Chapter 4.ข้าแค่ซื้อสุนัขมาเลี้ยง

            เสียงการเคลื่อนไหวในครัวทำให้รู้ว่าคนในเรือนตื่นนอนกันแล้ว หากไม่ใช่เพราะบาดเจ็บหนักเขาคงลุกขึ้นมาฝึกเพลงยุทธ์เช่นที่เคยทำมา ทว่าการตื่นมาท่ามกลางเสียงพูดคุยหยอกล้อและกลิ่นอาหารหอมกรุ่น  เป็นความรู้สึกแปลกใหม่สำหรับคนที่ใช้ชีวิตท่ามกลางความเป็นและความตายมานานนับสิบปีเช่นเขา

            “โจ๊กปลา”   ฟู่เซียงเซียงเอ่ยกับแม่นมหวงที่รับหน้าที่ดูแลอาหารการกินในเรือน แต่เดิมนั้นต้องรอโรงครัวส่งอาหารมาให้ แต่ละมื้อที่ได้มานอกจากอาหารเย็นชืดบางครั้งยังเน่าบูดอีกด้วย หลังจากนางเก็บเงินได้เล็กน้อยก็ให้ช่างมาซ่อมแซมห้องครัวเล็ก  แม่นมหวงลงมือทำอาหารด้วยตนเอง ทั้งสามชีวิตจึงได้กินอาหารอร่อยและอุ่นท้อง

            “คนเพิ่งฟื้นร่างกายกินโจ๊กปลาดีที่สุด โรยขิงเยอะๆ ด้วยจะยิ่งช่วยบำรุงร่างกาย”  เพราะแม่นมหวงไม่ยอมให้ฟู่เซียงเซียงทำอาหารด้วยตนเอง นางจึงได้แต่ยืนใกล้ๆ คอยบอกว่าต้องการสิ่งใด

            “ทาสผู้นั้นฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ”

จางลี่ถามพลางมองเลยไปยังด้านใน เขาหลับไปตั้งหลายวัน คุณหนูต้องคอยดูแลด้วยตนเอง ถ้าตื่นฟื้นแล้วก็ดี คุณหนูของนางจะได้ไม่ต้องลำบาก  พูดถึงชายหนุ่มแล้ว ฟู่เซียงเซียงเผลอยกมือขึ้นแตะลำคอตนเอง เขาใช้มือเพียงข้างเดียวก็แทบหักคอนางได้แล้ว เมื่อคืนนางรีบทายาบริเวณที่เจ็บ เช้านี้ยังเห็นเป็นรอยจางๆ จึงใช้ผ้าพันคอปกปิดเพื่อให้ไม่แม่นมหวงและจางลี่กลัวจนเกินไป

            “แล้วคุณหนูจะเรียกเขาว่าอะไรดีเจ้าคะ”  แม่นมเอ่ยถามทั้งที่สองมือยังคงทำอาหารอย่างคล่องแคล่ว นอกจากโจ๊กปลาหอมกรุ่นแล้วยังมีผัดผักจานใหญ่  ทั้งสามกินอาหารพร้อมกันไม่แบ่งแยกนายบ่าวมานานแล้ว   

            “ข้าไม่รู้ว่าเขาเป็นใบ้หรือบาดเจ็บจนพูดไม่ได้ เอาไว้กินอาหารแล้วค่อยลองถามเขาดูว่าชื่ออะไร”

            “เช่นนั้นข้าไปตามเขานะเจ้าคะ เป็นทาสอะไรตื่นสายกว่าเจ้านาย อุ๊ย!”   จางลี่พูดยังไม่ทันจบประโยคดีคนที่ถูกพูดถึงก็ก้าวมายืนอยู่ตรงกรอบประตูห้องครัวแล้ว รู้ว่าทาสหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ แต่ไม่คิดว่าเขาจะตัวโตราวกับภูเขาเช่นนี้

            “เจ้าลุกขึ้นไหวแล้วหรือ?”  ฟู่เซียงเซียงเอ่ยถามแล้วกวาดตามองไปทั่วร่าง เขาเปลือยแผ่นอกแต่มีผ้าพันแผลพันอยู่ ท่อนล่างสวมกางเกงผ้าเนื้อหยาบที่นางให้จางลี่ไปหาซื้อเสื้อผ้ามาให้เขา แต่ดูเหมือนว่าเสื้อผ้าจะตัวเล็กกว่าคนไปสักหน่อย มันดูตึงรัดไปทุกสัดส่วน

            อีกฝ่ายเพียงพยักหน้าแทนคำตอบ เด็กสาวเข้าใจไปเองว่าเขาไม่สามารถพูดได้จึงไม่เซ้าซี้ถามให้มากความ

            “ด้านหลังมีห้องน้ำและบ่อน้ำ เจ้าไปล้างหน้าล้างตาที่นั้นได้ เสร็จแล้วมากินข้าวกัน”  นางพูดอย่างเรียบง่ายไม่ได้ย้ำชัดถึงฐานะของแต่ละฝ่าย คนตัวสูงใหญ่ผงกศีรษะรับคำแล้วหมุนตัวเดินออกไปเงียบๆ

            “คนผู้นั้นจะไม่ทำอันตรายเราจริงๆหรือเจ้าคะ”  จางลี่ยังคงกังวลอยู่ แรกทีเดียวก็แอบดีใจที่จะมีผู้ชายมาทำงานหนักในเรือนบ้าง แต่ท่าทางดุดันก้าวร้าวตลอดจนไอสังหารที่ชวนให้หนาวยะเยือกนี้ทำให้นางไม่มั่นใจว่าการมีทาสหนุ่มในเรือนจะเป็นเรื่องดี 

“เขาเคยทำสิ่งใดมาก่อนที่คุณหนูจะซื้อเขามาหรือเจ้าคะ”

            “เจ้านี่ก็ช่างมีแต่คำถามเสียจริง” แม่นมหวงดุจางลี่ แต่ในใจก็เป็นกังวลเรื่องเดียวกัน

            “เจ้าคิดว่าข้าจะเลี้ยงคนเพิ่มไหวรึ”  นางหัวเราะเสียงใส “เขาหายดีเมื่อไหร่ ข้าก็จะคืนสัญญาให้เขา”

            “คุณหนูไม่เสียดายเงินสองตำลึงหรือเจ้าคะ”   จางลี่อดเสียดายแทนไม่ได้  คุณหนูต้องอดหลับอดนอนนั่งคัดลอกตำราและยังต้องไปช่วยงานท่านหมอจู กว่าจะได้เงินแต่ละอีแปะไม่ได้ง่ายเลย

            “ก็นับว่าคุ้มอยู่ เพราะเขาทำให้ข้าได้ฝึกเย็บแผลบนผิวหนังมนุษย์เป็นครั้งแรกได้สำเร็จ ขนาดท่านหมอจูยังเอ่ยชมเลย”

            “คุณหนู!”

 แม่นมหวงและสาวใช้จางลี่ส่งเสียงพร้อมกัน ไม่คิดว่าคุณหนูจะกล้าลงมือกับคนเป็นๆ เช่นนี้   คำพูดเมื่อครู่อาจฟังดูไม่ดีนัก ฟู่เซียง เซียงได้แต่รำพึงในใจ แต่แผลของเขาลึกมาก หากไม่เย็บแผลก็เกรงว่าจะไม่หายดี  นางจึงเสี่ยงวัดดวงลองทำกับมนุษย์เป็นครั้งแรก แต่ก่อนหน้านี้นางก็ฝึกฝนมาตลอด ส่วนยาชานั้นก็ปรุงขึ้นตามสูตรลับของท่านหมอจู ทำให้การรักษาครั้งนี้ผ่านพ้นไปด้วยดี

            จางลี่ยกถาดอาหารออกมาวางบนโต๊ะที่ตั้งอยู่ลานบ้าน แต่เดิมเคยปลูกดอกไม้งดงามแต่ตอนนี้กลายเป็นแปลงผักขนาดเล็ก รวมทั้งแปลงสมุนไพรที่ฟู่เซียงเซียงสรรหามาเพาะปลูก เล้าไก่อยู่ด้านหนึ่งของลานบ้าน สระบัวขนาดเล็กก็กลายเป็นที่เลี้ยงปลาและเลี้ยงบัวให้นางได้เก็บเกสรบัวมาทำชา หากไม่คิดว่านี้คือจวนของเสนาบดีฟู่ บริเวณเรือนหลังนี้ไม่ต่างจากบ้านของชาวบ้านในชานเมืองนัก

            “พวกเรากินข้าวพร้อมหน้ากัน เจ้าก็มานั่งข้างข้านี่ก็ได้” 

ฟู่เซียงเซียงใช้มือตบที่เก้าอี้ยาวที่ว่างด้านข้างนาง เรียกให้เขามานั่งข้างกันอย่างไม่ถือสา ชายหนุ่มเพียงผงกศีรษะรับแล้วเดินมาอย่างว่าง่าย จางลี่ยกชามโจ๊กปลาให้คุณหนูแล้วจึงยกอีกชามให้คนเจ็บ  เห็นนางไม่ถือสา ชายหนุ่มจึงนั่งลงที่วางข้างๆ ทั้งนายบ่าวกินข้าวพร้อมกัน อาหารเรียบง่ายแต่เน้นอิ่มท้อง

            “เจ้าเพิ่งฟื้น ค่อยๆ กินประเดี๋ยวกระเพาะจะไม่รับอาหาร” 

นางเตือนแล้วลงมือกินโจ๊กในชามของตน “ฝีมือแม่นมหวงยอดเยี่ยมที่สุด ไม่มีรสคาวของปลาเลยสักนิด”

            “คุณหนูก็พูดเกินไปแล้วเจ้าค่ะ” แม่นมหวงยิ้มน้อยๆ แม้ความเป็นอยู่ไม่สมฐานะบุตรสาวเสนาบดีฟู่ แต่ก็ต้องยอมรับว่าที่เป็นอยู่นี้มีความสุขไม่น้อย ยามว่างนอกจากช่วยตากสมุนไพรให้คุณหนูแล้ว นางยังปักผ้าและให้จางลี่นำไปขายที่ร้านผ้าในเมือง

            “ก็อร่อยจริงๆนี่”  นางยิ้มแล้วหันไปมองทางชายหนุ่มที่นั่งกินอยู่ข้างๆ “ข้าชื่อฟู่เซียงเซียง นี่แม่นมหวงเจียอีและนี่ก็จางลี่”

            ชายหนุ่มผงกศีรษะให้อีกครั้ง สายตาของเขาหยุดที่ผ้าพันคอของฟู่เซียงเซียง นางเห็นสายตาของเขาแล้ว นางก็ทำท่าทีเป็นจัดผ้าพันคอให้เข้าที่เพื่อปกปิดร่องรอย

            “แล้วเจ้าเล่า ชื่ออะไร”

            เขาอ้าปากแต่ไม่มีเสียง จางลี่เห็นเข้าก็ทำตาโตแล้วชิงพูดขึ้น

            “เจ้าเป็นใบ้ พูดไม่ได้หรือ?”  สาวใช้มีสีหน้าสงสารและเห็นใจมากขึ้น “ท่าทางเจ้าจะลำบากมากกว่าข้าเสียอีก”

            “คุณหนูซื้อทาสใบ้มาหรือเจ้าคะ”

            “ข้าก็ไม่รู้ว่าเขาพูดได้หรือไม่ได้ สภาพยังกับซากศพไม่ต้องทำศพเจ้าก็นับว่าดีแล้ว”  ฟู่เซียงเซียงไหวไหล่เล็กน้อย “พูดไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แต่อย่างไรก็ต้องมีชื่อเรียก...”

            เด็กสาวกวาดตามองอีกครั้งแล้วคลี่ยิ้มสดใส รอยยิ้มของนางใต้แสงอาทิตย์ยามเช้า  ให้ความรู้สึกงดงามและอ่อนหวานจนหัวใจของชายหนุ่มเต้นผิดจังหวะ  น่าแปลก เขาไม่เคยรู้สึกเช่นนี้กับหญิงใดมาก่อน

            “ถ้าเช่นนั้นข้าเรียกเจ้าว่า...”

            ดวงตาคมปลาบตวัดมองไปยังทิศทางของฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้ ท่าทางระวังภัยของเขาทำให้ฟู่เซียงเซียงขมวดคิ้ว นางคงไม่ได้ซื้อมือสังหารเข้ามาในบ้านหรอกนะ

            “ไม่คิดว่าเรือนของคุณหนูใหญ่จะมีบ่าวชายอยู่ด้วย”

เสียงใสเอ่ยทักทายแต่ไม่กล้าก้าวเข้ามาใกล้นัก สายตาของชายผู้นั้นดุดันราวกับคมมีดจนรู้สึกเสียวสันหลัง แต่กระนั้นฟู่ซินอี๋ที่เป็นคุณหนูรองก็ยังต้องฝืนเชิดปลายคางขึ้นด้วยท่าที่หยิ่งยโส

“คุณหนูใหญ่รับบ่าวชายมาอยู่ร่วมชายคาแต่ไม่แจ้งพ่อบ้าน หรือว่าจะไม่ได้เป็นแค่บ่าว...”

            “บ่าวอะไรกัน”  ฟู่เซียงเซียงแย้มยิ้ม “ข้าแค่ซื้อสุนัขมาเลี้ยงต้องรายงานพ่อบ้านด้วยรึ อีกอย่างข้ายังเป็นคุณหนูใหญ่สกุลฟู่  เกรงว่าเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่จำเป็นต้องรายงานผู้ใดกระมัง”

            ‘สุนัข’