5 ลูกชายของพินอิน(2)

"พินอิน เธอจะไปไหน" พันไมล์วิ่งตามหญิงสาวเข้าไปด้านใน ทว่าความวุ่นวายในห้องฉุกเฉินนั้นก็มีไม่น้อยทำให้เขาตามอีกคนไปไม่ทัน ทว่าด้วยความสูงที่ได้เปรียบคนอื่น ๆ ทำให้สายตาคมจ้องมองเธอไปตลอด กระทั่งเห็นว่าไปหยุดยืนและคุยอยู่กับใครถึงได้โล่งใจ "ใครเป็นอะไรนะถึงได้ทำให้อินรีบร้อนมาโรงพยาบาลมากขนาดนี้"

สองขาแข็งแกร่งค่อย ๆ เดินอย่างมั่นคงช้า ๆ ไปยังคนที่เขาวิ่งตามเมื่อครู่ก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ที่สองคนตรงหน้า ทว่าบทสนทนาของพวกเธอนั้นทำให้เขาตกใจ

"พอร์ชเป็นยังไงบ้าง" พินอินเอ่ยถามหญิงสาวอีกคนด้วยท่าทางร้อนรน

"หมอบอกว่าพอร์ชตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้ว แต่ว่า...เรื่องผ่าตัดทำไมแกไม่บอกฉันล่ะ แกปิดบังฉันทำไม ลูกของแกก็เหมือนลูกของฉันนะ" น้ำหวานพูดออกมาเช่นนั้น ทว่าคนที่บังเอิญได้ยินก็หูดับไปแล้ว

ไม่คิดมาก่อนเลยว่าการได้กลับมาเจอพินอินในตอนนี้จะมารู้ว่าเธอนั้นไม่ได้เหมือนเดิมอีกต่อไป และไม่คิดว่าเธอถึงขั้นไม่รอเขาต่อไปอีกและเลือกเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคนอื่นแบบนั้น

"ฉันขอโทษนะ แต่ว่า...ฉันกับลูกไม่อยากทำให้แกลำบากไปด้วย" เธอทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ น้ำหวานเมื่อรู้แล้วว่าอาการลูกชายตัวเองไม่ได้หนักมาก ทว่าเรื่องผ่าตัดนั้นเธอก็กำลังคิดหาวิธีอยู่ และนี่ก็เป็นอีกสาเหตุทำให้เธอต้องรับงานมากมายทุกอย่างอะไรก็ได้ที่ได้เงินดีนั่นแหละ

ฝั่งพันไมล์ที่เข้ามารู้เรื่องนี้เข้าโดยบังเอิญ เขาเลือกจะปั้นหน้าทักทายคนทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ทั้งที่ความจริงตัวเขาเองโกรธมากหากแต่ทำอะไรไม่ได้แล้ว

"ลูกงั้นเหรอ?"

"พะ พันไมล์" ครั้งนี้เป็นเสียงของน้ำหวาน เธอตกใจอย่างมากที่เห็นว่าเขานั้นมาปรากฏกายตรงหน้า มันดูเป็นเรื่องที่ไม่ควรเกิดขึ้นมากที่สุดแล้ว

"ไง ไม่เจอกันนานเลยนะน้ำหวาน ไหนตอนนั้นเธอบอกไม่รู้ว่าพินอินอยู่ที่ไหนไง" หญิงสาวไม่ได้โกหกหรือปิดบังพันไมล์จริง ๆ เพราะเธอก็หาตัวเพื่อนสนิทไม่เจอ หากแต่เมื่อมาเห็นตำตาแบบนี้ไม่รู้ว่าพูดไปพันไมล์จะเชื่อหรือเปล่า แต่ว่าตอนนั้นเธอก็ทำดีที่สุดแล้วจริง ๆ

"ตอนนั้นฉันหาตัวพินอินไม่เจอจริง ๆ แล้วนายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง เกิดอะไรขึ้น" น้ำหวานพูดกับชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนหันมาถามประโยคสุดท้ายจากเพื่อนตัวเอง และเห็นว่าพินอินนั้นมีสีหน้าที่ไม่ค่อยจะดีเท่าไร อีกทั้งยังตัวสั่นเมื่อเห็นว่าพันไมล์ยังตามเธอมาอยู่อีก น้ำหวานที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรแต่ยังพอเดาความรู้สึกของเพื่อนได้ เธอส่งมือเรียวไปจับมือเล็กที่สั่นเทานั้นราวกับต้องการปลอบโยนและบอกอีกคนว่าเธอยังอยู่ตรงนี้ อยู่ข้าง ๆ กัน พินอินไม่ได้โดดเดี่ยวอีก

"นี่เธอมีลูกกับไอ้ขี้ยานั่นเหรอ?!" คนตัวสูงที่อยากรู้เรื่องราวตรงนี้และทำความเข้าในเรื่องที่เกิดขึ้นเสียหน่อย เขาเลือกจะถามหญิงสาวคนนั้นออกไปตรง ๆ

"ชะ ใช่!" เสียงหวานตอบกลับไปทั้งที่ยังไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปสบสายตาอีกคนเลยด้วยซ้ำ ส่วนเพื่อนตัวเองกลับตกใจอย่างมากว่ามันเป็นอย่างนี้ได้ยังไง พินอินกำลังคิดจะทำอะไรอยู่กันแน่ แต่ก็ไม่เอ่ยค้านหรือถามอะไรเพิ่มเพราะเกรงจะสร้างความลำบากใจให้พินอินเอาเสียเปล่า ๆ

"อย่างนั้นเหรอ กล้ามากเลยนะพินอิน ที่ผ่านมาใช้ชีวิตได้อย่างอิสระเลยสิ ถึงได้เหลวแหลกได้ขนาดนี้" เขากำมือแน่นเพราะไม่พอใจและผิดหวังกับคำตอบของอีกคน หากแต่จะให้เขาปล่อยเธอไปง่าย ๆ เขาก็ทำไม่ได้เช่นกัน

"ตอนนั้นเป็นคุณเองไม่ใช่เหรอที่อยากจะเลิกกับฉัน ตอนนี้ก็ทำเป็นเหมือนไม่เห็นแล้วปล่อยฉันกับลูกไปไม่ได้เหรอ" หญิงสาวที่ตั้งแต่กลับมาเจอกันอีกครั้งก็มีบุคลิกที่ไม่ได้มีความมั่นใจในตัวเองเหมือนกับอดีต ทุกครั้งและทุกประโยคที่พินอินพูดออกมาไม่ได้เต็มเสียงและไม่กล้าจ้องมองดวงตาของเขาเลยเสียด้วยซ้ำ ทว่าประโยคขอร้องคำนี้มันกลับหนักแน่นและเธอพูดมันออกมาด้วยความรู้สึกว่าเจ็บปวด ผิดหวังและขอร้อง ปะปนกันเต็มไปหมดจนพันไมล์เองก็แยกไม่ออก

ตลอดห้าปีที่ผ่านมาเขาต้องมีชีวิตอยู่อย่างไร้จุดหมาย เมื่อครั้งได้เห็นพี่ ๆ ที่เริ่มทยอยมีครอบครัวและมีความสุข มีลูกมีหลานหลายคนให้เขาได้อุ้มชู แต่ตัวเขาเองกลับเริ่มต้นใหม่ไม่ได้สักที เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ยิ่งเพิ่มความโกรธเคืองให้กับพันไมล์ไปอีก พินอินมีสิทธิ์อะไรทำให้เขาต้องอยู่ในสภาพนั้น ส่วนตัวเองกลับไปมีความสุขจนถึงมีลูกกับคนอื่นอยู่ฝ่ายเดียว

"คิดว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ เป็นครั้งที่สองงั้นเหรอ หลังจากนี้เธอก็ไปอยู่กับฉัน ส่วนไอ้เด็กมารหัวขนนั่นก็ทิ้งมันไว้กับพ่อมันนั่นแหละ!!!" ไม่พูดเปล่า เพียงแค่เขากระดิกนิ้วเบา ๆ ชายชุดดำจำนวนหลายคนก็มายืนล้อมหน้าล้อมหลังหญิงสาวทั้งสองที่หน้าห้องฉุกเฉินโรงพยาบาลแล้ว

ภาพที่เห็นตอนนี้ทำให้คนรอบ ๆ ตกตะลึงและหวาดกลัวมาก ไม่พ้นกระทั่งบุคลากรในโรงพยาบาลเอง เพราะที่นี่นั้นเป็นโรงพยาบาลรัฐบาลและไม่ชินกันเรื่องอะไรแบบนี้เลย ทำได้เพียงแค่หาที่หลบและแอบดูอยู่เงียบ ๆ เท่านั้น

"นี่มันหมายความว่ายังไงกัน" คนตัวเล็กที่เห็นว่าการขอร้องของเธอไม่สำเร็จ อีกทั้งพันไมล์ในตอนนี้ช่างแตกต่างจากพันไมล์เมื่อห้าปีก่อนอย่างสิ้นเชิง เขาดูน่ากลัวว่าที่คิดเอาไว้ อีกทั้งคนชุดดำพวกนี้เป็นใครเธอเองก็ไม่เคยรู้มาก่อน หากว่าพวกเขาดูจะเชื่อฟังอดีตคนรักของเธอเป็นอย่างมาก

"ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละ เธอมีทางเลือกด้วยเหรอ ฉันชนะเดิมพันและได้เธอมาจากไอ้แทนผัวขี้ยาของเธอ ถ้าเธอไม่ไปกับฉัน...เธอคงเดาไม่ออกหรอกว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง" มือหนาเข้ามาบีบที่แขนเรียวเล็กเสียจนแน่นจนพินอินหน้านิ่วไปตามความรู้สึกเจ็บ แต่เขาไม่สนใจ

พินอินและน้ำหวานรู้สึกไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น พันไมล์คนนี้ไม่ใช่คนเดียวกับเมื่อห้าปีก่อนเลย ทำเอาพวกเธออยากจะรู้ว่าหลังจากเลิกรากันไปแล้วเกิดอะไรขึ้นกับชายหนุ่มที่อายุเพียงยี่สิบเอ็ดปีคนนั้นบ้าง

และครั้งนี้พันไมล์ไม่ได้แค่ขู่ ตอนนี้เขานั้นเอาจริงอย่างที่พูดแน่นอน เพราะว่าสิ่งที่เขาเจอทั้งหมดในวันนี้มันเหนือความคาดหมายเขาไปตั้งหลายจุด ในบางเรื่องก็ทำให้โลกของเขานั้นพังทลายลงมาพร้อมกับหัวใจที่แตกสลายไปแล้ว เขาไม่รู้ว่าจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไปได้อีกนานแค่ไหน ทว่าเรื่องหนึ่งที่เขาตัดสินใจเอาไว้แล้วก็คือ ถ้าเขาไม่มีความสุข คนอื่นก็อย่าหวังจะมีความสุขเลย...

"เอ่อ...ขอโทษด้วยนะครับ หมอรบกวนหน่อย น้องพอร์ชฟื้นแล้วนะพินอิน"