ตอนที่6(50%)

ตอนที่ 6

ฝ่ายของอู๋หลิงเซียวนั้นมิคาดว่าสตรีร้ายกาจเช่นเซี่ยผิงหลัวจะเป็นผู้ ‘ยอม’ ลงให้ผู้ใดก่อน ต่อให้เป็นบิดาของนาง ตลอดมาเซี่ยผิงหลัวหนึ่งก้าวก็ไม่มีวันถอยหลีกทางให้โดยเด็ดขาด ยิ่งคราวนี้นางเป็นฝ่ายถูกใส่ความด้วยแล้วย่อมต้องสู้ยิบตา ถึงไม่โต้ตอบเขาโดยตรง แต่สตรีทั้งสามเช่นไรย่อมต้องเจอฝ่ามือพิฆาตของนางกันบ้าง แต่นี่กลับไม่มีเลย นางเป็นอันใดไปกันแน่?

"หยุดโบยได้แล้วจิ้งถี ให้คนไปรับท่านหมอมารักษาพวกนางด้วย"

พอนางเดินหนีไม่คิดต่อปากต่อคำคิดเอาชนะอีก เขาก็หมดอารมณ์จะหาเรื่องนางอีกต่อไป ซึ่งแน่นอนเขามีหรือจะไม่ทราบว่าสตรีบำเรอทั้งสามนางนั้นแสดงงิ้วใส่ความฮูหยินของตน แต่เพราะช่วงนี้เขารู้สึกหัวใจไม่มั่นคง หวั่นไหวกับนางและเจ้าเด็กแฝดทั้งสอง จึงอยากหาเรื่องเซี่ยผิงหลัว เพราะรู้สึกผิดและละอายใจต่อเซี่ยหมิงหลันเพียงเท่านั้น

"เกาเฟยเรียกพ่อบ้านถงมาพบข้า"

สตรีบำเรอเหล่านี้เริ่มจะกำเริบเกินไปแล้ว ถึงขนาดบังอาจบุกรุกมาใส่ความผู้เป็นเยี่ยเฉิงโหวฮูหยินเช่นนี้ หากไม่

‘กำจัด’

ออกไปให้พ้นจวนคงสร้างปัญหาตามมาให้วุ่นวายอีกเป็นแน่ ถึงอดีตที่ผ่านมาเขาปิดหูปิดตาหนึ่งข้างมาตลอดเพราะอยากทำร้ายจิตใจของเซี่ยผิงหลัวเท่านั้น แต่บัดนี้ในเรือนแห่งนี้มีเด็กแฝดทั้งสองอยู่ หากเขายังปล่อยไปไม่สนใจอีกบุตรทั้งสองอาจเกิดอันตราย ซึ่งเมื่อครู่ก่อนก็ยอมรับว่าเขาคิดน้อยไปจริงๆ จนเมื่อเห็นบุตรทั้งสองแผดเสียงร้องไห้จ้านั่นจึงได้สติว่าตนเองคิดน้อย เอาแต่โทสะบังหน้าบังตาจนลืมนึกถึง 'ลูก' เสียสนิท

“ส่วนพวกเจ้าทั้งสามตามไปพบข้าที่ห้องโถงเรือนหลัก"

กล่าวจบเท้าแกร่งก็เดินจากมาด้วยความรู้สึกภายในใจนั้นไม่ดีอย่างยิ่งที่ตนเองเป็นต้นเหตุให้ลูกน้อยเสียขวัญ ใจอยากเดินตามเข้าไปปลอบโยนเจ้าสองฝาแฝด หากแต่ 'ศักดิ์ศรี' มันก็ค้ำคอเกินไปจึงได้ตัดใจ 'จัดการ' สตรีบำเรอทั้งสามแทน ยิ่งพอเขาคิดย้อนกลับไปในอดีตที่เซี่ยผิงหลัวเคยกระทำเอาไว้กับเซี่ยหมิงหลัน เขาก็สลัดความรู้สึกไม่ดีและรู้สึกผิดที่ตนเองไปหาความสตรีไร้ความผิดออกไปจากหัวใจได้สำเร็จ 'สตรีร้ายกาจเช่นนางโดนกระทำบ้างก็สมควรแล้ว' บอกตนเองเช่นนั้นก็สบายใจในท้ายที่สุด แต่ก็เพียงครู่เดียวหัวใจมันก็เจ็บปวดราวกับโดนมดคันไฟกัด อธิบายได้ยากว่ามันเกิดจากอันใดกันแน่

"ท่านโหว"

ไม่นานเท่าใดท่านพ่อบ้านถงเจี้ยนก็ตามเข้ามาที่โถงกลางของเรือนหน้า ส่วนสตรีบำเรอทั้งสามที่ยังไม่รู้ชะตากรรมของตนเองก็ยังคงบีบน้ำตาอย่างสมจริง ซึ่งน่าเสียดายที่บุรุษทุกผู้ในห้องโถงแห่งนี้มองออกทั้งหมดนานแล้ว แต่ไม่มีผู้ใดพูดอันใด ถึงไม่ชอบ หากแต่พวกเขาเป็นเพียงผู้น้อยจะหาญกล้าไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของผู้เป็นนายได้เช่นใดกัน

"จัดการส่งพวกนางทั้งสามไปที่หอคณิกายังชายแดนเป่ยหยวนจนตายก็ห้ามก้าวเท้าออกมาพ้นเขตแดนแคว้นเป่ยหยวนเด็ดขาด ถึงตายศพก็ให้ฝังยังเป่ยหยวนเท่านั้น!"

สตรีทั้งสามต่างแตกตื่นมิคาดว่าจากที่พวกตนได้เปรียบ เพียงเผลอหายใจผิดจังหวะหนึ่งครั้งจะพลิกผันเช่นนี้เพราะตลอดมาพวกนางไประรานเยี่ยเฉิงโหวฮูหยินกี่ครั้งท่านโหวไม่เคยลงโทษ พวกนางจึงเหิมเกริมลงมือหนักข้อขึ้นทุกวัน ผู้ใดจะคาดถึงวันนี้โทษที่ได้รับจะเป็นการขับไล่ให้ไปอยู่ไกลจากสี่เฉิงถึงแคว้นเป่ยหยวนเช่นนี้

"ท่านโหวเมตตาเหรินเจียวด้วยเจ้าค่ะ"

"ท่านโหวพวกเราถูกรังแก เหตุใดจึงมาลงทัณฑ์พวกเราเช่นนี้"

"ใช่เจ้าค่ะ พวกเราทั้งสามผิดอันใด"

ซูฉิง

เหรินเจียว และลี่เถียนทรุดลงไปนั่งบนพื้นกอดแข้งกอดขาของอู๋หลิงเซียว สอบถามหาความยุติธรรมให้แก่ตนเองอย่างไร้สำนึกจนน่าสมเพชต่อสายตาของบุรุษอีกสามคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ด้วยอย่างยิ่ง

"พวกเจ้าคิดว่ามารยาเพียงเท่านี้จะตบตาของข้าได้หรือ? พวกเจ้าคิดผิดแล้วซูฉิง เหรินเจียว ลี่เถียน!"

เขาสลัดทั้งสามออกไปพ้นกายอย่างมินำพาว่าพวกนางคือสตรี จนเรือนร่างอรชรจะลอยไปตกยังที่ตรงไหน จากนั้นจึงตรงไปทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ตัวประจำ แล้วเท้าคางทอดสายตามองพวกนางร้องไห้ฟูมฟายเรียกหาความเป็นธรรมให้แก่ตนเองกันวุ่นวาย

"พวกเจ้ายังมีหน้ามาเรียกร้องหาความเป็นธรรมเช่นนั้นหรือ?"

มุมปากที่ปกติปิดสนิทบัดนี้ยกยิ้มเยาะเย้ยออกมาหนึ่งสายแล้วดึงกายกลับไปนั่งแผ่นหลังตั้งตรง ยกท่อนขาแกร่งขึ้นไขว่ห้าง แล้วรับถ้วยน้ำชามาจากเกาเฟยยกขึ้นดื่มอย่างใจเย็น

"ถูกต้องเจ้าค่ะ พวกเราถูกท่านหญิงห้าทำร้ายจนเป็นเช่นนี้ แต่ท่านโหวกลับให้ท้ายคนผิดส่งเสริมคนเลว หากพวกข้าไม่เรียกร้องความเป็นธรรมจะได้ที่ใดกัน"

คนฝีปากกล้าเช่นซูฉิงไม่ยอมจนมุม ส่วนหนึ่งเพราะนางยังคิดว่าตนเองเป็นที่โปรดปรานกว่าเหรินเจียวและลี่เถียน จึงไม่ยอมจำนนโดยง่าย ส่งพวกนางไปไกลถึงชายแดนเป่ยหยวน หากนางยินยอมชาตินี้ชีวิตก็จบสิ้นลงแล้ว

"หึ! หากการที่พวกเจ้าไประราน ไปเอะอะโวยวายขว้างปาก้อนหินใส่เรือนของภรรยาของข้าแล้วนางตอบโต้พวกเจ้าเพียงเอาน้ำล้างปลาสาดไล่ออกมาเรียกว่ารังแก พวกเจ้าคงคิดว่าข้าตาบอดแล้วกระมัง"

ทั้งจิ้งถีและเกาเฟยไม่เว้นแม้แต่ท่านพ่อบ้านถงที่สำลักน้ำลายไอจนหน้าเปลี่ยนสีทำเอาอู๋หลิงเซียวตวัดสายตาคาดโทษดุดันไปกำราบคนของตน คล้ายจะตักเตือนว่าหากไม่หยุดอาจจะได้สำลักจริงมิใช่เพียงเสแสร้งเช่นนี้

"ท่านโหว!!!"