1 มังกรต่างถิ่นหรือจะสู้งูเจ้าที่

5 ปีต่อมา

"ไมล์มึงจะไม่ลงจริง ๆ เหรอวะ" เสียงทุ่มจากคนข้าง ๆ ทำให้พันไมล์ที่กำลังยืนมองบรรยากาศสนามแข่งรถยามค่ำคืนของตัวเองด้วยความคิดที่หลากหลายได้สติ

"กูกับไอ้แทนมันคนละรุ่นกันนะ จะไปสู้มันไหวได้ยังไง" ต่อให้เขาเป็นถึงเจ้าของสนามแข่งรถอันดับหนึ่ง แต่ถ้าว่ากันด้วยฝีมือก็ย่อมต้องเอาความสามารถมาเป็นตัววัดอยู่ดี และเขานั้นก็ไม่ได้เป็นคนที่เก่งกาจอะไรขนาดนั้น เพียงแค่ชายหนุ่มที่บ้านรวยและได้รับอิสระจากครอบครัวให้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบก็เท่านั้น

พันไมล์ ชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดีที่ใคร ๆ ก็อยากเข้าหา เขาเป็นลูกชายคนเล็กของคุณนายเม็ดพลอย อายุเพิ่งเข้ายี่สิบหกปีเท่านั้นก็ได้เป็นถึงเจ้าของสนามแข่งรถที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ เขาได้รับอิสระจากครอบครัวเพราะว่าภาระหน้าที่ต่าง ๆ ก็มีพี่ชายอีกสองคนมาช่วยทำหมดแล้ว ด้วยความที่พวกพี่ ๆ เขารักน้องชายมากก็อยากให้น้องชายได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบไม่ต้องเอาตัวมาผูกติดกับหน้าที่การงานหรือกิจการจากทางบ้าน นั่นทำให้เขานั้นใช้ชีวิตได้ตามใจมาตลอด

ในตอนที่เขาเรียนตั้งแต่มัธยมเป็นต้นมา เขาก็ไม่ได้ป่าวประกาศกับใครว่าที่บ้านเขานั้นมีฐานะแบบไหน รวมถึงความเป็นอยู่ไม่ได้อู้ฟู่อะไรมาก และเพิ่งรู้ตัวว่ารักความเร็วก็เมื่อห้าปีก่อนนี้เอง หลังจากที่เกิดเรื่องบางอย่างกับตัวเองและทำให้เขาเสียศูนย์ไปพักหนึ่ง กระทั่งมาเจอเพื่อนสนิทของพี่ชายตัวเองที่ชอบในความเร็วชวนเขามาลงแข่งรถเล่น ๆ และนั่นทำให้พันไมล์ได้พบกับโลกใบใหม่…

"มึงไม่ลองดูหน่อยเหรอวะ ครั้งแรก ๆ อาจแพ้ แต่เพราะมึงไม่ได้รุ่นเดียวกันยังไงก็ไม่น่าเกลียดหรอกน่า ถือว่าแข่งเพื่อพัฒนาฝีมือ" อีกคนยังคงไม่ลดละ เล่นเอาพันไมล์ถึงกับสงสัยขึ้นมาว่าทำไมเพื่อนเขาถึงดูอยากให้เขานั้นลงแข่งสนามนี้จริง ๆ

"ทำไม บอกกูมาตามตรงดีกว่าว่ามึงอยากให้กูลงสนามนี้มากขนาดนั้นเพราะอะไร" คนที่ถูกจับไต๋ได้ก็เอามือหนาขึ้นมาเกาที่คอตัวเองแกรก ๆ เพราะว่าเขานั้นก็มีความในใจและเหตุผลส่วนตัวจริง ๆ นั่นแหละ

"ก็ได้ ๆ บอกก็ได้" ไป๋ เพื่อนสนิทของพันไมล์พูดเสียงอ่อยก่อนเดินมายืนข้าง ๆ พันไมล์พร้อมกับชี้มือไปที่กลุ่มคนที่มีทีมของแทนอยู่กันอย่างคลาคล่ำ ทว่าคนที่เขาชี้ไปนั้นกลับเด่นชัดมากเสียจนพันไมล์เบิกตาออกกว้างด้วยความตกใจ "นั่นแหละเหตุผลของกู"

"ใช่เหรอว่ะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้" พันไมล์แทบไม่อยากเชื่อในสายตาตัวเอง เพราะว่าคนที่เขาเห็นไม่ควรมาอยู่ที่นี่เลยจริง ๆ

"ตกลงจะเอายังไง ครั้งนี้ถ้าใครชนะจะได้ตัวผู้หญิงคนนั้นไป มึง...ยืนดูเฉย ๆ แบบนี้ได้จริง ๆ เหรอ" ชายหนุ่มกำมือแน่น ก็เป็นอย่างที่เพื่อนตัวเองพูดไปนั่นแหละ เขาปล่อยให้คนคนนั้นหลุดมือไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้ หากแต่เขาเองก็มีความสามารถที่จำกัดเช่นกัน

แทน เจ้าของหมายเลข 77 นั้นถึงแม้ว่าภูมิหลังของบ้านเขาพอรู้มาว่าไม่ได้ร่ำรวยและเรียกได้ว่าลำบาก แต่ด้วยความรักที่มีต่อการแข่งรถทำให้เขาฝึกฝนตัวเองและมีชื่อเสียงในวงการแข่งรถมาตลอด ถึงแม้ว่าทางบ้านจะไม่ได้เพียบพร้อมเท่าบ้านของพันไมล์เลยก็ตาม เขาเรียกสิ่งนี้ว่า พรสวรรค์

"กูจะลง แต่ว่า..." เขาเว้นวรรคไปเล็กน้อยก่อนที่ไป๋เพื่อนสนิทที่คบกันมานานจะรู้ว่าควรต้องทำยังไงต่อ

บรรยากาศของสนามแข่งรถดูจะคึกคักมากเป็นพิเศษนั่นก็เพราะว่าเมื่อทุกคนรู้ข่าวที่เจ้าของสนามขอลงแข่งด้วยก็ตื่นเต้นไปกันใหญ่ เพราะพันไมล์นั้นเป็นรุ่นที่เล็กกว่า หากแต่คิดจะแข่งขันกับรุ่นใหญ่นั้นมันดูเป็นเรื่องที่ไม่น่าเป็นไปได้เลย อีกทั้งของเดิมพันที่พันไมล์เอามาล่อตาล่อใจคนอื่นก็ยังเป็นเงินสดถึงห้าล้านบาท แบบนี้แล้วใคร ๆ ก็อยากลงแข่งด้วยทั้งนั้น

"ยิ้มอะไรเหรอไอ้แทน ทำไม มึงคิดว่ามึงจะเป็นเสือนอนกินได้เงินห้าล้านกลับบ้านหรือยังไง" คนที่อยู่ในทีมเดียวกันกับแทนพูดขึ้นมาเพราะเห็นใบหน้าและท่าทางที่ดูมั่นใจมากๆ ของเพื่อนร่วมทีมแล้วก็อดแซวไม่ได้

"ก็ต้องแบบนั้นอยู่แล้วหรือเปล่า เจ้าของสนามนี้ไม่ได้เก่งไปกว่าฉันนี่ แล้ววันนี้ฉันเป็นตัวเก็ง ยังไงเงินรางวัลทั้งหมดฉันก็ต้องได้อยู่ดีนั่นแหละ" แทนพูดด้วยท่าทางที่มั่นอกมั่นใจ

"แล้วผู้หญิงที่มึงเอามาเดิมพันด้วยนี่เธอดูไม่รู้เรื่องเลยนะว่ากำลังเป็นของเดิมพันอยู่น่ะ" 

"ไม่ต้องคิดเยอะหรอกพี่ มันไม่กล้าขัดคำสั่งฉันอยู่แล้ว"

"แต่ก็ช่วยให้คนอื่นตื่นเต้นได้มากอยู่นะ ก็สวยขนาดนั้น" ชายหนุ่มสองคนกำลังพูดถึงหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างสนามในชุดเรซควีนที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเลยตรงหน้า ใบหน้าสวยหวานที่ดูตื่นตาตื่นใจอย่างมากเพราะว่าไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน โดยที่ไม่รู้เลยว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านั้นชีวิตของเธอจะต้องเจอกับอะไรบ้าง...

"แก น้องพอร์ชเป็นยังไงบ้าง หลับไปหรือยัง" หญิงสาวกรอกเสียงตัวเองลงไปในมือถือที่มีปลายสายเป็นเพื่อนสนิทตัวเอง

"หลับไปแล้วล่ะ นอนง่ายมากไม่ต้องห่วงนะ ทำงานไปเถอะ" น้ำหวานพูดเช่นนั้นขณะที่มือเรียวของเธอกำลังตบก้นหลานชายตัวแสบไปด้วย

"งั้นเหรอ แกก็ไม่ต้องเฝ้าหลานหรอก ถ้าเขาหลับแล้วก็หลับยาวถึงเช้าไม่ตื่นกลางดึกหรอก ไปพักผ่อนได้แล้วน้ำหวาน" เธอยังคงพูดต่อ ทว่าน้าที่ติดหลานขนาดนั้นมีหรือจะยอมง่าย ๆ 

"รู้แล้วน่า แกไปทำงานได้แล้วเหอะ ฉันจะนอนกอดหลานอยู่ที่นี่นั่นแหละ"

"เฮ้อ งั้นก็ตามใจแกแล้ว" เมื่อเห็นว่าพูดไปอีกคนก็คงไม่ฟังเธอก็เลือกที่จะปล่อยเลยตามเลยแล้วหันมาสนใจบรรยากาศของงานแข่งรถตรงหน้าต่อ

พินอิน เป็นหญิงสาววัยยี่สิบหกปีที่มีรูปร่างหน้าตาสะสวย เรียกได้ว่าสามารถเป็นนางแบบหรือดาราได้ง่าย ๆ เลย เธอเรียนจบเพียงมัธยมปลายก็เพราะว่าเมื่อตอนอยู่ปีสามนั้นเกิดเรื่องขึ้นกับเธอเสียก่อนจึงทำให้เรียนไม่จบ สุดท้ายก็ต้องออกมาทำงานตั้งแต่อายุเพียงเท่านั้น แต่ความโชคร้ายของเธอไม่ได้หยุดลงเพราะว่ามารดาของเธอก็มาเสียไปอีก ทำให้เธอต้องอยู่กับพ่อเลี้ยงแล้วก็พี่ชายต่างสายเลือดที่วัน ๆ เอาแต่ก่อเรื่องก่อราวไม่จบไม่สิ้น ครั้งนี้ก็เช่นกัน…

"เฮ้อออ!!! พี่แทนไปไหนเนี่ย ตกลงงานจะเริ่มได้หรือยัง แล้วทำไมคนถือร่มต้องมายืนตรงนี้ตลอดเลยนะ เมื่อยจะแย่" ร่างบางบ่นอุบไปแต่ก็จำต้องยอมอยู่อย่างนั้นเพราะว่าพี่ชายของเธอเอามาทิ้งไว้ตรงนี้แล้วก็หายไปเลย โทรไปก็ไม่ยอมรับสาย เธอเองก็ไม่รู้ว่าควรต้องทำตัวอย่างไรแล้ว...