19

 “ก็ไหน...พี่ดา ไหนคุณว่าปรับความเข้าใจกันดีแล้ว แล้ว แล้วจะให้พลินทำตัวให้เป็นเมียของคุณทำไมกัน”

พลินถามด้วยสีหน้างุนงงหนัก เธอกับเขาไม่เคยมีสถานะแบบนั้นต่อกันมาก่อน จู่ๆบารมีมาบอกให้เธอทำตัวสมกับเป็นเมียเขา พลินก็ยิ่งงงไปใหญ่

“ปรับความเข้าใจที่ว่านั่นมันเป็นเรื่องระหว่างพี่กับญาดาไม่เกี่ยวอะไรกับคนอื่น ส่วนเรื่องระหว่างเราก็อีกเรื่องที่ต้องสะสางกันอีกที เธอเอาสิทธิ์เจ้าของบ้านไปเลยพลิน ถ้าเธอไม่อยากให้พี่สาวของเธออยู่ที่นี่ก็ไปไล่เขาสิ”

บารมีบอก ใจก็คิดแค้นขึ้นมาอีก เขาอยากให้สองพี่น้องนี่แตกคอกัน อยากมาวางแผนการเลวระยำกับเขาดีนัก เขาก็จะทำให้บ้านนี้แตกคอ แบบเข้าหน้าไม่ติดเลยคอยดู

“พลินไม่ไล่พี่ดาหรอกค่ะ” บอกพร้อมส่ายหน้าน้อยๆ

“แล้วแต่นะ” บารมีบอกพร้อมถอนใจอย่างเหนื่อยๆเบื่อๆคล้ายรำคาญที่จะต้องมาเจรจาอะไรแบบนี้กับเธอ กอดอกมองยิ้มๆ แล้วเริ่มขู่ คิดว่าถ้าใช้ไม้นี้ พลินจะต้องดิ้นพล่านแน่

“วันดีคืนดีนายบารมีอาจได้ทั้งพี่ทั้งน้องมานอนกกบนเตียงนี่ก็ได้ ใครจะรู้”

จริงดังที่บารมีคาดไว้

จากที่ไม่โกรธ ตอนนี้พลินรู้สึกขึ้นมาบ้างแล้ว ในหัวปรากฏภาพที่เขาพาน้ำหนึ่ง เพื่อนของเธอมานอนที่นี่ด้วย แล้วยังพูดว่าจะเอาญาดามานอนกกบนเตียงนี่อีก แถมยังจะพ่วงเธอเข้าไปอีกคน มันไม่เกินไปหน่อยหรือแบบนี้ ถามเขากลับด้วยใบหน้าเดี๋ยวเผือดเดี๋ยวแดง

“ทำไมคุณพูดจาน่าเกลียดแบบนี้คะ”

“น่าเกลียดตรงไหนล่ะ แล้วว่าได้หรือเรื่องแบบนี้ ประสาอะไรกับเพื่อนเธอยังเคยมานอนที่นี่เลย แล้วเดี๋ยวอีกหน่อยพี่สาวของเธอก็คงปีนขึ้นมานอนเตียงนี้ด้วย เผลอๆเธอก็ด้วยพลิน”

“พลินไม่มีทางนอนบนเตียงสกปรกๆของคุณเด็ดขาด”

นึกถึงว่าเขาพาใครต่อใครมานอนบนนั้นก็ให้รังเกียจจนอยากจะสำรอกออกมากองตรงหน้านี้ เจ้าของเตียงสกปรกหุบยิ้มยั่วทันที แววตาวาวโรจน์ขึ้น ถามกลับด้วยเสียงต่ำน่ากลัวน่าขนลุก

“สกปรกมาก...ใช่ไหม”

พลินที่โกรธจัดยังคงเดินเข้าตามทางที่เขาขุดถากถางล่อเอาไว้

“ใช่! สกปรก ทั้งเตียงคุณ แล้วก็ตัวคุณด้วย!”

“คงไม่เท่าเธอหรอกมั้งพลิน”

บารมีตรงเข้ามาคว้าเธอแล้วผลักให้ล้มลงไปที่เตียงก่อนตามมาทาบปาก บดขยี้อย่างรุนแรงแทบได้ลิ้มรสเลือด เขาทำราวกับเพิ่งค้นพบแหล่งน้ำกลางทะเลทรายอันร้อนระอุ ลิ้นสากไล้เลียสอดเข้ามาในโพรงปากของเธอก่อนดูดดึง เร่งเร้า เกลี่ยเย้าหลอกล่อ แล้วในวินาทีนั้นเองพลินให้รู้สึกเสียววาบตรงยอดทรวงเพราะถูกมือใหญ่ของเขาสัมผัสหนักๆเหมือนแกล้ง นวดคลึงเน้นหนักมือพร้อมจุมพิตดุเดือดไม่ยอมปล่อยให้ได้หายใจหายคอ

บารมีแค่คิดจะแกล้งคนเพียงเท่านั้น ที่วันนี้กล้าลุกขึ้นมาสู้ มาต่อต้าน มาต่อล้อต่อเถียงกับเขา ทั้งๆที่อยู่เงียบๆหงิมๆมาได้ตั้งนานสองนาน พอถูกสะกิดเข้าหน่อยทำเป็นโมโห

แต่แล้วจากที่คิดแค่จะแกล้งก็เกิดความรู้สึกหนึ่งระเบิดขึ้นที่ภายในใจของเขาเอง เมื่อได้สัมผัสลูบไล้ร่างเรือนร่างเล็กของพลิน แล้วก็ให้เกิดความต้องการอยากทำมากกว่าแค่ลูบไล้ไปมาอย่างยั่วเย้าอีกฝ่ายแบบนี้ บารมีกัดกรามกรอดๆยอมผละออก เขาต้องหยุดตัวเองเอาไว้ก่อน ยังมีเวลาอีกเยอะสำหรับใช้ดัดหลังคนบ้านนี้ แล้วสำรวจใบหน้าของอีกฝ่าย เอ่ยวาจาแหย่ต่อไม่ยอมเลิก

“ให้คนเขาเอาไปลือกันก็ดีนะ ว่าทั้งพี่เธอ เพื่อนเธอ ได้ผัวคนเดียวกันกับเธอน่ะพลิน”

พลินเม้มปากที่สั่นระริกเพราะฤทธิ์จูบของเขา

แม้จะอายแต่เธอโกรธเขามากกว่า เรื่องที่เขาพาน้ำหนึ่งมานอนที่นี่ยังหนาหนักอยู่ในใจไม่จางหาย แล้วยังญาดาที่มาขออาศัยที่นี่อีกคน แถมยังทำตัวใกล้ชิดสนิทสนมแบบนั้นโดยไม่สนใจสายตาใครๆในบ้านเลยสักนิด ก็ยิ่งก่อแรงฮึดให้พลิน หญิงสาวนอนหอบหายใจ ออกแรงดันเท่าที่แรงจะมีพร้อมต่อต้าน

“คนใจหยาบ!” พลินว่าเขาออกไปแล้วก็รำพึงกับตัวเองมากกว่าบอกกับเขา “เสียแรงที่เคยคิดว่าคุณเป็นคนดีมาตั้งนาน”

บารมีได้ยินแล้วก็บังเกิดความรู้สึกชนิดหนึ่งแทรกเข้ามาในใจของเขา แต่แล้วก็ยังคงแกล้งตรึงร่างเล็กๆเอาไว้ไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ

พลินสู้แรงเขาได้ที่ไหน ขัดก็แล้ว ต่อต้านก็แล้วอีกฝ่ายไม่แม้แต่จะขยับออกจากตัวเธอได้เลย กลับกันเสียอีกเพราะเขายิ่งแกล้งหนักข้อขึ้น ด้วยการกดข้อมือเธอลงบนเตียงแน่นจนจมไปกับที่นอน

พลินยิ่งคิดว่าเขาพาหญิงสาวมากหน้าหลายตามานอนบนนี้ ก็ยิ่งเป็นแรงขับให้ดิ้นรนสู้กับเขา เธอขยะแขยงเตียงนี่ แต่ร่างเล็กราวมดอย่างพลินหรือจะไปสู้รบกับเขาได้ สุดท้ายก็ถูกปิดกั้นหนทางดิ้นรนจนหมดสิ้น นอนหอบหายใจหนักๆอยู่บนเตียงของเขานั่น

“ก็หยาบด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ”

บารมีว่า มือเขาข้างเดียวรวบการต่อต้านของเธอได้ทั้งหมด ด้วยการลากเอาไปไขว้ไว้ตรงเหนือศรีษะของพลิน ขาแข็งแกร่งทับกดขาของเธอไว้แน่นไม่ให้ต่อต้านได้

สายตาคมมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะฟาดฟันให้พลินย่อยยับด้วยการมองดุๆแบบนั้น เธอเห็นสันกรามเขาบดนูนเป็นรอยขึ้น จากนั้นบารมีก็โน้มหน้าเข้ามาจนใกล้ ก่อนทาบริมฝีปากร้อนจัดบดขยี้ลงบนปากเธออีกครั้ง พลินสั่นไปหมดทั้งตัวรู้สึกได้ว่าครั้งนี้เขาคงไม่หยุดแบบเมื่อนาทีก่อนหน้าเป็นแน่

เรียวลิ้นอุ่นร้อนแทรกเข้ามาในโพรงปากของเธอ เล็มเลียแผดเผาจนพลินแทบหลอมละลายอยู่ภายใต้เขาด้วยความปรารถนาที่ถูกปลุกขึ้นอย่างไม่รู้ทิศทาง

สี่ปีเพียงเท่านั้น จากเด็กสาวผอมแห้งวันวานบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นหญิงสาวเต็มตัว อกที่ยังไม่โตเต็มที่ผลิบานสะพรั่งราวดอกไม้รอภมรมาดอมดมลิ้มรสหวานล้ำ เมื่อผ่านการตั้งครรภ์ เป็นแหล่งอาหารให้บุตรสาวสุดรักก็ขยายขนาดจนแทบล้นมือเขาแล้ว และตอนนี้อาภรณ์ถูกมือร้อนเลิกชายขอบของมันขึ้น ก่อนล้วงลึกเข้าไปถึงบราห่อหุ้มทรวงงามเต็มอิ่ม เสี้ยวขณะถูกเปลื้องรั้งขอบบราลงจนก้อนเนื้อดีดตัวอย่างเป็นอิสระ บารมีผละลงหาคล้ายต้องมนต์ เขาอ้าปากครอบยอดอกเล็มเลียด้วยลิ้นสากร้อนราวทารกผู้หิวกระหาย

เฮือก!

พลินสะดุ้ง แอ่นกายเพริดราวกับจะป้อนอาหารเลิศรสนั้นให้เขากินจนอิ่มหนำ แต่แล้วสามัญสำนึกก็แผ่คลุมเตือนสติให้ผลักเขาออกไม่ใช่ตอบรับ สมองสับสนมึนงง มือเล็กทั้งขยำทั้งบีบไหล่หนาหนั่นเนื้อแน่นบนเสื้อยีนที่เขาสวมอยู่ กัดริมฝีปากแน่นไม่ให้หลุดเสียงน่าเกลียดออกมาจากลำคอเพราะเสียดซ่านเหมือนร่างกายถูกคลอกด้วยไฟราคะ

ยิ่งเห็นอีกฝ่ายพยายามฝืน บารมียิ่งโหมกระตุ้น

แล้วพลินก็ฮึดสู้ เมื่อนึกถึงคำพูดร้ายกาจของเขา

‘ให้คนเขาเอาไปลือกันก็ดีนะ ว่าทั้งพี่เธอ เพื่อนเธอ ได้ผัวคนเดียวกันเธอน่ะพลิน’

เห็นเขามัวเมาอยู่กับทรวงก็ออกแรงผลักจนสุดเท่าที่กำลังจะมี พร้อมตวาดด้วยเสียงที่รวบรวมให้ดูกร้าวแกร่ง ไม่ใช่แค่เพียงเสียงกระซิบ

“หยุดนะ คนหื่นกาม!”

บารมีผงะออกไม่ใช่เพราะถูกผลักแต่เพราะใบหน้าตื่นกลัวนั่น พร้อมคำกล่าวหาที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมาต่างหาก ก่อนตวาดกลับเสียงดุดัน

“คิดว่าตัวเองน่าพิศวาสมากหรือไงพลิน”

พลินเม้มปากแน่น เพราะไม่เคยเห็นเขาพูดจาแบบนี้กับใครมาก่อน

“ถ้าไม่ได้พิศวาส คุณก็อย่ามาแตะตัวพลินสิ”

ว่าออกไปด้วยเสียงสั่นๆ ตัวก็สั่นไปด้วยตามแรงอารมณ์ที่ถาโถมเข้ามา ดวงตาแดงกล่ำน้ำตาเอ่อคลอไหลพรากอาบแก้มราวกับทำนบกั้นเขื่อนแตก เพราะเจ็บใจ บารมีเห็นแบบนั้นก็ผุดยิ้มร้ายกาจก่อนหยามต่อด้วยการขุดเรื่องในอดีตขึ้นมาถาม

“อะไรกันแค่จับๆจูบๆแค่นี้เองทำไมต้องร้องไห้ด้วย ทีเมื่อสี่ปีก่อนทำมากกว่านี้ ยังไม่เห็นจะร้องซักแอะ”

“ตอนนั้นพลินเมา คุณเองก็เมา ถึงได้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าตอนนั้นพลินไม่ร้อง”

ตาคมดุจมีดคู่นั่นมองเธอราวกับจะเฉือนเนื้อออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ปรากฏแววไหววูบในนั้นครู่เดียวก่อนพ่นคำออกมาหมิ่นอีกฝ่ายต่อราวกับรอเวลามาเนิ่นนาน

“แล้วเธอล่ะแน่ใจหรือเปล่าว่าคืนนั้นน่ะเธอเมาจริง ไม่ใช่ว่าที่ดื่มไปสี่ห้าแก้วนั่นเป็นการดื่มย้อมใจเพื่อที่จะได้กล้านอนแบให้ผู้ชายที่ไม่รู้จักเอา แลกกับเงินสามล้านบาทนั่นน่ะ!”