ตอนที่5(จบตอน)

เสียงเอ็ดอึงตึงตังดังมาตั้งแต่หน้าเรือนหลังน้อยของพวกนางกับข้าวอร่อยก็พลันกร่อยสิ้นรสชาติลงเพียงเท่านี้ ตะเกียบถูกวางลงข้างถ้วยข้าวก่อนจะยกผ้ามาซับปากด้วยกิริยานุ่มนวลสมกับเป็นท่านหญิงที่อดีตไท่เฮาเอ็นดูฮองเฮาทรงรักใคร่

"วันนี้ช่างเป็นวันดีของข้าจริงๆ เจ้าว่าไหมจื่อเว่ย?"

มุมปากอิ่มกระตุกแย้มยิ้มสมเพชออกมาหนึ่งสาย มิต้องคาดเดาก็พอจะเดาได้ไม่ยากว่าท่านหญิงห้านั้นยิ้มสมเพชตนเองแน่แล้วพอแลเห็นเรือนกายแกร่งที่มีสองคนสนิทติดตามเข้ามาถึงระเบียงด้านนอกอู๋หลิงเซียวที่ใบหน้าดำมืดราวกับก้นหม้อคาดว่าคงถูกปั่นศีรษะเติมเชื้อเพลิงมาเต็มที่จากเหล่าสตรีบำเรอของเขามาไปน้อยจึงเดือดดาลพุ่งตรงมาหาความผู้เป็นนายหญิงของนางดังที่เห็น

“ก่อเรื่องแล้วก็มากินอาหารดื่มน้ำชาชมจันทราสบายอุราอยู่ที่นี่เองหรือนางตัวดี!”

…โครม!…ตึง!…ตัง!…เพล้ง!!!…

"!!!"...เซี่ยผิงหลัว

"!!!"...จางจื่อเว่ย

สองกายทั้งนายและบ่าวถึงกับแตกตื่นตัวสั่นเพราะอู๋หลิงเซียวบุกมาถึงก็ไม่พูดไม่จาตรงเข้ามาได้ก็ถีบโต๊ะกินข้าวจนล้มโครมครามถ้วยจานตกลงพื้นแตกกระจัดกระจาย ถึงจะเตรียมใจเอาไว้อยู่แล้วว่าวันนี้คงเกิดเรื่องแต่ผู้ใดจะคาดบุรุษที่เป็นถึงบุตรชายบุญธรรมของฮ่องเต้ที่ถูกเขาเลี้ยงดูเคียงข้างมากับองค์ไท่จื่อจะแสดงกิริยาหยาบช้าต่ำทรามถึงเพียงนี้

"ท่านเสียสติหรืออู๋-หลิง-เซียว-?!"

พอหายตกใจเซี่ยผิงหลัวจึงมีสติเอ่ยถามอีกฝ่ายออกไปด้วยกิริยาเยือกเย็นทั้งที่ภายในใจกำลังว้าวุ่นเพราะห่วงเจ้าสองแฝดที่เพิ่งหลับไปจะตกใจตื่นเพราะเสียงทำลายข้าวของดังตึงตังโครมครามขณะนี้ ถึงหลายสิบวันคล้ายอู๋หลิงเซียวนั้นดูเหมือนจะเอ็นดูเจ้าสองแฝดมากจนดูกิริยาอ่อนลงไปบ้างแล้วหากแต่วันนี้เขากลับพุ่งมาด้วยเพลิงโทสะคาดว่าคงลืมเลือนไปแล้วกระมังว่าเรือนนี้ยังมีเด็กอ่อนอยู่ด้วยอีกสองคน

“ต้องเป็นข้าที่ถามเจ้ามากกว่าว่าเสียสติหรือจึงไปตบตีสตรีของข้าเช่นนั้น?!”

ถึงกับอ้าปากค้างไปครู่หนึ่งเลยทีเดียวเพราะอยู่ดีๆ ก็กลายเป็นผู้บุกไปตบตีสตรีบำเรอของอีกฝ่ายไปได้ทั้งที่เดินห่างจากเรือนแห่งนี้เกินสิบก้าวสี่สิบหกวันที่ผ่านมานางยังไม่เคยทำเลยจะไปตบตีสตรีของเขาซึ่งอยู่อีกฟากฝั่งของจวนได้เช่นไร

“เฮอะ! สมองท่านมีปัญหาหรือเยี่ยเฉิงโหว สภาพของข้าเป็นเช่นนี้อุ้มเจ้าสองแฝดพร้อมกันยังทำได้ยาก แล้วจะเอาปัญญาที่ใดไปตบตีสตรีของท่านถึงสามนางกัน?”

กล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงเอื้อมระอาก็ทราบว่าเพื่อหญิงงามบุรุษโง่เขลาล้วนหน้ามืดตามัวเชื่อทุกคำโกหกแต่มิคาดวันนี้นางจะถูกสามีตนเองเปิดโลกให้กระจ่างแจ้งแล้วว่ายังมีอู๋หลิงเซียวอีกคนที่ไปยืมสมองกระบือมาใช้!

“ท่านโหว ที่ฮูหยินกล่าวมานั้นมิผิด เพราะที่ตบตีพวกข้าเป็นสาวใช้ทั้งสองของนางเจ้าค่ะ”

เป็นซูฉิงที่ออกหน้า โดยมีเหรินเจียวและลี่เถียนคอยเป็นลูกคู่สนับสนุน ซึ่งพอได้เห็นสภาพของทั้งสามเซี่ยผิงหลัวยังถึงกับยืนอึ้งไปไม่เพราะมิคาดว่าพวกนางจะ ‘เล่นใหญ่’ เพื่อใส่ความกันได้ถึงเพียงนี้

“คนของข้ารังแกพวกเจ้า?”

หันไปมองจางจื่อเว่ยแล้วหันกลับไปใช้สายตาไล่มองทั้งสามช้าๆ บอกกับบุรุษโง่เขลาทางอ้อมเผื่อเขาจะได้สติว่าสตรีโตเต็มวัยสามนางจะถูกจางจื่อเว่ยและฉู่หรั่นจีรังแก่ได้จริงแท้แน่หรือ ทว่านางคงคาดหวังมากเกินไปเพราะ นอกจากอู๋หลิงเซียวจะไม่คิดตามสิ่งที่นางพยายามจะบอกทางอ้อมเพราะนางไม่อยากหักหน้าสามีต่อหน้าบ่าวไพร่ในจวนแต่อีกฝ่ายกลับไม่คิดตามไม่พอเขายังมองนางตาขวางอีกด้วย

“อย่ามาเบี่ยงเบนประเด็นรังแกคนก็แค่กล้ายอมรับ”

เซี่ยผิงหลัวถึงกับกลอกดวงตามองท้องนภาในยามราตรีทันที แต่ยังไม่ทันขยับปาก เสียงสองฝาแฝดด้านในห้องนอนแข่งขันกันแผดจ้าดังขัดขึ้นเสียก่อนนางจึงเลิกสนใจสามีโง่เขลากับสตรีของเขาทันที

“จะเอาความผิดกับข้าก็หัดคิดถึงเจ้าสองแฝดเสียบ้างเสียงดังเอ็ดอึงในเรือนคับแคบเช่นนี้ลูกของข้าเสียขวัญท่านกับคนของท่านรับไม่ไหวแน่!”

ขณะเดินผ่านเรือนกายกำยำนางก็กดเสียงต่ำและใช้สายตาตำหนิอย่างเปิดเผยมองเขาโดยมิคิดหวาดหวั่นอันใด วูบหนึ่งที่อู๋หลิงเซียวชะงักไป แต่พอคิดว่าสตรีเช่นเซี่ยผิงหลันนั้นร้ายกาจแม้แต่พี่สายแท้ๆ ก็ยังทำร้ายได้ลงคอใน เรื่องในวันนี้เขาจึงปักใจเชื่อไปแล้วว่านางทำจริง เพราะคงหึงหวงเขาอีกเป็นแน่

“เกาเฟย จิ้งถี จับคนไปโบยยังหน้าเรือน”

ในเมื่อทำอันใดนางมิได้เพราะเห็นแก่บุตรทั้งสอง ทว่ามิเอาโทษคนของนางเสียบ้าง ก็จะยิ่งได้ใจ ทางออกจึงเป็นลงโทษสาวใช้ทั้งสองแทนเท่านั้นหาไม่ในจวนนี้ทุกคนคงไม่ยำเกรงเขาเป็นแน่

“ทำอันใด!? พวกเจ้าจะทำอันใด!”

พอเห็น ฉู่หรั่นจี และจางจื่อเว่ยถูกคนสนิททั้งสองของอู๋หลิงเซียวตรงมาจับตัวแล้วกระชากลากถูทั้งสองออกไปหน้าเรือน เซี่ยผิงหลัวจึงร้องถามออกไปส่วนภายในใจบัดนี้ก็ยากจะคิดดีไปได้

“ปล่อยพวกนาง ท่านจะทำอันใดอู๋หลิงเซียว เจ้าคนสมองหมู หูเบาฟังความข้างเดียวปล่อยคนของข้า!!!”

แต่ต่อให้นางตะโกนห้ามเพียงใดสุดท้าย ฉู่หรั่นจี และจางจื่อเว่ยก็ถูกจับนอนคว่ำพาดบนม้านั่งแล้วถูกตีด้วยไม้โบยอันใหญ่ อย่างทารุณอยู่ดี จะขัดขวางสองฝาแฝดก็ร้องไห้เพราะตกใจกับเสียงดังเอ็ดอึงขณะนี้จนนางมิอาจปล่อยวางไปได้ สองแขนโอบอุ้มลูกน้อย ปากก็ร้องห้าม สุดท้ายนางก็อัดอั้นตันใจจนน้ำตาไหล มิคาดว่าตนจะต้องมาจนตรอกเช่นนี้

“สารเลว! ท่านมันสารเลว!!!”

นางอัดอั้นตันใจจนคิดคำด่าทออีกฝ่ายไม่ออก อยากตรงไปถีบหน้าอีกฝ่ายแทบตายแต่เพราะมีลูกน้อยอยู่ในอ้อมแขนนึกขอโทษขอโพยสาวใช้ทั้งสองจากใจที่นางมิอาจปกป้องคนของตนได้ นางโมโหจนตัวสั่น ใบหน้าแดงก่ำ

“ระหว่างเราชาตินี้คงยากจะร่วมทางกันแล้วอู๋-หลิง-เซียว!!!”

มิอาจทนมองภาพสองสาวใช้ถูกตีได้อีกต่อไปนางจึงหันหลังพาลูกเข้าไปภายในห้อง ทั้งที่ใบหน้านองไปด้วยน้ำตาแต่ไร้เสียงสะอื้น ปวดใจกว่าตนเองถูกกระทำวันนี้นางซาบซึ้งแล้ว…

หลังจากเซี่ยผิงหลัวหันหลังกลับเข้าเรือนไปแล้ว ซูฉิง เหรินเจียว ลี่เถียน ก็มองสบตากันแล้วยิ้มร้ายออกมา เพราะแผนการวันนี้นับว่าไม่เจ็บตัวฟรีและไม่เสียแรงเปล่า มิคาดเลยว่า เยี่ยเฉิงโหวที่ปกติเย็นชาจนหนาวเหน็บ ก็เบาปัญญาเช่นบุรุษอื่นมิแตกต่าง เช่นนี้พวกนางก็มีความหวังแล้ว