2 มังกรต่างถิ่นหรือจะสู้งูเจ้าที่(2)

การแข่งขันที่กำลังจะเริ่มขึ้น ชายหนุ่มนั่งทำสมาธิอยู่ที่ห้องเตรียมตัวของตัวเอง ตอนนี้เขานั้นมีความคิดมากมายอยู่ในหัว นึกย้อนกลับไปถึงเรื่องเมื่อห้าปีก่อนก็นึกขึ้นมาได้ ทุกอย่างราวกับเกิดขึ้นเมื่อวาน เขานั้นได้ทำบางอย่างหล่นหายไป คิดไม่ถึงว่าตอนนี้สิ่งที่หายไปมันจะมาอยู่ตรงหน้าเขาแบบที่ไม่ทันได้ตั้งตัว

"ห้าปีแล้วสินะพินอิน เธอเป็นยังไงบ้างนะ" เขาพูดทั้งที่ยังไม่ลืมตาขึ้นมา ก็เพราะว่าในหัวกำลังย้อนคิดไปถึงภาพรอยยิ้มที่หญิงสาวคนนั้นเคยมีให้กับเขา ไม่รู้ว่าหากเจอกันครั้งนี้เธอจะทำหน้ายังไง แล้วจะมีรอยยิ้มหวาน ๆ ที่แสนคิดถึงให้กันอีกหรือเปล่า

"มึง เตรียมตัวลงสนามได้แล้ว ถึงเวลาแล้วนะ" ไป๋เปิดประตูออกมาบอกเพื่อนเขาให้ออกไปยังสนามด้านนอกได้แล้ว อีกคนไม่ได้ตอบอะไรกลับมาเพียงแค่พยักหน้าเพื่อบอกว่ารับรู้ก็เท่านั้น

บรรยากาศในสนามเป็นไปอย่างคึกคัก ตอนนี้ทุกคนดูจะให้ความสนใจกับผู้เข้าแข่งขันทั้งห้าคนเป็นอย่างมาก พันไมล์อยู่ในชุดแข่งขันสีแดงทั้งชุดและรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจของเขา ข้าง ๆ รถมีหมายเลย 78 ที่เป็นลักกี้นัมเบอร์ของเขาติดเอาไว้ด้วย ทว่าตัวเลขนี้ในเวลาเช่นนี้นั้นมันกลับทำให้พันไมล์รู้สึกไม่ค่อยดี นั่นก็เพราะว่า...

"ฝากตัวด้วยนะครับหมายเลข 78 รีบตามผมเข้าไปนะ" นั่นคือเสียงเย้ยหยันจากแทน คู่แข่งของเขา ใช่ แทนที่มีหมายเลขประจำคือ 77 ขนาดหมายเลขเขายังตามอีกคนอยู่เลย เพียงแต่ครั้งนี้ไม่ว่าวิธีไหนเขาก็จะไม่ยอมเป็นฝ่ายพ่ายแพ้แน่นอน

"จะเป็นนายหรือว่าฉันก็ยังไม่แน่หรอกนะ" เขาว่าเช่นนั้นก่อนจะหยิบเอาเจ้าหมวกกันน็อกขึ้นมาสวม ไม่วายทิ้งร้อยยิ้มสุดแสนเจ้าเล่ห์ให้อีกคนได้เก็บไปคิด แน่นอนว่ามันได้ผล แทนเริ่มคิดแล้วว่าบางทีการแข่งครั้งนี้มันอาจมีเบื้องหลัง ทว่าจะแก้ไขอะไรตอนนี้ก็คงไม่ทันเสียแล้ว

ปัง!

เสียงสัญญาณดังขึ้นหนึ่งครั้งเพื่อเป็นการปล่อยตัวรถมอเตอร์ไซค์ที่เข้าแข่งขันทั้งหมดห้าคัน ทว่าสามในห้านั้นเป็นทีมเดียวกับพันไมล์และอีกสองคนที่เหลือเป็นทีมของแทน ในรอบแรกที่รถแล่นไปดูจะเป็นการแข่งขันที่ปกติ ทั้งความเร็วและการทะยานออกไปข้างหน้าของรถมอเตอร์ไซค์ทำให้ทุกคนตื่นตาตื่นใจ ไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตาเลยสักครั้ง กระทั่งว่ารอบที่สองจึงค่อย ๆ เริ่มมีการทิ้งห่างกันออกไปมากยิ่งขึ้น

และแน่นอนว่าคนที่ทำเวลาได้ดีอีกทั้งทำความเร็วจากการเข้าโค้งที่มีสไตล์และมีประสิทธิภาพทำให้แทนนั้นนำโด่งมาเป็นลำดับแรก ส่วนพันไมล์ด้วยความที่ประสบการณ์น้อยกว่าและอยู่คนละรุ่นกันเขาตกอยู่ลำดับที่สี่ตอนนี้

"กรี๊ดดดด!!!" เสียงเชียร์ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ลูกทีมของพันไมล์ค่อย ๆ ทำการตามแผนที่ไป๋ได้บอกกับพวกเขาเอาไว้นั่นก็คือสกัดคู่แข่งอีกคนไว้แล้วปล่อยให้พันไมล์ได้เข้าไปสู้กับแทนตัวต่อตัว ถึงอย่างไรพวกเขาไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรในการแข่งครั้งนี้อยู่แล้ว

"ทำตามแผนได้เลย" ไป๋บอกกับลูกน้องที่อยู่ข้าง ๆ เมื่อเห็นว่ารถมอเตอร์ไซค์ของพันไมล์ถูกแทนทิ้งห่างไปมากทั้ง ๆ ที่ผู้แข่งคนอื่น ๆ เริ่มทยอยให้เขาแซงไปแล้ว

"ครับ" ชายผู้ได้รับภารกิจครั้งนี้ตอบรับก่อนที่เขาจะเดินออกไปยังจุดที่เตรียมเอาไว้แต่แรก และเมื่อแทนเข้ามาในมุมที่เขาวางเอาไว้ แสงอาทิตย์ที่ส่องลงมาทำมุมกับกระจกบางเล็ก ๆ ที่ชายคนนั้นถืออยู่ก็ส่งผลให้แทนตาพร่าไปเพียงครู่

"เฮ้ย!" รถของชายหนุ่มนั้นเบาแรงไปมาก เพราะสติที่เขามีจึงยังประคองรถเอาไว้ไม่ให้มันล้มหรือเสียหลักไปกับท้องถนน แต่ทว่าเมื่อเขาเบาความเร็วกลับเป็นโอกาสให้พันไมล์แซงไปอย่างหน้าตาเฉย

"ไอ้แทนมันเป็นอะไรไปวะน่ะ" คนในทีมเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้น เขาไม่คิดว่าแทนที่มีฟอร์มดีมาตลอดจะมาแผ่วตอนโค้งเกือบสุดท้ายเช่นนี้ได้

"นั่นไง ผมว่าแล้วพวกมันเล่นไม่ซื่อจริง ๆ ก็ว่าอยู่เจ้าของสนามยังรุ่นเล็กจะมาแข่งรุ่นนี้ทำไม" ลูกทีมอีกคนเสนอความคิดบ้าง ทว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เพียงแค่พวกเขาที่คิดหากแต่คงคิดเหมือน ๆ กันทั้งสนามนั่นแหละ เพียงแต่ใครจะกล้างัดข้อกับเรื่องนี้ได้ อีกอย่างนี่เป็นการแข่งขันนอกรอบที่ไม่เกี่ยวกับทีมหรือการแข่งขันตามฤดูกาล ถ้าจะให้เปรียบการแข่งครั้งนี้มันก็เหมือนกับแข่งสนามเถื่อนนั่นแหละ เช่นนี้ก็ย่อมทำอะไรไม่ได้แล้วเพราะยังไงพันไมล์ก็เป็นถึงเจ้าของสนาม ไม่สะดวกให้มีเรื่องด้วย

ที่สุดจังหวะที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง เมื่อแทนที่ตั้งหลักได้ถึงจะพยายามเร่งความเร็วไปต่อแต่ก็ไม่ทันอีกคนที่เข้าใกล้เส้นชัยเต็มที กระทั่งเสียงเชียร์ดังขึ้นลั่นสนาม นั่นหมายความว่ามีผู้เข้าเส้นชัยไปเรียบร้อยแล้ว

"กรี๊ดดดดดด"

"เฮ้ๆๆๆๆ"

คนที่ไม่รู้ก็ยังคงไม่รู้ ส่วนคนที่รู้ก็ไม่ได้มีท่าทางตื่นเต้นอะไรออกมาเพราะผลมันก็ไม่ได้เหนือการควบคุมของเขา ชายหนุ่มที่เพิ่งได้รับชัยชนะมานั้นขับรถเข้าจอดที่พิตด้วยท่าทางสบาย ๆ ก่อนถอดหมวกกันน็อกออก

"ไปมึง ไปรับของเดิมพันของมึงได้แล้ว" ไป๋รับหมวกกันน็อกจากมือเพื่อนและส่งยิ้มให้เขาเมื่อจบงาน

"ขอบใจมึงมาก เดี๋ยวกูพาไปเลี้ยง" พันไมล์ไม่รอช้า เขาเข้าไปอาบน้ำเพื่อเปลี่ยนชุดก่อนจะออกไปรับรางวัลของเขาอย่างใจเย็น ดูท่าแล้วว่าวันนี้ยังไงผู้หญิงคนนั้นก็หนีเขาไปไม่ได้อีก ในเมื่อวันนี้เขาไม่ใช่พันไมล์คนเมื่อห้าปีก่อนที่ไม่มีความสามารถมากพอจะเก็บอีกคนเอาไว้ข้างกายได้

"แม่ง!!! โกงกูชัด ๆ เลย เจ้าของสนามเหี้ยอะไรวะ!!!" ชายหนุ่มเหวี่ยงหมวกกันน็อกราคาแสนแพงที่ทีมมอบให้เขาลงกับโซฟาอย่างแรง เพราะว่าไม่กล้าจะเหวี่ยงลงพื้นเพราะราคามันไม่ใช่ถูก ๆ และเขาเองก็ไม่มีปัญญาจะซื้อมันด้วยเช่นกัน

"ใจเย็น ๆ มึง วันนี้ถือว่าเราเสียรู้มันแล้วกัน" หัวหน้าทีมเดินเข้ามาปลอบคนที่เพิ่งแพ้มาเพราะว่าเรื่องนี้มันไม่มีทางจะแก้ไขได้แล้วจริง ๆ นั่นแหละ หากแต่ครั้งนี้ทำให้เขารู้แล้วว่าฝั่งนั้นไม่ต่างจากอสรพิษที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อชัยชนะ ไม่มีกฎเกณฑ์อะไรทั้งนั้น อย่างน้อยก็ยังมีโอกาสให้เอาคืนอีกในครั้งหน้า

"ครั้งนี้ผมแพ้ไม่ว่า แต่ว่าผู้หญิงที่ผมเอามาเป็นของเดิมพันนี่สิ มันจะยอมเหรอ" แทนกังวลเรื่องนี้มากอยู่พอสมควร

"อ้าว! กูว่าแล้วมึงต้องไม่ได้บอกผู้หญิงคนนั้นแน่ ๆ ใช่ไหม"

"ก็ทุกครั้งที่พามันมาผมมั่นใจว่าชนะตลอด กลับบ้านไปมันด่าผมตายแน่เลย" เขานึกถึงผลที่ตามมาแล้วก็อดจะคิดเยอะไม่ได้ เพราะผู้หญิงคนนี้ทำให้เขานั้นมีข้อต่อรองมากพอให้ลงแข่งสนามเถื่อนเพื่อหาเงินได้มาตลอด แต่ตอนนี้เขาดันพลาดแพ้ไปเช่นนี้ วันข้างหน้าเขาจะเอาอะไรมาเป็นของเดิมพันได้อีก เพราะว่าทรัพย์สินอะไรก็ไม่ได้มีเหมือนคนอื่น

"แย่เลย แต่ว่ายังไงมึงก็ต้องส่งตัวผู้หญิงคนนี้ให้เขาไปนะ ไม่อย่างนั้นเส้นทางนี้ของมึงจบเห่แน่" คำเตือนของหัวหน้าทีมยิ่งทำให้เขาคิดหนัก สุดท้ายเขาก็ลุกขึ้นมาแล้วเตรียมตัวเดินออกจากห้อง

"ผมต้องไปคุยกับมันก่อน"