บทนำ(2)

"อะ อิน..." คราแรกพันไมล์นั้นตกใจเป็นอย่างมากที่เห็นคนที่ควรนอนพักอยู่แต่กลับมาอยู่ตรงหน้าเขาได้ หนำซ้ำแล้วใบหน้าของเธอยังเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ซึ่งมันเป็นสิ่งที่พันไมล์ไม่อยากจะเห็นเพราะมันทำให้เขารู้สึกรำคาญอย่างที่สุด

"คนนี้ใครเหรอคะ" เสียงของหญิงสาวที่อยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้นมาเรียกความสนใจของชายหนุ่ม

"ก่อนจะนัวแฟนคนอื่นน่ะไม่สืบก่อนเหรอว่าเค้ามีเมียหรือยัง หรือนี่มันคือธาตุแท้ของดาวมหาลัยกันล่ะ" ประโยคยืดยาวนี้ทำให้หญิงสาวเป็นดาวมหาลัยนั้นรู้สึกหน้าชาขึ้นมาบ้างแล้ว ทว่ามันไม่ใช่เสียงของพินอินหากแต่เป็นเสียงของน้ำหวานผู้หญิงที่ยืนข้าง ๆ นั่นเอง

"หยุดพูดก่อน มันไม่ใช่เรื่องของเธอน้ำหวาน" พันไมล์เอ่ยห้ามก่อนที่ผู้หญิงทั้งสองคนนั้นจะมีเรื่องกัน ถ้าว่ามันกลับทำให้พินอินรู้สึกเจ็บหัวใจขึ้นมามากกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าคนรักเลือกจะปกป้องผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าต่อตาเธอ

"ที่บอกว่าไม่ว่างไม่ชอบให้โทรตามเวลาออกมาเที่ยวจริง ๆ แล้วมันเป็นแบบนี้เองใช่ไหม ทำอย่างนี้ได้ยังไง นายทำอย่างนี้กับฉันได้ยังไง!!!" เสียงของหญิงสาวค่อย ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ จนเรียกความสนใจของคนแถวนั้น

"นี่! พินอินเธอจะเสียงดังไปทำไมเนี่ย" เขาว่าพร้อมกับปล่อยผู้หญิงที่อยู่ด้านข้างและเดินตรงเข้ามาหาเจ้าของชื่ออย่างไม่ค่อยจะพอใจ

"ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ นายทำแบบนี้กับเพื่อนฉันได้ยังไง ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า" น้ำหวานที่ทนฟังไม่ได้ก็เข้ามาช่วยพูดและดูเหมือนว่าตอนนี้จะทำให้พวกเขานั้นกลายเป็นจุดสนใจขึ้นมาเป็นวงกว้าง

"ฉันบอกแล้วไงว่ามันไม่ใช่เรื่องของเธอ" พันไมล์ยังพูดคำเดิมกับน้ำหวานอีกครั้งเพื่อบอกให้เธอเงียบไปก่อนเพราะว่าไม่อยากเป็นจุดสนใจมากกว่านี้

"อะไรกันเนี่ย แค่มาเที่ยวเองถึงกับต้องมาตามเลยเหรอ" เสียงของเพื่อนคนเดิมที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ พันไมล์พูดขึ้นยิ่งตอกย้ำให้ชายหนุ่มรู้สึกขายหน้ามากขึ้นไปอีก ก่อนที่ประโยคถัดไปจะทำให้เขานั้นแทบอยากวิ่งออกไปจากตรงนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอดไป "มีเมียแบบนี้เป็นกูไม่เอาหรอก อึดอัดตาย"

ชายหนุ่มได้ฟังคำนั้นแล้วก็ใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งเพราะว่ามีบางคำที่อยู่ในหัวตอนนี้แต่ไม่รู้ว่าเป็นเวลาที่เหมาะสมจะพูดมันออกไปหรือเปล่า กระทั่ง...

"ตกลงว่านายนอกใจฉันมาตลอดเลยใช่ไหมพันไมล์ นายทำอย่างนี้ได้ยังไง ไหนบอกว่าจะรักแค่ฉันคนเดียวตลอดไปไง"

"พอได้แล้วพินอิน หยุดพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้เสียทีเถอะ"

"ไร้สาระงั้นเหรอ นายบอกว่าเรื่องที่นายนอกใจฉันมันไร้สาระงั้นเหรอ"

"เราเลิกกันเถอะพินอิน อยู่ด้วยกันทุกวันนี้มันทำให้ฉันมีแต่ทุกข์ เลิกกันไปเถอะนะ"

ใครจะคิดว่าคำพูดที่เขาเก็บเอาไว้มานานในที่สุดก็ออกมาจากปากจนได้ และเพียงได้ฟังคำคำนี้ หญิงสาวที่ตอนแรกกำลังเต็มไปด้วยแรงอารมณ์นั้นถึงกับเปลี่ยนไป น้ำตาสีใสไหลอาบสองข้างแก้มอย่างไม่ทันให้อดกลั้น ความรู้สึกของเธอราวกับโลกทั้งใบแตกสลาย

คำพูดที่อีกคนเคยให้เอาไว้นั้นมันย้อนกลับเข้ามาในหัวพร้อมกับภาพฉายเป็นฉาก ๆ ภาพที่เขาเคยโอบกอดและบอกรักมันยังตราตรึงอยู่ในหัวใจของเธอ ทว่าวันนี้มันไม่มีอีกแล้ว เพราะเขาคนนั้นกำลังต้องการจะตัดขาดกับเธอเพียงเพราะผู้หญิงอีกคนที่สวยกว่า

"พันไมล์ ไม่เอานะ ไม่เอาแบบนี้นะ" ไม่รู้ว่าเพราะอะไรสิ่งที่ออกมาจากความคิดไม่สั่งการจากสมองทำให้ร่างกายและปากของพินอินพูดออกไปแบบนั้น เธอเข้าไปโอบที่ลำแขนแกร่งของชายหนุ่มพร้อมเอ่ยคำอ้อนวอนแสนโง่เขลาเพื่อขอร้องให้อีกคนนั้นบอกกับเธอว่าเรื่องนี้มันเป็นเพียงคำที่เขาพูดออกมาด้วยความโมโห ไม่ได้คิดจะเลิกกับเธอจริง ๆ

"พอเถอะพินอินอย่าทำอย่างนี้เลย ฉันทนกับเธอต่อไปไม่ไหวแล้ว" เขาว่าพร้อมปัดมือเธอทิ้ง ทว่าพินอินกลับไม่ยอม เธอไม่ยอมปล่อยอีกคนไปง่าย ๆ เพราะว่าถ้าปล่อยไปตอนนี้อาจไม่มีโอกาสได้จับแขนนี้อีกแล้วก็ได้

"ไม่ ๆ ฉันยอมแล้วพันไมล์ นายจะมีใครก็ได้ฉันยอมหมดเลยนะ ฉันจะไม่งี่เง่า จะไม่ถามให้นายลำบากใจอีก แต่ขออย่างเดียวอย่าเลิกกับฉันเลยนะ" คำที่ออกมาจากปากของหญิงสาวนั้นทำเอาทุกคนที่อยู่ตรงนั้นถึงกับอึ้งในความใจกล้านี้ ทว่ามันกลับยิ่งทำให้พันไมล์อยากเลิกกับเธอมากขึ้นไปอีก

"ฉันบอกว่าพอได้แล้วไงพินอิน!!! เธอไม่สมเพชตัวเองบ้างเหรอ เลิกทำตัวไร้ค่าได้แล้ว กลับไปรอฉันที่ห้องแล้วค่อยคุยกัน" พันไมล์ระเบิดอารมณ์ออกมาเพื่อเรียกสติของหญิงสาว และใช่มันได้ผล ตอนนี้ร่างเล็กบางที่กำลังจะล้มลงไปกองกับพื้นนั้นถูกมือเรียวของน้ำหวานคว้าเอาไว้ได้ทัน

"แก เรากลับกันเถอะ" เธอว่าเช่นนั้นก็รั้งตัวของเพื่อนตัวเองออกไป เธอไม่คิดเลยว่าพินอินต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้เพียงเพราะว่าเธอพามา ถ้าเธอทำเป็นไม่เห็นแล้วก็คงไม่ทำให้พินอินต้องเสียใจมากขนาดนี้ น้ำหวานรู้สึกผิดมากเหลือเกิน

"อุบ อ้วกกกก!!!" หากแต่เพียงออกมาจากหน้าร้านได้ยังไม่ถึงไหนหญิงสาวก็อาเจียนออกมาอีกครั้ง นั่นทำให้น้ำหวานตกใจมาก

"อินแก แกเดี๋ยวฉันพาไปหาหมอนะ" เธอว่าแต่กลับถูกมือของหญิงสาวรั้งเอาไว้ก่อน

"ไม่ต้องหรอก ฉันรู้ว่าฉันเป็นอะไร เราสองคนรีบกลับไปที่คอนโดเถอะฉันต้องเก็บของแล้ว" คนที่เพิ่งได้สติขึ้นมาก็รู้ว่าตัวเองได้ทำเรื่องที่น่าขายหน้าออกไปเสียแล้ว ทั้ง ๆ ที่เธอคิดไว้ว่าวันหนึ่งต้องปล่อยอีกคนให้ไปมีชีวิตแบบที่ตัวเองชอบ ทว่าเมื่อถึงเวลาจริง ๆ กลับทำไม่ได้

"หมายความว่ายังไง"

"ฉัน...จะเลิกกับพันไมล์น่ะ ช่วยพาฉันไปเก็บของทีนะ" พินอินพูดออกมาทั้งที่ไม่มีน้ำตาไหลมาเลยสักหยด ช่างแตกต่างจากคนเมื่อก่อนหน้าสิ้นเชิง ทว่าสีหน้าของเธอตอนนี้มันกลับทำให้น้ำหวานเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวเป็นห่วงมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก ก็เพราะว่าการที่เธอเป็นอย่างนี้หมายความว่าภายในใจของอีกคนแตกสลายไม่มีชิ้นดีไปแล้ว สู้ให้ร้องไห้โวยวายออกมาเสียงดังยังดีเสียกว่า

"พินอิน" เธอเข้าโอบกอดร่างเล็กบางตรงหน้าด้วยความทะนุถนอมราวกับว่าถ้ากอดแรงกว่านี้อีกคนจะแตกสลายไปต่อหน้า

สายตาหวานคลอน้ำตามองไปรอบ ๆ ห้องนอนที่มีภาพความทรงจำของเธอและคนรักอยู่เต็มไปหมดทุกที่ทุกมุม แต่วันนี้มันกลายเป็นเพียงแค่อดีตเท่านั้น ในเมื่อสายน้ำไม่มีวันไหลย้อนกลับ เธอก็ต้องเดินต่อไปข้างหน้า ตอนนี้พินอินไม่ใช่เพียงตัวคนเดียวแล้ว เธอยังมีอีกหนึ่งหัวใจต้องคอยดูแล และรับผิดชอบเขาไปตลอดชีวิต...

"แม่จะเป็นทั้งพ่อและแม่ให้หนูเองนะ ลาก่อน...พันไมล์"