8 ใครกล้าปลดลูกสะใภ้ฉัน

"แย่แล้วครับคุณชมพิ้งแย่แล้ว" กรันย์เลขาคนเก่งมือหนึ่งของผู้เป็นบิดาวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาตอนที่ชมพิ้งเพิ่งก้าวขาเหยียบหน้าบริษัท

"มีอะไรเหรอคะพี่กรันย์?" คนตัวเล็กถามด้วยความงงงวย ไม่รู้ว่าเพียงมาสายไม่ถึงชั่วโมงกลับเกิดเรื่องอะไรที่ทำให้คนที่สุขุมตลอดอย่างกรันย์กระวนกระวายใจได้

"คุณสมภพน่ะสิครับ ตอนนี้เรียกประชุมผู้ถือหุ้นทั้งหมดแล้วเตรียมปลดคุณชมพิ้งออกจากรักษาการประธานแล้วครับ" คิดไม่ถึงว่าหลังจากบิดาเธอเสียชีวิตได้ไม่ถึงสามเดือนคนพวกนั้นก็ทนแทบไม่ไหวลงมือรวดเร็วถึงเพียงนี้ ชมพิ้งรับตำแหน่งเป็นรักษาการแทนบิดาผู้ล่วงลับในการบริหารบริษัทที่จวนจะล้มละลายแห่งนี้

ทั้ง ๆ ที่เธอรู้ว่าผู้ถือหุ้นคนอื่น ๆ ไม่พอใจในการรับตำแหน่งของเธอแล้วยังไม่มีการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ หักแต่เธอก็ไม่ได้คิดจะทิ้งบริษัทนี้ไปง่าย ๆ

"ตอนนี้พวกนั้นอยู่ไหนกันคะ"

"มานั่งรอพร้อมกันที่ห้องประชุมใหญ่แล้วครับ" สองขาเรียวก้าวยาว ๆ ขึ้นลิฟต์ไปยังจุดหมายที่เลขาว่าโดยที่ในหัวก็คิดถึงวิธีการรับมือต่าง ๆ มากมาย รวมไปถึงการโทรไปร้องขอให้ผู้เป็นสามีมาช่วยในตอนนี้ด้วย หากแต่เธอรู้ดีวันนี้หมื่นลี้มีธุระต้องไปคุยงานที่อื่นตั้งแต่เช้า เธอเองก็ไม่กล้ารบกวนจนทำให้งานอีกคนเสีย

"เราจะทำยังไงดีครับคุณชมพิ้ง" กรันย์ร้อนใจจนแทบบ้า ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าวันนี้ต้องเกิดเรื่องนี้ขึ้นมาแต่พวกเขาก็ยังไม่ได้คิดถึงวิธีรับมืออย่างจริงจังเลยสักครั้ง

เพราะภาระงานในบริษัทเยอะเกินไป รวมถึงกรันย์เองต้องรับบทบาทในการสอนงานลูกสาวอดีตเจ้านายอย่างชมพิ้งด้วย

"อย่าเพิ่งร้อนใจนะคะ เดี๋ยวพิ้งขอคิดดูก่อน" ถึงจะพูดเช่นนั้นหากแต่เธอเองก็จนปัญญา กระทั่งลิฟต์เปิดออกถึงได้เดินไปหยุดอยู่หน้าห้องประชุมอย่างชั่งใจ

แกร่ก!!

เพียงเสียงเปิดประตูดังขึ้นผู้ที่อยู่ด้านในราวสิบชีวิตก็มองมาที่ชมพิ้งผู้มาใหม่เป็นตาเดียว

"มาแล้วเหรอหนูพิ้งหลานอา" ไม่ต้องมานับญาติจ้าถ้าคิดแต่จะแทงข้างหลังแบบนั้น

หญิงสาวหันไปมองต้นเสียงของคนที่เรียกแทนตัวเองว่าอาและเป็นเพื่อนสนิทของคุณพ่อด้วยความไม่พอใจนัก นึกตำหนิคนหัวหงอกจนแทบจะลงโรงนั่นว่าเป็นคนที่ปากหวานก้นเปรี้ยวเสียเหลือเกิน เธอรู้สึกสงสารคุณพ่อตัวเองที่มีเพื่อนเช่นนี้มาตั้งครึ่งค่อนชีวิต

"สวัสดีค่ะทุกคน" พูดจบหญิงสาวก็เดินลงมานั่งที่เก้าอี้ตัวแรกด้านข้างที่ว่างอยู่เหตุก็เพราะหัวโต๊ะที่เป็นเก้าอี้ประธานนั้นมีผู้จับจองไปก่อนเธอแล้ว ดูจะไม่ค่อยรีบร้อนเสียเท่าไหร่เลย

"เป็นถึงรักษาการประธานแต่กลับมาทำงานสายแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน" นั่นแหละเสียงตาแก่ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะสุดแย่งที่นั่งเธอเอ่ยขึ้นอย่างตำหนิโดยไม่มองหน้าเธอแม้แต่นิด

"พิ้งต้องขอโทษด้วยนะคะที่บ้านมีปัญหานิดหน่อยค่ะ"

"ที่บ้านของเธอไม่มีคนเหลืออยู่แล้วสักคนนี่ จะมีปัญหาอะไรนักเธอไม่ได้สนใจที่จะทำงานตรงนี้ก็ยอมรับมาตรง ๆ พวกฉันไม่ว่าอะไรหรอก" ก็แน่ล่ะสิที่ไม่ว่าอะไรเพราะวันนี้พวกเขาจะปลดให้ชมพิ้งกลับไปอยู่บ้านโดยที่ไม่ต้องรับผิดชอบงานตรงนี้อีกแล้ว ทำมาเป็นพูดดี

"สรุปว่าวันนี้เรียกประชุมกันมีวาระอะไรงั้นหรือคะ" หญิงสาวไม่คิดที่จะตอบโต้ชายมีอายุผู้นั้นและรีบตรงเข้าประเด็นให้เร็วที่สุดหวังใช้เหตุผลเข้าสู้

"งั้นฉันก็ขอพูดตรงตรงเลยแล้วกันนะวันนี้พวกเรามีมติร่วมกันแล้วว่าจะขอปลดเธอออกจากการเป็นรักษาการประธาน" นั่นไงในที่สุดก็พูดออกมาจนได้ ทั้ง ๆ ที่ช่วงสองเดือนนี้เธอทุ่มเทแรงกายแรงในใจการเรียนรู้งานมากขนาดไหน แต่คนพวกนี้กลับมองไม่เห็น

ทั้ง ๆ ที่เธอมีหุ้นในมือมากที่สุดแต่ถ้าไม่มีพรรคพวกก็ทำอะไรไม่ได้ เหมือนคนหัวเดียวกระเทียมลีบ จำต้องยอมให้ผู้ใหญ่รังแก

พวกเธอรู้มาว่าที่ผู้ถือหุ้นพวกนี้ยังไม่ยอมขายหุ้นออกจากมือไปก็เป็นเพราะว่ามีแผนที่จะเปลี่ยนมือผู้บริหารและรูปโฉมของบริษัทให้เป็นบริษัทสาขาของนายทุนท่านหนึ่ง ที่ชมพิ้งรู้นั้นก็มาจากสายข่าวของกรันย์เลขาคนสนิท

ความจริงแล้วเธอยังมีไพ่ไม้ตายอยู่อีกหนึ่งใบ หากแต่ตอนนี้ไม่กล้าที่จะเรียกใช้มันเกรงว่าวันนี้ยังไงก็คงต้องถู ๆ ไถ ๆ ไปเสียก่อน

"คะ คือว่า..." ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดจบประโยคเสียงประตูห้องประชุมก็ดังขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้ปรากฏร่างของหญิงกลางคนเคียงข้างมากับชายหนุ่มผู้ที่เธอรู้จักเป็นอย่างดี

"มีสิทธิ์อะไรจะมาปลดลูกสะใภ้ของฉัน"

ผู้คนที่อยู่ในห้องนั้นต่างพากันส่งเสียงฮือฮาขึ้นมา ก็เพราะหญิงกลางคนที่ดูสง่าราวนางพญาคนนี้ก็คือคุณนายเม็ดพลอยนักธุรกิจที่มีอิทธิพลมาก ๆ นั่นสิ แล้วสรรพนามที่เธอใช้เรียกชมพิ้งนั้นแสดงความสนิทชิดเชื้อมากเพียงไหน

"วะ ว่ายังไงนะ" คนหัวโต๊ะเอ่ย

"คุณแม่ สวัสดีค่ะ" หญิงสาวยกมือขึ้นไหว้คนมาใหม่ด้วยความรู้สึกดีใจ มาช้าไม่เท่ามาทันเวลาหรือว่าธุระที่หมื่นลี้ต้องไปก็คือการมาที่นี่งั้นหรือเปล่า

"หนูชมเบรกไม่ต้องกังวลนะ แม่จะช่วยหนูเอง" เธอพูดพร้อมกับหันไปมองคนที่คิดรังแกลูกสะใภ้ด้วยสายตาเย็นชาไร้ความรู้สึก หญิงกลางคนผู้นี้มีธุรกิจทั้งสีขาวและสีเทาค่อนไปทางดำไม่มีใครกล้าจะลองดีหรือคิดมีเรื่องกับเธออย่างแน่นอน ไหนจะลูกชายทั้งสามคนของเธอก็ร้ายกาจมากพอ ๆ กัน เห็นทีว่าแผนที่พวกเขารวมหัวกันมานานอาจต้องจบลง

"ใครที่คิดว่าบริษัทนี้ไปไม่รอด หรือว่าทำกำไรไม่ได้อีกก็ขายหุ้นคืนได้ ฉันยินดีซื้อในราคาสองเท่า ส่วนหนี้สินของบริษัทฉันจะให้หมื่นลี้เข้ามาช่วยบริหารไม่เกิดไตรมาสที่สี่จะต้องปลดหนี้ทั้งหมดได้อย่างแน่นอน"

แผนของพวกเขาพังไม่เป็นท่าหากแต่ไม่สามารถทำอะไรได้ บางคนคิดจะขายหุ้นทิ้งไปก็เพราะเมื่อชมพิ้งมีบริษัทใหญ่หนุนหลังขนาดนี้เรื่องที่พวกเขาทำกับเธอไว้เกรงว่าไม่พ้นโดนเอาคืนสักวัน แต่ก็ยังมีอีกหลายคนที่กลับลำกะทันหัน น้อยคนนักที่จะได้เข้าร่วมหุ้นกับคุณนายเม็ดพลอยดังนั้นนี่ก็ถือเป็นโอกาสทองด้วย

ชมพิ้งมเบรกท่าทีของผู้ถือหุ้นก็เริ่มคลี่ยิ้มบาง ๆ ขึ้นมาได้ดูเหมือนเธอจะผ่านวิกฤติครั้งนี้ไปอย่างง่ายดายคงต้องหาโอกาสขอบคุณคุณนายเม็ดพลอยและหมื่นลี้สามีของเธอจากใจจริง

คนตัวเล็กเหลือบสายตามามองที่ชายหนุ่มด้านข้างก่อนจะพบว่าเขาเองก็มองเธออยู่ก่อนแล้ว ทว่าสายตานั้นกลับไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคงกำลังตำหนิเธอว่าเข้ามาเกาะครอบครัวเขาไม่ผิดแน่ สุดท้ายในสายตาของหมื่นลี้ชมพิ้งก็ยังคงเป็นเพียงผู้หญิงหน้าเงินอยู่ดี