3 มังกรต่างถิ่นหรือจะสู้งูเจ้าที่(3)

"เย้ ๆ ๆ" เสียงร้องของคนด้านนอกที่แสดงความพอใจนั้นทำให้หญิงสาวไม่เข้าใจ เพราะว่าเธอไม่ได้มองการแข่งขันออกเลย หากแต่พอจะเดาได้ว่าวันนี้แทนเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ หากแต่ว่าเธอนั้นกลับไม่รู้เลยที่ผ่านมาทุกครั้งเวลาที่อีกคนพามาที่สนามแข่งด้วยกลับไม่ใช่เพียงเพื่อมาเป็นเรซควีนถือร่มให้เขาเพียงเท่านั้น

"ขอโทษนะคะ พี่แทนอยู่ที่ไหนเหรอคะ พอดีว่าได้เวลาเลิกงานของฉันแล้วค่ะ" พินอินพูดกับหญิงสาวที่อยู่ข้าง ๆ เพราะทุกครั้งเมื่อการแข่งขันจบลงเธอก็คิดว่านี่คือการจบงานของเธอวันนี้ด้วยแล้ว และเธอจะได้ค่าตัวตามที่ตกลงกันไว้คือสองพันบาท

"งานเธอยังไม่จบนะ แล้วเธอก็ไม่น่าจะกลับบ้านได้ด้วยคืนนี้น่ะ"

"อ้าว! แล้วฉันเหลืออะไรที่ต้องทำอีกเหรอ แล้วพวกเธอล่ะ"

"พวกฉันเหลือแค่ขึ้นไปถ่ายรูปกับนักแข่งอีกนิดหน่อย แต่ว่าเธอรออยู่ที่นี่ก็พอเดี๋ยวคงมีคนมาพาไปเอง" ถึงจะยังไม่เข้าใจหากแต่คนตัวเล็กก็ยอมทำตามแต่โดยดี ทว่าจังหวะนั้นร่างเล็กบางที่ไม่มีอะไรทำก็ไถโซเชียลไปเรื่อย ๆ กระทั่งมีสายเรียกเข้าเข้ามา

"อิน แกเสร็จงานหรือยัง" น้ำเสียงคนที่โทรมาฟังดูไม่ค่อยดีเท่าไรเลยเล่นเอาพินอินใจคอไม่ดีไปด้วย

"ใกล้แล้วแหละ มีอะไรเหรอน้ำหวาน หรือว่าพอร์ชตื่นกลางดึกงั้นเหรอ" 

"ไม่ใช่หรอก ที่เจ้าพอร์ชหลับเร็วตั้งแต่หัวค่ำเพราะว่าไม่สบายนี่สิ ตอนนี้ตัวร้อนมาก ๆ ฉันเช็ดตัวให้แล้วแต่ไข้ไม่ลด ตอนนี้กำลังพาไปโรงพยาบาล ถ้าเสร็จงานแล้วก็รีบตามมานะ" คนฟังถึงกับตกใจมาก ตอนนี้เธอรู้สึกไม่อยากได้อะไรทั้งนั้นแม้กระทั่งเงินค่าจ้างเพราะว่ารู้สึกเป็นห่วงลูกชายตัวตัวเอง

ใช่ พินอินมีลูกแล้ว ตอนนี้เด็กคนนั้นอายุได้สี่ขวบกว่าและเรียกได้ว่าเป็นวัยที่กำลังน่ารักน่าชังมาก ๆ เชียว เธอต้องใช้ชีวิตอย่างลำบากเพราะว่านอกจากต้องหาเงินมาเลี้ยงตัวเองแล้วยังต้องหาเงินไปเลี้ยงลูกของเธอด้วย ในช่วงแรกนั้นการเลี้ยงเด็กอ่อนไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ไหนจะค่าหมอค่ายาค่านมและค่าแพมเพิส พินอินก็กัดฟันอดมื้อกินมื้อ กระทั่งเมื่อต้นปีก่อนชีวิตของเธอเพิ่งจะดีขึ้นเพราะว่าได้บังเอิญเจอกับน้ำหวานเพื่อนสนิทเมื่อตอนเรียนมหาวิทยาลัยนี่เอง

"ว่าไงนะ น้ำหวานลูกของเราเป็นอะไรมากหรือเปล่า กำลังไปที่โรงพยาบาลไหน เดี๋ยวฉันตามไปนะ ฉันจะไปตอนนี้เลย" น้ำเสียงลนลานของหญิงสาวทำให้น้ำหวานนั้นรู้สึกผิดเหมือนกันที่ดูแลหลานชายของตัวเองไม่ดีจนพินอินต้องมาเป็นห่วงแบบนี้

"โรงพยาบาลใกล้บ้านแกนั่นแหละ แล้วก็...ฉันขอโทษนะอิน ฉันไม่น่าสะเพร่าเลย" 

"ไม่ใช่แบบนั้นหรอกหวาน น้องพอร์ชร่างกายไม่แข็งแรงมาตั้งแต่เด็กแล้วแหละ เพราะว่าตอนฉันท้องไม่ค่อยได้กินอาหารบำรุงน่ะ เลยคลอดออกมาไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไร" คนตัวเล็กเลือกที่จะปิดบังเรื่องบางอย่างเอาไว้เพราะไม่อยากให้น้ำหวานคิดมาก แต่ก็ไม่ได้ทำให้คนฟังรู้สึกแย่น้อยลงกว่าเดิมเลย 

"ฉันต้องขอโทษแกด้วยนะที่ตอนนั้นฉันช่วยอะไรแกไม่ได้เลย ฉันตามหาแกไม่เจอไม่อย่างนั้นแกสองแม่ลูกคงไม่ต้องลำบากมากขนาดนี้" น้ำหวานพูดในตอนที่เธอกำลังเลี้ยวรถเข้าไปที่โรงพยาบาลพอดี

"มันไม่ใช่อย่างนั้นนะน้ำหวาน ตอนนั้นฉัน...เอาเป็นว่าเราอย่าเพิ่งคุยกันเรื่องนี้กันเลยนะ เดี๋ยวฉันไปหา" พินอินไม่สนใจแล้วว่างานของเธอจะจบลงแล้วหรือยัง ร่างเล็กบางในชุดเรซควีนเดินออกจากห้องที่เธอนั่งอยู่ตลอดและพบว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นเลย ตอนนี้เธอต้องการไปยังโรงพยาบาลเพื่อหาลูกชายให้เร็วที่สุดจึงเลือกไม่บอกใครก่อนทั้งนั้น

"อิน แกจะไปไหน" เสียงของชายหนุ่มที่เธอมองหามาตลอดดังขึ้นจากทางด้านหลัง เรียกได้ว่ามาทันเวลาพอดี

"พี่แทน ลูกไม่สบายน่ะ ฉันต้องรีบไปหาลูกที่โรงพยาบาล ฉันฝากพี่เอาค่าตัวให้ฉันด้วยนะ" เธอว่าพร้อมกับเตรียมตัวจะเดินจากไป แต่แล้วก็ถูกมือของอีกคนรั้งไว้อีกครั้ง

"แกจะไปไหนไม่ได้ คืนนี้แกไปจากที่นี่ไม่ได้หรอก" เขาว่า ไม่เพียงแค่พูดเปล่า ๆ เพราะมือหนากลับดึงร่างเล็กบางของพินอินและดันเธอให้กลับเข้าไปที่ห้องนั้นเหมือนเดิม

"เดี๋ยวพี่ หมายความว่ายังไงเนี่ย ลูกของฉันไม่สบายนะ อีกอย่างงานก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ" เธอไม่เข้าใจสิ่งที่อีกคนกำลังจะทำเลยสักนิด ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เขาควรจะปล่อยให้เธอกลับบ้านไปได้แล้วแต่กลับไม่เป็นอย่างนั้น จะรั้งตัวเอาไว้เพื่ออะไรในเมื่องานก็จบแล้ว

"ฟังที่ฉันพูด ถ้าคืนนี้แกไม่อยู่ที่นี่ชีวิตของทั้งแกกับฉันจบเห่แน่"

"มันเรื่องอะไรกัน แล้วเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย" พินอินบิดข้อมือหวังหลุดออกจากการกอบกุมของชายหนุ่มด้านหน้า

"มันจะไม่เกี่ยวได้ยังไง ก็ฉันจ้างแกมาเป็นของเดิมพันไงเล่า"

"วะ ว่าไงนะ พี่หมายถึงอะไร" คนตัวเล็กก็ยังสับสนเล็กน้อยเพราะว่าไม่เข้าใจสิ่งที่แทนกำลังจะสื่อ

"ก็หมายความว่าฉันแพ้พนันแกก็ต้องไปกับคนที่ชนะไงล่ะ แล้วถ้าแกไม่ไป รับรองเราได้ตายทั้งคู่แน่นอน"

"พี่จะบ้าเหรอ ไม่ได้นะพี่ทำแบบนี้ได้ยังไง แล้วทำไมถึงไม่บอกฉันก่อน พี่จะปล่อยให้ฉันไปกับใครที่ไหนไม่รู้ไม่ได้" หญิงสาวเริ่มโวยวายเสียดังทำเอาคนที่กำลังเดินเข้ามานั้นต้องหยุดฟังเสียก่อน

"ถ้าฉันบอกแก แกจะยอมมาหรือไง อีกอย่างเขาเป็นถึงเจ้าของสนามเลยนะ"

"พี่ก็เลยหลอกฉันมาแบบนี้เนี่ยนะ"

"ก็ใช่ไง ไม่รู้แหละ ยังไงวันนี้แกต้องไปกับเขาก่อนแล้วถ้ายังไงพรุ่งนี้แกจะอ้อนเขากลับมาก็ไม่เป็นไร ฉันกับพ่อจะรออยู่ที่บ้านแล้วกัน" คำพูดที่ดูจะเห็นแก่ตัวของชายหนุ่มนั้นทำให้พินอินไปไม่เป็น ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าแทนเป็นคนแบบไหนแต่คิดไม่ถึงว่าเวลาแบบนี้แม้แต่คนในบ้านก็ไม่เอาแล้ว ยิ่งทำให้หญิงสาวกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

"อึก! ฉันขอร้องได้ไหม พี่ไปช่วยพูดกับเขาให้หน่อย หื้ออออ พี่อย่าให้ฉันไปกับเขาเลยนะ ฉันไม่อยากไปกับเขา" เพราะว่าไม่รู้หากเธอไปกับคนที่ชนะเดิมพันแล้วเขาจะยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ หรือเปล่า อีกทั้งตอนนี้เธอก็เป็นห่วงลูกชายตัวเองที่กำลังนอนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาลอีกด้วย ไม่มีคนเป็นแม่ที่ไหนจะตัดใจทิ้งลูกลงในเวลาแบบนี้แน่นอน

"แกจะแหกปากร้องไปทำไมกันเนี่ย รู้หรือเปล่าว่ามันน่ารำคาญมากขนาดไหน ฉันช่วยแกไม่ได้หรอก" นอกจากจะไม่ยอมช่วยแล้วยังปัดความรับผิดชอบได้อย่างหน้าตาเฉย

"แต่พี่ อึก! เราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ พี่จะปล่อยให้ฉันไปกับคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง" หญิงสาวที่กำลังร้องไห้อ้อนวอนชายตรงหน้าโดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนกำลังแอบฟังเรื่องทั้งหมดอยู่ที่หน้าประตู

"ครอบครัวงั้นเหรอ? ใช้ได้เลยนี่พินอิน"