2 เข้าหอ

ชายหนุ่มหันไปมองพี่ชายกับน้องชายและเพื่อนสนิทเขาอีกสองคนที่นั่งหลบมุมอยู่ข้าง ๆ โดยที่คนพวกนั้นกำลังส่งสายตาเชิงล้อเลียนมาให้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ากำลังหัวเราะเยาะเขามากแค่ไหนที่โตจนป่านนี้แล้วยังถูกแม่ตัวเองบังคับได้เช่นนี้ และหลังจากที่คนเป็นแม่เดินออกจากห้องหอไปก็ได้เวลาที่บรรดาเพื่อนเจ้าบ่าวจะเข้ามาอวยพรบ้าง

"พี่นี่มันเลวมากอยู่นะ กล้ามากที่ควงคู่นอนเข้ามาในงานแต่ง ผมล่ะยอมพี่เลยจริง ๆ" พันไมล์น้องคนสุดท้องเอ่ยพร้อมส่งยิ้มให้กับหมื่นลี้ เขานึกชื่นชมพี่ตัวเองไม่น้อยที่ใจกล้าถึงขนาดยั่วโมโหคนเป็นแม่ได้ขนาดนั้น นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นงานแต่งคาดว่าพี่ชายของเขาอาจได้นอนโรงพยาบาลไปแล้ว

"ไม่ต้องมาพูดมากเลย"

"แกจะทำอะไรก็น่าจะคิดให้ดี ๆ ก่อน ทำแบบนี้แม่กับเมียแกเสียหน้ามากนะ" พี่ชายคนโตอย่างแสนปีนั้นตำหนิน้องเสียงเข้ม เขารู้สึกไม่เห็นด้วยมาก ๆ ที่น้องตัวเองทำเช่นนี้ แต่แล้วก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่าตำหนิ เพราะเขารู้ดีว่าการถูกบังคับให้ทำเรื่องที่ใหญ่ขนาดนี้มันเป็นยังไง

"ไม่ต้องมาดุผมเลย ที่ผมต้องแต่งงานมันก็เป็นเพราะแต่งแทนพี่นี่แหละ" น้องชายพูดเช่นนั้นเขาก็พูดอะไรไม่ออก เพราะว่าเรื่องนี้จริง ๆ มันก็ผิดที่เขาเองส่วนหนึ่ง เขาเป็นพี่ชายคนโตแต่ไม่สามารถแบกรับเรื่องนี้แทนน้อง ๆ ได้แต่ก็รู้ดีว่าหมื่นลี้ไม่ได้โกรธเคืองอะไรเขานักหรอก ก็เพียงแค่พูดไปอย่างนั้นเอง

"ไม่ต้องดราม่ากัน นี่...ของขวัญวันแต่งงานของมึง" กล่องสี่เหลี่ยมสีดำจำนวนสามกล่องถูกโยนมาที่เบื้องหน้าของเจ้าบ่าว และเมื่อเจ้าตัวรับมาแล้วก็ถึงกับเบ้หน้าทันที

"กูไม่มีทางใช้เด็ดขาด เอาคืนไปเลยไอแซม" เพื่อน ๆ ต่างพากันหัวเราะในคำพูดที่ได้ยินจากเพื่อน ใครจะไปเชื่อมันกัน คนอย่างหมื่นลี้ถ้ามีเนื้อชั้นดีวางเอาไว้ตรงหน้าไม่มีทางที่เขาจะไม่กิน ยิ่งเป็นเนื้อชิ้นที่เป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียวด้วยแล้ว จะปล่อยให้หลุดรอดไปก็คงยาก

"เตือนไว้ก่อนเลย มึงอย่าสดเด็ดขาดถ้ามึงยังไม่พร้อมจะเลี้ยงลูกตอนนี้ ต่อให้มึงมีลูกแต่ถ้ามึงไม่เอาแม่เขาก็อย่าคิดจะทำ" อาร์มเพื่อนสนิทอีกคนของหมื่นลี้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังเพื่อเตือนสติ เพราะชีวิตของเด็กคนหนึ่งนั้นไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ

"ออกไปกันได้แล้วกูจะอาบน้ำแล้วเนี่ย" สุดท้ายเจ้าบ่าวที่ดูเหมือนถูกไล่ต้อนจนมุมก็ไล่บรรดาเพื่อน ๆ ให้ออกจากห้องหอของเขา เพราะรู้สึกเหนื่อยล้าอยู่เหลือเกิน ควรจะได้พักผ่อนสักที

"งั้นพวกฉันก็ออกไปเลยนะ แกดูแลตัวเองด้วยฉันนอนอยู่ชั้นล่าง ถ้าเกิดอะไรขึ้นโทรมานะ เดี๋ยวพวกฉันจะรีบขึ้นมา" น้ำฟ้ารู้สึกเป็นห่วงเพื่อนตัวเองมาก ๆ และยิ่งได้ยินบทสนทนาของคนพวกนั้นแล้วก็ยิ่งไม่วางใจ

"ไปเถอะ ไม่มีอะไรหรอก"

ในที่สุดห้องหอนี้ก็เหลือเพียงเจ้าบ่าวและเจ้าสาวป้ายแดงเพียงเท่านั้น ชายหนุ่มเริ่มปลดกระดุมชุดของตัวเองออกทีละนิด ๆ ส่วนหญิงสาวเอาก็เริ่มถอดถุงมือและเครื่องประดับออกทั้งหมด ส่วนชุดนั้นก็คงต้องรอไปถอดตอนอาบน้ำเพราะมันค่อนข้างยุ่งยากมากกว่า ความจริงเธอมีสิ่งที่อยู่ในใจอยู่เรื่องหนึ่งที่อยากจะพูดกับหมื่นลี้ เธอลอบมองเขาอยู่หลายครั้งจนในที่สุดก็ตัดสินใจพูดมันออกมา

"ถ้าคุณไม่พอใจหรืออยากจะหักหน้าฉัน ฉันไม่เคยคิดจะว่าคุณเลยนะคะ แต่การกระทำของคุณวันนี้มันไม่ดีมาก ๆ คุณควรจะนึกถึงจิตใจแม่กับครอบครัวของคุณด้วย" ชายหนุ่มหันหน้ามามองเจ้าของเสียงหวานที่ตำหนิเขาอีกคนอย่างเอาเรื่อง และใบหน้าเช่นนั้นทำให้ชมพิ้งร้อน ๆ หนาว ๆ ขึ้นมา

"คนอย่างเธอมีสิทธิ์มาพูดเรื่องนี้กับฉันด้วยเหรอชมพิ้ง เธอทำอะไรลงไปบ้างอย่าคิดว่าฉันจะไม่รู้" เขาเดินเข้ามาหาหญิงสาวช้า ๆ ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

"ไม่ว่าคุณจะคิดอะไรอยู่ขอบอกให้รู้นะว่าฉันไม่ได้คิดจะทำอะไรแบบนั้นเลย"

"ถ้าไม่คิดจะทำแล้วงานแต่งบ้า ๆ นี่มันจะเกิดขึ้นได้ยังไง ทั้งหมดมันก็เป็นเพราะเธออยากได้สมบัติบ้านฉันมากใช่ไหมล่ะ เพราะที่บ้านของเธอกำลังจะล้มละลาย เข้าใจหาที่เกาะดีนี่" มือหนายกขึ้นมาบีบแก้มเนียนที่ยังไม่ได้ล้างเครื่องสำอางของเจ้าสาวอย่างรุนแรง คนที่ถูกกระทำรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาก็พยายามที่จะปัดมืออีกคนออกแต่ก็ไม่สามารถสู้แรงได้

"ฮั้นไม่อ้ายอำ" (ฉันไม่ได้ทำ) เธอพยายามพูดออกไปอย่างยากลำบากแต่ก็ตั้งใจเถียงอีกคนในสิ่งที่เธอไม่ได้กระทำอย่างสุดความสามารถ ทว่ามันก็ไม่ดังพอให้ชายหนุ่มเปิดใจที่จะรับฟัง

"ยังมาแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ คงอยากได้ฉันจนตัวสั่นเลยสิชมพิ้ง" หญิงสาวไม่ได้เอ่ยตอบโต้อีกคน เพราะยิ่งเธอเถียงแรงบีบก็จะยิ่งเพิ่มขึ้น

"ปล่อยฉัน คุณมันน่ารังเกียจที่สุด"

"ชมพิ้ง!!"

หลังจากที่มีปากเสียงกันหมื่นลี้ก็เริ่มที่จะควบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่ มือหนาของชายหนุ่มจับร่างเพรียวบางให้นอนหงายขึ้น เนกไทสีแดงเส้นหนาที่เขาถอดออกมาจากสูทราคาแพงใช้ผูกเรียวแขนเล็กให้ติดกับหัวเตียงทั้งสองข้างเพื่อไม่ให้อีกคนขยับหนีได้ ก่อนที่เจ้าบ่าวหมาด ๆ จะเริ่มซุกไซร้ซอกคอขาวของคนบนเตียงและสูดดมความหอมก่อนจะไล่เลีย ขบเม้มทำรอยสีกุหลาบไว้จนทั่ว

"อื้อออ อย่าทำอย่างนี้เลย" หญิงสาวที่รู้ตัวว่ากำลังจะได้รับสิ่งใดนั้นเอ่ยขึ้นมาเพื่อหวังขอความเมตตาจากชายหนุ่มผู้ที่เป็นสามีของเธอ หากแต่อีกคนไม่คิดจะฟังมันและยังคงตั้งใจที่จะยัดเยียดความอัปยศให้โดยไม่สนใจความรู้สึกหญิงสาว ไม่เพียงเท่านั้นยังฉีกขุดแต่งงานราคาแพงเสียจนมันขาดรุ่งริ่งเพียงเพราะขวางทัศนีย์ภาพของเขา

หมื่นลี้ประกบจูบอีกคนด้วยความหื่นกระหายชมพิ้งไม่ยอมเปิดปากเพื่อรับให้เขาเข้าไปสำรวจด้านใน หากแต่หมื่นลี้เองก็ไม่ได้คิดยอมแพ้ เขาขมกัดริมฝีปากบางไปครั้งก่อนที่อีกคนจะร้องออกมาด้วยความเจ็บ และนั่นก็คือโอกาสที่ทำให้เธอจำยอมต้องให้อีกคนไล่ฉกชิงความหวานอย่างเอาแต่ใจ

"อื้มมม" ชายหนุ่มครางทุ้มต่ำออกมาเบา ๆ เพราะความพึงพอใจที่ได้รับจากกายคนใต้ร่าง

ส่วนอีกคนกำลังจมดิ่งลงไปในความรู้สึก เธอพยายามที่จะดิ้นเพื่อให้หลุดออกจากอ้อมกอดคนใจร้าย หากแต่ไม่สามารถทำได้ ด้วยเชือกที่มัดติดกับหัวเตียง และถึงแม้จะไม่ได้ถูกมัดเธอก็ไม่สามารถสู้แรงของอีกคนได้อยู่แล้ว เช่นนี้เธอจึงเริ่มที่จะหยุดการขัดขืนด้วยความสิ้นหวัง

"อึก!"เสียงสะอื้นเบา ๆ ของคนตัวเล็กดังเล็ดลอดออกมาพร้อมกับปล่อยน้ำตาของความเสียใจออกมาเพื่อชะล้างความอัปยศที่กำลังได้รับ

"อย่าคิดว่าน้ำตาของเธอจะหยุดฉันได้ ฉันไม่มีวันสงสารคนอย่างเธอ" ราวคำพูดของซาตานเถื่อนที่ไหน ชมพิ้งได้ฟังก็รู้สึกเจ็บหัวใจอย่างมาก ความจริงเรื่องนี้เธอรู้อยู่แล้วว่าจะต้องมี เพราะในสัญญาที่เธอได้ตกลงกับคุณนายเม็ดพลอยก็ระบุชัดว่าเธอนั้นจะต้องยอมหากลูกชายของเธอต้องการมีสัมพันธ์ทางกาย

เช่นนี้ก็ราวกับเธอได้ขายทั้งกายทั้งวิญญาณไปแล้วกว่าครึ่ง ความเป็นคนจะหลงเหลืออยู่เท่าไร แต่อย่างที่บอกกับเพื่อนไปว่าชีวิตของเธอไม่ได้เหลือทางเลือกมากนัก สุดท้ายชมพิ้งก็ทำได้เพียงหลับตาและน้อมรับสัมผัสของอีกคน

"หึ! ก็ไหนว่าอยากเป็นเมียฉันเสียจนตัวสั่น นี่ไงฉันกำลังจะมอบสิทธิ์นั้นให้กับเธอ แล้วจะต้องร้องไห้ออกมาทำไม" หมื่นลี้ดันตัวเองขึ้นเพื่อมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาของหญิงสาวผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายอย่างเหยียดหยัน

"คุณอยากทำอะไรก็สุดแต่คุณเถอะ" ชมพิ้งร้องไห้ออกมาทั้งที่ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น เพราะความรู้สึกแตกสลายนั้นได้กัดกินหัวใจของเธอไปจนสิ้น