บทที่ 7

2 วันต่อมา...

Rrrr~

ฉันชะงักเมื่อโทรศัพท์มือถือของตัวเองดังขึ้น ตอนนี้ฉันกำลังแพ็คของอยู่กับวีวี่ที่มาช่วยและหลังจากแพ็คของชุดนี้เสร็จเราก็จะไปส่งของและจะไปกินข้าวกัน เรากำลังคุยเล่นกันไปด้วยแต่ฉันก็ต้องชะงักและหันมารับสายก่อน

"ฮัลโหลค่ะ"

(ครับ คุณลลิสราใช่มั้ยครับ)

"..."

(คุณลลิสราใช่มั้ยครับ?)

"คะ ค่ะ"

ฉันตอบไป แอบตกใจนิดหน่อยตอนที่ได้ยินเสียงปลายสาย ตอนแรกก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรที่มีเบอร์แปลกโทรมา เพราะปกติก็มักจะมีคนโทรมาหาฉันแแบบนี้อยู่แล้ว มือถือฉันมีสองซิม เบอร์แรกของฉันจะไม่มีใครรู้นอกจากพี่อัญ เฮียและวีวี่ ส่วนอีกเบอร์ก็จะเป็นเบอร์ติดต่อทั่วไป

(ผมโทรมาจากอู่จีแอนด์อาร์คาร์แคร์อะไหล่รถยนต์นะครับ)

"อ้อค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?"

(พอดีจะโทรมาแจ้งว่ารถที่คุณเอามาซ่อม ตอนนี้เสร็จแล้วนะครับ ถ้าคุณสะดวก เข้ามารับรถได้เลยนะครับ)

"เสร็จแล้วเหรอคะ งั้น..."

"วันนี้เลยแก ฉันอยากเห็นหน้าเจ้าของอู่ตัวจริงแล้ว"

ยัยวีวี่กระซิบกระซาบฉัน ฉันเหลือบมองมันพลางส่ายหัวกับความอยากรู้อยากเห็นของมัน

"วันนี้ก็ได้ค่ะ น่าจะเข้าไปช่วงบ่ายสองโมง"

(บ่ายสองโมง โอเคครับ เชิญเข้ามาได้เลยครับ)

"ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

(ครับ ยินดีครับ)

หลังจากตกลงกันเสร็จ ปลายสายก็วางไป

"แปลก"

ฉันพึมพำ

"อะไรของแก"

"เปล่า ไปกินข้าวเหอะ"

"ก็แกพูดอยู่เนี่ยว่าแปลก พอฉันถามดันมาบอกว่าไม่มีอะไร"

"ฉันแค่คิดว่า เจ้าของอู่อ่ะตอนคุยโทรศัพท์เขาก็พูดจาดี สุภาพ ก็พูดเหมือนคนปกติทั่วไป แต่พอเจอตัวจริงทำไมกลับเหมือนคนละคน"

"แหม ตอนนั้นเขาก็อาจจะเขินแกก็ได้ เจอผู้หญิงสวยๆ ขาวๆ ใครไม่ชอบบ้างล่ะ ไม่แน่นะ เขาอาจจะแอบชอบแกก็ได้ ถึงได้พูดจาดีกับแกไง"

"พอ เลิกมโนได้แล้ว รีบๆแพ็คให้เสร็จ"

แต่จริงๆฉันก็ว่าเสียงจากปลายสายไม่เหมือนเสียงเขาอยู่นั่นแหละ

"อะไร ฉันพูดจริงๆ"

"ตอนนี้ฉันสนใจแค่งานและข้าว เดี๋ยวต้องไปส่งของ ไปรับรถอีก เพ้อเจ้ออยู่นั่นแหละ"

"โหย แกนี่"

"ไปเร็ว"

ฉันตัดบทและหันกลับมาแพ็คของตรงหน้าสักที ฉันรู้นะว่ายัยนี่พยายามจะเชียร์ให้ฉันจีบเจ้าของอู่นั่น ไม่รู้ทำไมถึงเชียร์นักเชียร์หนาเหมือนกัน แต่ฉันไม่เอาหรอก ไม่ใช่ว่าเขาไม่หล่อ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ดูดีนะ แต่ว่าฉัน...

ยังไงก็เถอะ ฉันอยู่ของฉันแบบนี้ดีกว่า

14.10 น.

หลังจากพากันไปส่งของและกินข้าว เสร็จแล้วเราก็ขึ้นแท็กซี่มาที่อู่ การจราจรของวันนี้ที่เป็นวันศุกร์ทำให้เราเลทไปประมาณสิบนาที

"โอ้โห ก็ใหญ่เหมือนกันนี่นา"

ยัยวีวี่พูดทันทีที่ก้าวขาเข้ามาในอู่ และใช่ อู่นี้ค่อนข้างใหญ่และครบวงจร มีการแบ่งโซนอย่างชัดเจน ทั้งโซนที่เป็นส่วนกลางน่าจะเป็นสำนักงาน โซนที่ใช้ซ่อมและดัดแปลงรถ เช่นทำสี เปลี่ยนนู่นนี่นั่นหรือกระทั่งแต่งรถ โซนที่ขายอะไหล่ โซนที่เป็นคาร์แคร์ และโซนที่อยู่ติดกับทางเข้าอู่ก็คือร้านเบเกอรรี่ ก็น่าแปลกนะที่มามีร้านเบอเกอรี่ในอู่แบบนี้ แต่ฉันก็เห็นว่ามีคนเข้าออกอยู่ตลอดเวลาเหมือนกันนะ

"มีร้านขนมด้วย วันหลังเรามากินกันมั้ยแก"

"เอาวันนี้ก่อน รีบเข้าไปเถอะ เราเลทนัดเค้ามานานแล้วนะ"

ฉันดึงมือยัยวีวี่ให้เดินเข้ามาในอู่ในโซนสำนักงาน เมื่อเข้ามาถึงก็เห็นเจ้าของอู่คนนั้นเดินออกมาจากห้องกระจกสีดำพอดี เขาหันมามองฉันกับวีวี่

"เอ่อ มารับรถน่ะค่ะ"

"อ้อ"

เขาพยักหน้าและยกยิ้มนิดหน่อย วันนี้เขาดูเหมือนจะเป็นมิตรขึ้นเพราะเขายิ้มนี่แหละ

"รอแป่บนึงครับ"

วันนี้เขาพูดเพราะด้วยแหละ หรือเพราะเห็นว่าฉันเป็นลูกค้ากันนะ

"แก คนนี้เหรอๆ"

ยัยวีวี่ก็ยังสะกิดแขนฉันยิกๆ ฉันหันไปพยักหน้าให้มันพร้อมกับหันไปมองเขาที่เดินไปที่ห้องกระจกสีชาฝั่งตรงข้ามกับห้องเขาพร้อมกับเคาะสองสามครั้ง

"ฉันเคยเห็น เขาคนนี้อ่ะ"

"ที่ไหน?"

"เพจในเฟซนี่แหละ เห็นคนแชร์ๆกันอยู่ เมื่อเร็วๆนี้ก็เห็น พึ่งมาเห็นตัวจริงก็วันนี้เอง แต่จำไม่ได้แล้วนะว่าเพจอะไร"

"อ้อ"

เป็นคนดังด้วยเหรอแหะ แต่ก็นั่นแหละ ฉันอาจไม่เคยเห็นเพราะฉันไม่ได้มีเวลาขนาดนั้นหรอก

"อะไรวะ"

"ลูกค้ามา"

ฉันเลิกคุยกับวีวี่เมื่อได้ยินเสียงสนทนาของผู้ชายคนนั้น เห็นประตูห้องสีชาถูกเปิดและเขาคุยกับอีกคนในห้อง ซึ่งฉันก็ยังไม่เห็นหน้าคนในห้องนั้นเหมือนกัน

ได้ยินก็แค่เสียงที่มัน...

"ที่โทรไปคอนเฟิร์มให้มารับรถตอนบ่ายสอง ออกมาจัดการด้วย จะไปดูอะไหล่"

โห ผู้ชายคนนี้พอพูดเกี่ยวกับเรื่องงาน เขาก็ดูใช้ได้เหมือนกันนะ

"รับทราบ"

เสียงด้านในตอบกลับมา ผู้ชายคนนั้นเมื่อพูดคุยเสร็จสรรพก็เดินมาหาฉันกับวีวี่

"นั่งรอตรงนี้ก็ได้ เดี๋ยวจะมีคนออกมาจัดการเรื่องรถให้ครับ"

"อ้าว แล้ว..."

"พอดีผมต้องไปดูของ ขอตัวนะ"

พูดจบเขาก็เดินออกไป ยัยวีวี่มองตามเขาจนเขาขึ้นรถไป

"แก รู้งี้ฉันเข้าไปดูในเพจนั้นก็ดี เสียดายที่วันนั้นไม่ทันได้ดู กลับมาอีกทีก็เลื่อนหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้"

"..."

"หล่อๆ แมนๆแบบนี้แกว่ามีเมียหรือยังวะ"

ฉันหันไปมองเขาที่เดินไปขึ้นรถปิ๊กอัพสีดำของเขาและขับออกไปตอนที่ยัยวีวี่ถามออกมาแบบนั้น

"มีเมียมีลูกแล้วครับ เจ้าของร้านนั้น"

ขวับ~

เสียงของบุคคลที่เข้ามาใหม่พร้อมกับคำตอบนั้นทำให้ฉันกับวีวี่หันไปมองเขา

เป็นผู้ชายร่างสูงสมส่วน ใส่เสื้อยืดสีดำและมีรอยสักยาวลงมาถึงช่วงต้นแขน หน้าตาของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ แล้วก็ยัง...

"..."

"แก!"

"คะ!"

"คะอะไรเล่า ฉันเรียก"

ฉันกระพริบตาเพื่อเรียกสติตัวเองกลับคืนมา ยัยวี่กระแซะไหล่ฉันให้มองเจ้าของอู่คนนี้อีกครั้ง ในจังหวะที่ฉันหันไป ฉันก็สบตากับเขาที่มองอยู่ก่อนแล้ว...

"..."

"ค่ะ ฉันมารับรถค่ะ"

แล้วฉันก็เบนสายตาไปทางอื่น ไม่สิ ฉันต้องมองหารถของตัวเองต่างหากล่ะ

"ครับ...ทราบแล้วครับ"

ได้ยินเสียงที่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร เสียงจากปลายสายเป็นเขาจริงๆด้วยสินะ

นี่โลกเกิดกลมขึ้นมาอะไรขนาดนี้กัน!

"เดี๋ยวผมให้คนเอาน้ำมาบริการให้นะครับ"

"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรค่ะ พอดีว่าฉันค่อนข้างรีบ"

"แก เราจะไปไหนต่ออ่ะ"

"นึกได้ว่ามีธุระ"

"อ้าว..."

"ฉันขอรับรถเลยได้มั้ยคะ"

"อ้อครับ เดี๋ยวรอสักครู่นะครับ ผมขอไปให้น้องเตรียมเอกสารก่อน"

เขาพยักหน้าก่อนจะเดินไปที่โซนใกล้ๆ ฉันมองตามหลังเขาไปก็เห็นว่าตรงนั้นมีโซนเล็กๆถูกกั้นเอาไว้ เห็นมีผู้หญิงสองคนนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ตรงโต๊ะเอกสาร ส่วนอีกคนนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์

สวบ~

ไปสั่งงานลูกน้องแค่แป่บเดียวเขาก็เดินกลับมาและพูดกับฉัน

"รถคุณอยู่ทางด้านนั้นนะครับ แต่ผมจะแจ้งก่อนว่า ทางอู่ได้มีการยกเครื่องเก่านั้นออกไปและใส่เครื่องอะไหล่ของเราไปแทนแต่ก็ใช้งานได้ดีกว่าเครื่องเก่าที่อู่นั้นย้อมแมวใส่เข้ามาแน่ๆ แต่ก็ต้องยอมรับนะครับว่าอาจมีเกิดปัญหาภายหลังได้ ซึ่งเพื่อนผมได้แจ้งคุณไปแล้วเพราะว่ามันไม่ใช่เครื่องเดิมๆมากับตัวรถ คุณทราบนะครับ"

"ค่ะ...รับรู้ค่ะ"

"ถ้างั้น ถ้าเกิดว่ารถมีปัญหาอะไรอีก โทรมาที่เบอร์โทรที่ให้ไปได้เลยนะครับ ทางเรารับประกันเครื่องให้สามเดือน"

ฉันพยักหน้าพลางเบนสายตามองไปทางอื่นจนยัยวีวี่สะกิดมือให้ฉันรู้ตัว

"ตามผมมาด้านนี้ได้เลยครับ"

เขาพูดไปด้วยรอยยิ้มอย่างเป็นมิตร

ฉันกับวีวี่เดินตามหลังของผู้ชายคนนี้มาจนถึงรถของตัวเองที่จอดอยู่

ขวับ~

กึก~

ฉันชะงักทันทีเพราะจู่ๆเขาก็หันกลับมา เล่นเอาฉันเกือบจะเดินชนเขาอย่างจังเลย ดีนะที่เบรกทัน

"ขอเสียมารยาทถามนะครับ"

"คะ?"

"ทำไมคุณถึงไม่แจ้งความเอาผิดกับอู่นั้นล่ะครับ อย่างน้อยก็จะได้เอาเงินค่าซ่อมคืนมา นี่เปลี่ยนเรียบร้อยแล้วจะเอาผิดก็ยากอยู่นะครับ"

"มันยุ่งยากน่ะค่ะ ฉันต้องตามเรื่องเยอะและฉันไม่ค่อยว่างค่ะ"

ฉันตอบออกไป...

"อ้อ งั้นก็แล้วแต่การตัดสินใจของคุณละกันครับ"

"ค่ะ งั้นฉันรับรถไปได้เลยใช่ไหมคะ"

"ครับ ทำเรื่องรับประกัน จ่ายเงินก็รับไปได้เลยครับ"

"ค่ะ"

จากนั้นฉันก็ตัดบทและรีบไปทำเรื่องจ่ายเงินเพื่อจะรีบออกจากอู่ทันที

บรื้น~

เมื่อขับรถออกมาจากอู่แล้ว ยัยวีวี่ก็ยังไม่วายพูดจาเพ้อเจ้อถึงเจ้าของอู่อยู่ได้

"แก ฉันเจอแล้วๆ นี่ไงเพจนี้ แล้วนี่รูปที่ลงอ่ะ"

"ไปหาเจอมาจนได้นะ"

"แน่นอน คนอย่างฉันน่ะ อยากรู้ก็ต้องได้รู้"

"จ่ะ"

"นี่ฉันจะบอก คนที่เราเจอคนแรกชื่อเกียร์เว้ย แต่ว่านะ...มีลูกแล้วจริงๆด้วยอ่า เป็นเจ้าของร้านเบเกอรี่หน้าอู่นั่นแหละ"

ฉันเหลือบมองหน้ามันก่อนจะเบนสายตากลับมามองถนน

"ดีที่รู้ก่อน ไม่งั้นถ้าเราไปกินขนมที่ร้านแล้วแกหลุดพูดอะไรแบบวันนี้ออกมา อาจโดนเมียเขาไล่ออกจากร้านก็ได้ คราวหลังอย่าพูดอะไรเรื่อยเปื่อยไปนะแกน่ะ"

"จ้า สอนเป็นแม่ฉันเลยเนอะ"

ฉันหัวเราะในลำคอและพยักหน้ากับมัน

"เออ แต่คนที่สองที่เราเจอชื่อเรย์"

อืม ฉันรู้ ถึงได้บอกว่าโลกมันกลมไง จริงๆฉันพอรู้อยู่บ้างว่าตองทำงานเป็นพนักงานล้างรถอยู่ที่อู่แห่งหนึ่งแต่ก็ไม่รู้ว่าอู่ไหน และก็เข้าใจว่าเรย์เป็นรุ่นพี่ที่ตองรู้จัก แต่ฉันไม่ได้สนใจที่จะรู้เรื่องราวของเขาว่าเขาทำงานที่ไหน อยู่ที่ไหน ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะมาเจอเขาที่นี่อีก แถมเป็นเจ้าของอู่ด้วย แต่ก็ดีนะ ที่ฉันทำเป็นไม่รู้จักเขาและเขาก็คงจะเข้าใจว่าฉันต้องการแบบนั้นถึงได้ไม่ทำเหมือนว่าเราไม่รู้จักกันมาก่อน

"แล้วก็ยังโสด ไม่มีพันธะนะ"

"เหรอ"

"ก็ลองได้นะแก"

"อีกแล้วนะ เพิ่งพูดไปเมื่อกี้ แกเลิกคิดเรื่องจับคุ่ให้ฉันได้แล้ว"

"ทำไมอ่ะ ฉันก็อยากให้แกสบายบ้าง ชีวิตนี้มันไม่ง่ายนะเว้ย เจอคนดีๆก็ต้องรีบคว้าไว้ดิ"

"แล้วแกรู้ได้ไงว่าเขาดี"

ฉันถามออกไป

"อย่ามองคนแค่ผิวเผิน แกยังไม่รู้จักเขาดีด้วยซ้ำ ถ้าแกรู้จักเขาจริงๆแกอาจจะไม่พูดแบบนี้ก็ได้ เพราะชีวิตนี้มันไม่ง่ายไง แกก็ไม่ควรไว้ใจใครง่ายๆด้วย"

ใช่ ฉันไม่ไว้ใจใครง่ายๆหรอก โดยเฉพาะเขาน่ะ ไม่มีทาง