Chapter 9.จะไปแล้วหรือ?

            เหล่าชายฉกรรจ์ในชุดดำคุกเข่าลงเบื้องหน้าบุรุษหนุ่มที่ยืนสงบนิ่งภายใต้จันทร์เสี้ยว แม้สวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบแต่ไม่อาจกลบรัศมีความน่าเกรงขามได้เลย  เพียงการยกมือส่งสัญญา ชายในชุดดำเหล่านั้นพลันหายไปราวกับภูติผี เหลือเพียงบุรุษหนุ่มตามลำพัง

            ชายหนุ่มยกฝ่ามือขึ้นดู มุมปากกระตุกยิ้มอย่างไม่รู้ตัว มือสองข้างนี้เปื้อนเลือดสังหารผู้คนมานับไม่ถ้วนไร้ความลังเล แต่เวลานี้เกิดความรู้สึกแปลกประหลาดในใจ  เขาเดินฝ่าความมืดของรัตติกาลเข้าไปในเรือนหลังน้อยที่แสนทรุดโทรม ฝีเท้าแผ่วเบาก้าวเท้าเข้าไปจนถึงเตียงนอนของเด็กสาววัยสิบสี่  ปลายนิ้วปัดม่านมุ้งออกเผยให้เห็นใบหน้างดงามหลับใหล ร่างสูงใหญ่นั่งลงริมเตียง  แม้มีเพียงแสงสลัวจากด้านนอกแต่เขากลับเห็นความงามเบื้องหน้าได้แจ่มชัด ริมฝีปากสีชาดเผยอขึ้นเล็กน้อย เส้นผมดุจย้อมหมึกคลี่สยาย ผ้าห่มผืนเก่าแต่ถูกซ่อมแซมอย่างดีห่มครึ่งร่างของนาง  ไม่ใช่คืนแรกที่เขาแอบเข้ามามองนางเช่นนี้ แต่ครั้งนี้อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาได้มองนางในฐานะ ‘อี้เฉิน’

            ตั้งใจเพียงเกลี่ยเส้นผมที่เคลียแก้ม ทว่านิ้วมือกลับปัดผ่านริมฝีปากอย่างหลงใหล สายตามองเรื่อยมาที่ลำคอขาวผ่องที่ครั้งหนึ่งเขาเคยเผลอบีบลำคออย่างไม่ตั้งใจ  กลิ่นหอมละมุนจากกายนางทำให้เขาโน้มหน้าลงสูดดม

            “เซียงเซียง”

            ฟู่เซียงเซียงถูกรบกวนการนอนทำให้งัวเงียลืมตาขึ้น การตื่นของนางทำให้อีกฝ่ายสะดุ้งเฮือกแล้วลุกพรวดไปซ่อนกายในเงามืดที่มุมห้อง  ร่างบอบบางยันกายขึ้นนั่งแล้วเพ่งตามองไปที่มุมห้อง  เพราะรีบร้อนลุกขึ้นจึงไม่รู้ว่าสาบเสื้อคลายออกเผยให้เห็นเนินเนื้อขาวโพลนที่ดุนดันเอี๊ยมบังทรงสีชมพูกลีบบัว ภาพที่เห็นทำให้ชายหนุ่มหายใจติดขัด คิดจะผละจากไปแต่เท้าไม่ยอมขยับ

            “อี้เฉิน?”  น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย เงาในมุมมืดคล้ายจะสาวเท้าหนี นางจึงรีบร้อนก้าวลงจากเตียงทั้งที่ยังปรับสายตาในความมืดไม่ได้ ร่างเล็กเสียหลักหน้าคะมำลงพื้น แต่ชายหนุ่มเคลื่อนรวดเร็วคว้านางได้ทันแต่ใบหน้างามกลับซุกซบที่อกแกร่ง

            ราวกับทุกอย่างหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เป็นฟู่เซียงเซียงที่ขืนตัวออก มือใหญ่คู่นั้นประคองไหล่นางไว้ให้นางได้นั่งลงปลายเตียงเรียบร้อยแล้วจึงขยับเท้าออกมายืนห่างเล็กน้อย  แต่ยังใกล้พอได้ยินเสียงหัวใจเต้นรัวของนางที่ดังไม่ต่างจากเขา  มุมปากยกยิ้มขึ้น ที่แท้นางก็หวั่นไหวไม่ได้ไร้ความรู้สึกสินะ

            “เจ้า...จะไปแล้วหรือ?”  นางเอ่ยถามและเพิ่งนึกได้จึงจับสาบเสื้อให้มิดชิด แม้อยู่ในแสงสลัวแต่อาจมองเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น  นางไม่ได้ยินเสียงตอบรับซึ่งก็เข้าใจได้  จึงเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มเช่นทุกครั้ง  

“ข้ารู้ว่าวันหนึ่งเจ้าต้องไปจากข้า แต่รอสักประเดี๋ยวนะ”

            ชายหนุ่มเก็บรอยยิ้ม มองร่างเล็กที่หมุนตัวคลานไปหยิบอะไรสักอย่างที่หัวเตียง ครู่ต่อมานางก็ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งส่งให้  เขายื่นมือไปรับอย่างแปลกใจ

            “หนังสือสัญญาทาส”  นางพูดขึ้นแล้วยื่นถุงเงินส่งตามไป “ข้าตั้งใจคืนให้เจ้า และเงินเล็กน้อย เจ้าคงรู้อยู่แล้วว่าข้าไม่ค่อยมีเงินมากนัก แต่เจ้าเองก็ต้องเดินทางอย่างไรก็ควรมีเงินติดตัวบ้าง ไม่ว่าเจ้าจะไปที่ใด ทำอะไร ข้าก็หวังให้เจ้าประสบในสิ่งที่ปรารถนา”

            เขาแปลกใจที่นางเตรียมของเหล่านี้ให้  แน่นอนว่าเขารู้ว่าเรือนหลังนี้ต้องกระเบียดกระเสียรเรื่องการใช้เงินมากเพียงใด แต่นางยังเจียดเงินไว้ให้เขา

            “ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดเจ้าจึงมาเป็นทาสเช่นนี้ แต่เรื่องนั้น เจ้าไม่พูด ข้าก็ไม่สามารถบีบเค้นเอาคำตอบจากเจ้าได้ ที่ผ่านมาเจ้าก็ช่วยเหลือข้าและแม่นมหวงรวมทั้งจางลี่มาตลอด อย่างไรเสียก่อนจากไปข้าคงทำให้ได้แค่คืนหนังสือสัญญาทาสให้เจ้า ต่อไปนี้เจ้าไม่ทาสของข้าและของใครทั้งสิ้น”

            นางรู้!

            นางรู้ว่าเขาไม่พูด ไม่ใช่พูดไม่ได้!

            ดวงตาคมวาวเบิกกว้างอย่างตื่นตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน

            เด็กสาวเม้มริมฝีปากครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ย  

“จะรีบไปก็ไปเถิด อากาศเย็นมาก ข้าไม่ออกไปส่งนะ”

            พูดจบนางก็ทิ้งตัวลงนอนตามเดิม เพียงแค่พลิกตัวตะแคงหันหลังแล้วดึงผ้าห่มขึ้นคลุมเกือบมิดใบหน้า แสร้งทำเป็นหลับ แต่นางรับรู้ว่าเขาเข้ามาใกล้แล้วเหน็บผ้าห่มให้นาง คล้ายได้ยินการเคลื่อนไหวบางอย่างด้านหลัง รวดเร็วเสียจนไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น นางนอนนิ่งราวครึ่งเค่อจนมั่นใจว่า  ในห้องไม่มีเงาร่างของชายชุดดำผู้นั้นแล้ว จึงลืมตาขึ้นแล้วพลิกตัวกลับมากวาดตามองในห้องอีกครั้ง

            “ไปแล้วสินะ”  นางพึมพำเบาๆ เผลอยกมือขึ้นแตะลำคอ  

ครั้งหนึ่งเขาเคยเกือบทำให้นางคอหักตายแล้ว แล้วนางก็หลุดหัวเราะออกมา ต่อให้วันนี้เขาไม่ไป วันหน้านางก็ต้องให้เขาไปอยู่ดี ฐานะอย่างนางเลี้ยงเพิ่มอีกปากท้องก็ไม่ไหว และไม่รู้ว่าอนาคตนางจะได้อยู่ที่นี่ต่อไปหรือไม่  เรื่องที่บ่าวไพร่ในจวนแอบนินทากันก็พอได้ยินบ้าง แม้ท่านพ่อไม่ได้เห็นนางในสายตา แต่ไม่รู้ว่าจะยกนางให้แต่งกับใครอีก  และดูจากที่สตรีผู้นั้นสรรหาบุรุษให้นางแต่งงานด้วยนั้นก็เห็นได้ชัดว่า ของดีที่สุดต้องเป็นของลูกสาวนาง  ฟู่เซียงเซียงไม่อาจคาดหวังว่าจะได้สามีที่ดีเพื่อจะได้พานางออกไปจากที่นี้  หากครอบครัวฝั่งว่าที่สามีรู้ว่านางเป็นหมอหญิง คงดูแคลนและถึงขั้นไม่ยอมรับเป็นแน่ นางเองก็ไม่ได้คิดจะอยู่เรือนท้ายจวนไปตลอดชีวิต แต่ถ้าบิดายังเมตตาให้นางไปอยู่บ้านบรรพชน บางที... นางอาจมีลู่ทางที่ดีกว่านี้            ทว่ามีบางเรื่องที่นางได้ยินมา ได้แต่หวังว่ามันจะไม่เป็นเรื่องจริง

………….

“คนผู้นั้นไปแล้วจริงๆ หรือเจ้าคะคุณหนู”

            “ถ้าคนผู้นั้นที่เจ้ากล่าวถึงคืออี้เฉินละก็...เขาจากไปได้ห้าวันแล้ว และห้าวันมานี้เจ้าก็ถามข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่รู้กี่รอบแล้ว”

            “เผื่อว่าเขาจะกลับมานี่เจ้าคะ”  จางลี่ก้มหน้าซ่อนรอยเขินอายบนแก้ม “เขาจากไปไม่ลาเลยด้วยซ้ำ”

            “เจ้าจะถามอะไรมากมายนัก” แม่นมหวงอดดุสาวใช้ไม่ได้ “ไปเสียได้ก็ดี หน้าตาน่ากลัวซ้ำไม่รู้หัวนอนปลายเท้า แค่คุณหนูเมตตาให้ความช่วยเหลือก็นับเป็นวาสนาแล้ว”

            ฟู่เซียงเซียงคิดแล้วก็อดหงุดหงิดใจไม่ได้ จะไปก็ไม่ว่ากระไร เหตุใดต้องแอบตัดปอยผมของนางด้วย นางเม้มปากไม่พอใจอขณะที่กำลังตากสมุนไพรในลานกลางแจ้ง เขามาอยู่แค่เดือนเดียวแต่ทำให้จางลี่รำพึงหาได้ ช่างน่าแปลกใจนัก  นางยังไม่รู้สึกอาลัยอาวรณ์เลยสักนิด

            “สุนัขของเจ้าไปอยู่ที่ไหนล่ะ” ฟู่ซินอี๋เอ่ยพลางกวาดตามองอย่างดูแคลน

            “เจ้าติดใจสุนัขของข้าถึงขนาดต้องมาดูด้วยตนเองเชียวรึ”   

ฟู่เซียงเซียงเอ่ยด้วยใบหน้าระบายยิ้ม วางมือจากการตากสมุนไพรแล้วเดินเข้ามาใกล้ ยิ่งยืนใกล้กันก็ยิ่งเห็นความแตกต่างชัดเจน ไม่ใช่แค่เสื้อผ้าที่สวมใส่ แต่ความงามที่เด่นชัด  ฟู่ซินอี๋อ้าปากพูดไม่ออกไม่คิดว่าพี่สาวต่างมารดาจะกล้าต่อปากต่อคำนางถึงเพียงนี้

“ข้าก็ไม่ได้อยากมาเหยียบเรือนของเจ้านัก ทั้งเหม็นและสกปรก แต่ที่มาเพราะท่านพ่อให้มาเรียกเจ้าไปพบ”

ฟู่เซียงเซียงยืดแผ่นหลังเหยียดตรงปรายตามองน้องสาวต่างมารดาแล้วเอ่ย “อย่างไรข้าก็มีฐานะเป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลฟู่ จะเรียกกันก็ควรให้รู้จักฐานะของตนด้วย และที่สำคัญ ถ้าเรือนของข้าไม่น่ามาเยือน เจ้าก็ส่งบ่าวรับใช้มาเรียกได้ ไม่มีเหตุผลที่เจ้าต้องมาเองเช่นนี้”

“เจ้า!” ฟู่ซินอี๋กระทืบเท้าไม่พอใจ “ทำปากเก่งให้ตลอดเถอะ!”