป๋าสตางค์ลายปักจึงถือโอกาสให้ข้อมูลซะเลย

“สวยดีครับ”

“ถ้าพี่สนใจณิพาไปที่ร้านค้าชุมชนได้นะคะ มีสินค้าแฮนด์เมดอื่น ๆ อีกเยอะเลยค่ะ” ในขณะที่ณิชากำลังแนะนำร้านค้าชุมชน ป้านุ่นก็ถามแทรกขึ้น

“ค่าขนมชั้นเท่าไรณิ?”

“ไม่คิดเงินจ้ะป้านุ่น แม่ณิบอกว่าวันนี้ขอร่วมบุญด้วย”

ปัณกรณ์คิดในใจว่าของซื้อของขายกล้าให้ฟรี ๆ ได้ไง ขาดทุนแย่ 

“โอ๊ย! ไม่ได้หรอก ป้าเกรงใจเจ๊มาลี เดี๋ยวมีงานบุญรอบหน้าป้าไม่กล้าสั่งนะ”

“แม่ณิบอกว่าช่วงนี้มีพวกสัมภเวสีตามรังควานทุกวัน ป้านุ่นรู้ไหมจ๊ะ พวกนายทุนตามตื้อจะซื้อตลาดน้ำกับที่ดินให้ได้ ถือซะว่าให้แม่ณิร่วมบุญด้วยนะจ๊ะพวกสัมภเวสีจะได้ไปขอส่วนบุญที่อื่น”

สัมภเวสี?

ชายหนุ่มใบหน้าหล่อหันขวับทันทีเมื่อได้ยินเธอพูดเช่นนั้น ปัณกรณ์แทบอยากแค่นหัวเราะออกมาดังๆ เขาเพิ่งรู้ว่าครอบครัวของณิชาเรียกคนที่มาติดต่อขอซื้อที่ดินว่าสัมภเวสีซึ่งตัวเขาเองก็คงเป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน

หลังจากนำขนมชั้นส่งให้ป้านุ่นเรียบร้อยแล้ว หญิงวัยกลางคนก็นำน้ำใบเตยมาให้ณิชากับครอบครัวหลายขวดรวมถึงให้ชายหนุ่มแปลกหน้าเพื่อตอบแทนน้ำใจเรื่องขนมงานบุญอีกด้วย 

คนที่นี่พึ่งพาอาศัยกันแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร ส่วนนักธุรกิจที่ในหัวคิดแต่เรื่องกำไรกับขาดทุนคงไม่เข้าใจวิถีชาวบ้านที่มีน้ำใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ให้กัน