ตอนที่6(จบตอน)

เจอความจริงกระแทกหน้าสตรีบำเรอทั้งสามก็หน้าซีดหน้าเซียวราวกับคนป่วย เพราะในยามแรกที่พวกนางวางแผนตั้งแต่ไปหาเรื่องยั่วยุให้คนอารมณ์ร้ายเช่นเซี่ยผิงหลัวบันดาลโทสะจนทำร้ายพวกนาง แต่ผิดคาดเพราะท่านหญิงห้าทำเพียงใช้น้ำล้างปลาสาดขับไล่กันเท่านั้น สุดท้ายกลับไปตั้งสติที่เรือนของพวกนางครู่ใหญ่จึงออกอุบายเป็นต่างช่วยกันตบตีกันเองจนฟกช้ำดำเขียวไปทั่วกายทั้งสาม รอจนเยี่ยเฉิงโหวนั้นกลับจวนมา พวกนางก็ตรงเข้าไปบีบน้ำตาออดอ้อน ซึ่งในยามนั้นบุรุษตรงหน้าพวกนางผู้นี้เขาก็มีสีหน้าดำทะมึนคาดว่าบันดาลโทสะเต็มที่ ก่อนจะพุ่งตรงไปยังเรือนท้ายจวนแล้วเอาความฮูหยินแสนชังของเขาทันที พวกนางจึงดีใจแทบตีปีก

หากแต่ผู้ใดจะคาด ทั้งหมดพวกนางกลับตกเป็นเครื่องมือให้บุรุษร้ายกาจนำไปแก้แค้นฮูหยินของเขาเพียงเท่านั้น พวกนางช่างดูเบาเยี่ยเฉิงโหวเกินไปจริงๆ

"ท่านมันคนสารเลว!"

ซูฉิงถึงกับลืมกายลืมใจลุกขึ้นชี้หน้าของเยี่ยเฉิงโหวอย่างสิ้นแล้วถึงความรักตัวกลัวตายทั้งหลาย ทว่าแทนที่บุรุษสารเลวบนเก้าอี้จะบังเกิดโทสะ ตรงกันข้ามเขากลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาจนน่าหวาดหวั่นชวนให้ขนในกายทุกเส้นลุกเกรียวกราวไปหมด

"หึ! เจ้าเพิ่งกระจ่างแก่ใจหรือว่าข้าเป็นบุรุษสารเลว ซูฉิง

ข้าจะบอกให้นะ ตัวของข้านั้นยังคงสารเลวได้มากกว่านี้อีก เผื่อเจ้าจะดูเบาความสารเลวของข้าอยู่ ก็จงรับรู้เอาไว้ หากมีผู้ใดมาวุ่นวายกับคนของข้า"

"แต่ท่านชิงชังนางเกินผู้ใด"

เป็นเหรินเจียวบ้างที่หลุดความในใจออกมาเสียงเบา

อู๋หลิงเซียวหันไปกดยิ้มร้ายให้กับสตรีโง่งมหนึ่งสายก่อนเฉลยความจริงให้ทั้งสามได้ตาสว่างก่อนจะถูกส่งไปอยู่ไกลจากสี่เฉิงอีกหลายพันลี้

"จะชิงจะชังเพียงใด นางก็คือคนของข้า เป็นภรรยาที่ถูกต้อง เป็นมารดาของบุตรข้า ที่สำคัญฐานะของนางเป็นถึงจิ้งหรานเสียนจู่ เช่นนั้นจะผิดหรือถูกมีเพียงข้าที่ตัดสินและลงโทษนางได้ พวกเจ้าเอาสิทธิ์ใดมาล่วงเกินคนของข้า เป็นเพียงสตรีบำเรอ ฐานะของพวกเจ้าเพียงไปเดินให้นางระคายดวงตาก็นับว่าผิดมหันต์แล้ว แต่นี่พวกเจ้าถึงกับบุกไปรังควานนางให้ระคายใจมาตลาด เพียงส่งพวกเจ้าไปเป่ยหยวนโดยที่ร่างกายยังอยู่ดี ไม่ขาดส่วนใดไปก็นับว่าข้าเมตตาพวกเจ้าอย่างยิ่งแล้ว ท่านพ่อบ้านถง...จัดการ!"

กล่าวจบเขาก็สะบัดชายแขนเสื้อลุกจากห้องโถงกลางไปทันที ไม่สนใจเสียงกรีดร้องด่าทอของสตรีทั้งสามแม้แต่น้อย เพราะพวกนางคิด 'ลงมือ' ก็สมควรต้องเตรียมใจเตรียมกายเอาไว้รับผลที่จะบังเกิดได้ทุกด้าน ไม่ว่าจะดีหรือร้ายอยู่แล้ว จะมาเสียใจในยามนี้ก็นับว่าสายไปมากโข...

ทางด้านเซี่ยผิงหลัวที่ยังไม่ทราบอันใดก็มีเพียงความชิงชังมอบให้แก่อู๋หลิงเซียวเพิ่มพูนขึ้นอีกหลายส่วน จากเดิมที่ชิงชังเขานับจากวันที่นางต้องทนเจ็บครรภ์เพียงผู้เดียว พอวันนี้เขาหูเบาและโง่เขลา ถึงไม่ลงโทษเฆี่ยนตีนาง แต่ลงทัณฑ์สั่งโบยสองสาวใช้โดยที่พวกนางไร้ความผิด ซึ่งหากฉู่หรั่นจีและจางจื่อเว่ยจะผิดก็มีเพียงสิ่งเดียว...

...พวกนางผิดที่ดันต้องมาเป็นคนของท่านหญิงห้าเช่นนางเท่านั้น!...

"พวกเจ้ายังเดินเหินไหวหรือ?"

ก็สภาพของทั้งสองคือแผ่นหลังบอบบางแตกยับลงไปจนถึงสะโพก โลหิตชุ่มอาภรณ์จนน่ากลัว แต่ทั้งจางจื่อเว่ยกับฉู่หรั่นจีนั้นกลับยังเดินเหินได้คล่องแคล่วอย่างไม่น่าจะเป็นไปได้ คิ้วเรียวจึงยับย่นไปหมด

"เป็นท่านเกาเฟยและท่านจิ้งถีที่ปรานีพวกเราเจ้าค่ะท่านหญิงห้า"

ยิ่งฉู่หรั่นจีกล่าวเช่นนั้น เซี่ยผิงหลัวกลับไม่เข้าใจ ก็ถูกโบยจนเนื้อแตกเลือดชุ่มถึงเพียงนี้จะเรียกว่า 'ปรานี' ไปได้เช่นไร ถึงไม่ฉลาดมาก แต่นางก็ยังมิได้โง่เขลาเบาปัญญาจนไม่เข้าใจในสิ่งที่ตาเห็นนี่นา

"ปกติการลงมือในกองทัพจะมีสามลำดับขั้นเจ้าค่ะท่านหญิงห้า เริ่มจากหนึ่งลงโทษให้ดูหนัก เห็นบาดแผลได้ชัดเจนและน่ากลัวทั้งที่ความจริงแล้วมิใช่ กับสองลงมือโดยไร้บาดแผล แต่กลับหนักจนผู้ถูกลงโทษบาดเจ็บสาหัส และสามการลงโทษจริงที่เห็นทั้งบาดแผลและบาดเจ็บสาหัสจริง"

เป็นจางจื่อเว่ยที่ไขความกระจ่างให้กับเซี่ยผิงหลัว จนนางยิ่งขมวดคิ้วยุ่ง เพราะเด็กสาวอายุเพียงสิบสี่ และเป็นเพียงสาวใช้กำพร้าเหตุใดจึงทราบวิธีลงทัณฑ์ในกองทัพ ทั้งที่นางเป็นถึงจิ้งหรานเสียนจู่ยังไม่ทราบมาก่อนช่างน่าสงสัยเกินไปแล้ว

"เหตุใดเจ้าจึงรู้จื่อเว่ย?"

เป็นฉู่หรั่นจีที่ออกปากถามแทนผู้เป็นนายหญิงของตน เพราะนางเองก็บังเกิดความสงสัยเช่นกัน ด้วยอดีตนางก็คือนางกำนัลในตำหนักชินอ๋อง เติบโตมาจากที่แห่งนั้น กลับยังไม่ทราบลึกซึ้งเช่นที่จางจื่อเว่ยนั้นทราบเพราะนางนั้นทราบเพียงว่าในยามถูกโบย จิ้งถีไม่ได้ลงแรงทั้งหมดที่เขามีลงมา คาดว่าเขาคงใช้เพียงหนึ่งในสี่ส่วน นางจึงไม่บาดเจ็บเช่นที่เห็น

"เป็นเพราะอดีตข้าเติบโตมาจากค่ายทหาร มีบิดาเป็นนายกองผู้ควบคุมคุกของกองทัพ จึงรู้แจ้งถึงวิธีลงโทษในกองทัพของซีฉู่น่ะเจ้าค่ะ ท่านหญิง พี่หรั่นจี"

เซี่ยผิงหลัวพยายามจะจับสังเกตว่าที่เด็กสาวกล่าวออกมานั้นจริงใจเพียงใด หรือแอบแฝงจุดประสงค์ใด มีความนัยซุกซ่อนหรือไม่ แต่มองอยู่หลายอึดใจนางก็เห็นเพียงแววตาใส่ซื่อเท่านั้น

"เอาเถอะ หากพวกเจ้ายืนยันว่าไม่เป็นอันใดมากดังสภาพภายนอกที่ข้าเห็นจริงก็ไปอาบน้ำแล้วมาเอายาใส่ให้เรียบร้อย ถึงไม่บาดเจ็บสาหัสลึกซึ้ง แต่ก็ได้บาดแผลนะ รักษาตัวให้ดี"

“เจ้าค่ะท่านหญิง / เจ้าค่ะท่านหญิงห้า”

พอสาวใช้ทั้งสองออกไปจัดการกับตนเอง เซี่ยผิงหลัวก็คิดว่าคงถึงเวลาแล้วที่ตนเองสมควรหย่าขาดจากอู๋หลิงเซียวสักครา หาไม่มิใช่เพียงตนเองและสาวใช้ที่จะเดือดร้อนและเป็นอันตราย ทว่าเจ้าสองแฝดของนางเองก็ไม่แน่ว่าจะถูกสตรีของอู๋หลิงเซียวปองร้ายเอาได้

ทางที่ดีนางต้องตัดไฟเสียแต่ต้นลม ในยามนี้ที่ภัยร้ายยังมาไม่ถึงดีกว่าจะรอให้เกิดเรื่องร้ายจึงค่อยคิดได้ แต่นางไร้คนหนุนหลัง นับจากวันที่ฟื้นขึ้นมาแล้วพบว่าตนเองอยู่บนเตียงนอนหลังโตด้วยสภาพร่างกายบอบช้ำกับอู๋หลิงเซียวนั่นแล้ว เพราะนางถูกบิดาและมารดาในชาติภพนี้มองด้วยสายตาผิดหวังมากล้นไม่พอ หากแต่พอความจริงที่เซี่ยผิงหลัวคนเดิมหลอกลวงให้ท่านหญิงสามไปให้หนานจิ้งอ๋องแห่งแคว้นจ้าวข่มเหงปรากฏ จากผิดหวังจึงกลายเป็นถูกชิงชังและตัดขาด เพราะความผิดนั้นร้ายแรงเกินอภัยทันที

ดังนั้นบัดนี้นอกจากเจ้าสองแฝดและสองสาวใช้ นางก็เป็นคนตัวคนเดียว ไร้ญาติขาดมิตรอย่างแท้จริง หากบุตรทั้งสองเติบโตกว่านี้นางจะมิกังวล แต่อาหมิงและอาเมี่ยวเพิ่งมีอายุสี่สิบหกวัน ยังเล็กนักที่จะออกไปเผชิญความลำบาก แต่หากนางไม่ไป จวนนี้ก็มิใช่ที่ปลอดภัยอีกแล้ว นับจากบ่ายวันนี้ที่สตรีบำเรอบุกมาระรานใส่ร้ายป้ายสีนางไม่พอ เจ้าสามีโง่อู๋หลิงเซียวนั่นยังเลือกจะฟังคำโกหกเหล่านั้นอีก ยิ่งอยู่บุตรทั้งสองก็ยิ่งไม่ปลอดภัย

"หนานจิ้งอ๋อง..."

อยู่ๆ

นามของบุรุษที่รักใคร่เซี่ยผิงหลัวในอดีตอย่างไม่ลืมหูลืมตาโผล่ขึ้นมาในห้วงคำนึง 'หรือข้าจะหน้าด้านหน้าทนไปขอความช่วยเหลือจากเขาดีนะ?' คงมีเพียงบุรุษผู้นั้นที่จะออกหน้าแทนนางได้ เพราะฐานะของเขาเหนือกว่าอู๋หลิงเซียว แต่...

'หากทำเช่นนั้นจะไม่เป็นการกลับไปให้ความหวังกับเว่ยซือหลางหรอกหรือ'

วันนี้นางเพิ่งซาบซึ้งถึงคำว่า 'ก้าวไปข้างหน้าก็ยาก แต่ถอยหลังยิ่งยากกว่า' อย่างแท้จริง เพราะทราบถึงความรักที่หนานจิ้งอ๋องมีให้กับร่างกายนี้ว่ามากเพียงใด ดังนั้นจะทำสิ่งใดนางต้องคิดให้ถี่ถ้วนอย่างดี มิใช่คิดหนีจากปากพยัคฆ์ไปอยู่ในกรงเล็บสิงโตในท้ายที่สุด

'คงต้องทดลองวิธีนุ่มนวลก่อน หากไม่สำเร็จจึงค่อยเล่นยาแรง' สุดท้ายในวันนี้เซี่ยผิงหลัวก็ได้ข้อสรุปให้กับตนเอง ก่อนจะไปขอร้องผู้อื่นมาช่วย นางต้องช่วยตนเองให้สุดความสามารถเสียก่อน หาไม่หากคิดง่ายทำง่ายสุดท้ายผลที่ได้อาจเป็นยุ่งยากกว่าเดิมก็เป็นไปได้...