ไม่อยากเจอ 1

อรรถกรกลับไปแล้ว ฉัตรตะวันยังนั่งเล่นอยู่ต่อที่หน้าบ้าน แสงสีทองของพระอาทิตย์ที่กำลังจะตกดินช่วยสร้างบรรยากาศให้ยิ่งดูหงอยเหงาเศร้าสร้อยขึ้นไปอีก เธอไม่เคยชอบมัน

พรุ่งนี้เป็นวันหยุดเธอ เมื่อสักครู่อรรถกรก็เอ่ยปากชวนว่าพรุ่งนี้เขาจะเข้าไปในเมืองเพื่อซื้อของ ถ้าหากว่าเธอไม่ได้ไปไหนแล้วอยากจะไปด้วยกันกับเขาก็ได้ แต่เธอก็ปฏิเสธ เนื่องจากว่าอยากจะกลับไปเยี่ยมมารดาเสียมากกว่า หนึ่งเดือนมาแล้วที่เธอหายหน้าหายตาไป บิดายังคงพูดถึงเรื่องการหมั้นหมายกับผู้ชายคนที่ท่านหาให้ไม่หยุด ซึ่งเธอนั้นสุดแสนจะเบื่อหน่าย จึงทำได้เพียงแค่หลีกเลี่ยงไปได้เพียงวันๆเท่านั้น

กับเขาคนนี้ก็เหมือนกัน อรรถกร ฉัตรตะวันรู้ดีว่าจริงๆแล้วอรรถกรมีความรู้สึกดีๆให้กับเธออยู่ หากแต่ว่าเป็นเธอเองที่มันไม่พร้อมจะมีใคร ลึกๆอาจจะเป็นเพราะว่าเธอยังคงมีภาระกิจอันยิ่งใหญ่ที่จะต้องสะสางรออยู่ ทุกครั้งที่อรรถกรพยายามพูดราวกับอยากแสดงความรู้สึกมากขึ้น เธอจึงได้แต่แกล้งทำเป็นเฉไฉ ไม่แสดงออกหรือรับรู้ถึงความรู้สึกที่เขานั้นมีให้

และพอหลังจากลืมตาตื่นเช้าขึ้นมา ความหน้าเบื่อหน่ายก็มาเยือนถึงหน้าบ้าน บ้านเธอกับไร่เดอะเรดการ์เด้นอยู่ห่างกันน่าจะราวๆสักสองชั่วโมงครึ่งได้ถ้าหากว่าขับรถจากกรุงเทพมา อันที่จริงวันนี้เธอตั้งใจไว้ว่าจะแอบขับรถไปเซอร์ไพรส์ที่บ้านแล้วก็จะค้างสักหนึ่งคืนค่อยกลับมา ไม่ทันไร พอก้าวออกจากประตูบ้านเพียงเท่านั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นรถของธนากรมาจอดรอรับอยู่ก่อนแล้ว

"มาได้ไงคะพี่ธนา" ฉัตรตะวันเอ่ยทักเบาๆอย่างอดเสียไม่ได้

"ป๊าของน้องซันให้พี่มารับกลับบ้าน เห็นว่าน้องซันไม่ได้กลับบ้านมาเป็นเดือนแล้ว คุณน้าโฉมชบาคิดถึง"

"นี่ซันก็ว่ากำลังจะไปค่ะ งั้นพี่ธนาขับนำไปได้เลย นะคะ เดี๋ยวซันขับตามไป"

"ไม่ได้ครับ ป๊าบอกให้น้องซันมากับพี่ แล้วเดี๋ยวตอนกลับป๊าจะให้ที่บ้านขับมาส่งเองถ้าน้องซันจะค้าง"

ฉัตรตะวันจำใจต้องเดินขึ้นรถตามธนากรไปอย่างว่าไม่ได้ สองปีที่เธอมาอยู่ที่นี่ธนากรก็ยังคงคอยวนเวียนป้วนเปี้ยนเข้ามาในชีวิตเธออยู่ตลอด แม้ว่าเธอจะปฏิเสธเขาไปเป็นล้านเป็นพันล้านรอบว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาแต่นั่นก็ยังคงไม่สามารถเปลี่ยนความตั้งใจของธนากรที่จะคอยตามตื้อเธอให้ได้

ฉัตรตะวันกับธนากรเจอกันครั้งแรกตอนสมัยไปเรียนต่างประเทศ โดยตอนที่เธอพึ่งไป ตัวเขานั้นเรียนจนใกล้จะจบแล้ว โดยมารดาของเธอบอกว่าธนากรเป็นลูกชายของเพื่อนสมัยเรียน ถ้าหากว่าเธอมีปัญหาอะไรระหว่างอยู่ที่นั่นก็สามารถขอความช่วยเหลือหรือปรึกษาเขาได้ตลอด

ช่วงแรกๆที่ไปเธอเองก็ยังไม่มีเพื่อน เวลาที่ธนากรชวนออกไปไหนเธอก็จะมีเออออห่อหมกไปกับเขาบ้างแก้เบื่อ จนกระทั่งนานไป ฉัตรตะวันก็รู้สึกว่าเขาลุกเธอหนักเข้าจนมันเริ่มกลายเป็นความอึดอัด เลยพยายามที่จะตีตัวออกห่างไว้บ้างและไม่ค่อยยอมที่จะไปไหนด้วยอีก

จนกระทั่งวันที่เขาเรียนจบ มารดาของเธอมาขอร้องว่าให้เธอไปร่วมแสดงความยินดีในงานรับปริญญาเขาเสียหน่อย เพราะว่าทางครอบครัวของฝั่งนั้นติดธุระด่วนจนไม่สามารถบินไปร่วมงานด้วยได้ ด้วยความเห็นใจ เธอจึงไป แต่จู่ๆกลับกลายเป็นว่าเธอถูกเขาคุกเข่าขอแต่งงานกลางงาน แล้วที่เซอร์ไพรส์ไปมากกว่านั้นก็คือ อยู่ๆก็มีผู้หญิงคนหนึ่งที่อ้างตัวว่าเป็นว่าที่คู่หมั้นสาวของธนากรบุกเข้ามาตบเธอกลางวงจนเกิดความโกลาหลเสียยกใหญ่

นับจากวันนั้นเอง เธอจึงตัดฉับความสัมพันธ์กับธนากรแบบเด็ดขาดและไม่มีการยุ่งเกี่ยวด้วยอีก แต่มิวายทั้งฝ่ายครอบครัวเธอและเขา รวมถึงตัวเขาเองต่างก็ยังมีความพยายามกันอย่างไม่ลดละที่จะสานต่อความตั้งใจในการให้เธอและธนากรนั้นหมั้นหมายกันอยู่ได้

หลังจากขับรถมาประมาณสองชั่วโมงกว่าๆก็ถึงบ้าน โต๊ะอาหารถูกตั้งรอไว้แล้ว บรรยากาศบนโต๊ะทั้งบิดาและมารดาของเธอยังคงพยายามชงให้เธอกับธนากรพากันไปโน่นไปนี่ไม่มีหยุด อย่างเช่นวันพรุ่งนี้ บิดาเธอเสนอให้ธนากรมารับเธอออกไปทานข้าวข้าวข้างนอก

อ่ะๆ ไปก็ไป ใกล้จะวันเกิดท่านแล้ว เธอจะยอมตามใจบิดาเสียหน่อยก็ได้

เช้าวันรุ่งขึ้นตรงเวลาเป๊ะๆ รถยนต์สัญชาติยุโรปราคาแพงก็มารอจอดรับ ระหว่างวันธนากรพาเธอไปเดินช้อปปิ้งไม่มีหยุด จะว่าไปฉัตรตะวันเองก็ตัวแม่เรื่องความสวยความงามคนหนึ่งอยู่แล้ว พอยิ่งไปทำงานอยู่ที่ไร่ เวลาในการช้อปปิ้งหรือแม้จะหาที่พักผ่อนหย่อนใจก็แทบจะน้อยนิดเสียเหลือเกิน นี่ไหนๆก็มีคนเต็มใจจ่ายให้แล้ว ของฟรีใครจะไม่ชอบ

เข้าร้านนั้น ออกร้านนี้ หยิบชิ้นนั้น ลองชิ้นนี้ อะไรที่เธอเห็นว่าสวยๆงามเธอก็หยิบเอาเลือกไปอย่างไม่สนใจราคา ในเมื่ออยากพาเธอมา วันนี้เธอก็เลยจะขอจัดให้หนักๆแบบไม่มีบ่น ซึ่งรวมๆแล้วก็น่าจะหลายแสนได้

"นี่ก็ใกล้จะเย็นแล้ว พี่จองร้านอาหารเอาไว้ เดี๋ยวพี่พาน้องซันไปทานต่อเลยนะครับ"

"แต่อันที่จริงวันนี้เราก็ออกมากันทั้งวันแล้วนะคะ ซันว่าเรากลับกันก่อนดีกว่าค่ะ ซันอยากจะกลับบ้านแล้ว "

"แต่ป๊าสั่งไว้นะครับน้องซัน ว่าให้พี่พาน้องซันไปทานดินเนอร์ต่อ ถ้าขืนกลับเร็ว ป๊าต้องทราบแน่ๆครับว่าเราขัดคำสั่งท่าน"

อะไรๆก็ป๊าสั่งและเธอเองก็คงเลือกที่จะไม่ปฏิเสธ เพื่อเเลกกับการที่จะไม่ต้องกลับบ้านไปนั่งฟังบิดาบ่นจนหูชา เอาเถอะเธอจะยอมๆทำไปเสียให้จบๆ  ทุกๆคำสั่งฉัตรตะวันยอมได้ แต่จะมีเพียงแค่เรื่องเดียวเท่านั้นที่เธอจะขอคัดค้านแบบหัวชนฝาและไม่ขอยอมเป็นอันขาด คือเรื่องแต่งงาน

ไม่ว่าเรื่องอะไรๆบิดาก็มาบังคับเอากับเธอเพราะเห็นว่าเธอคือคนที่พอจะยอมได้ ส่วนกับฉัตรดนัยน้องชาย ที่ต่อให้ผู้เป็นบิดามารดาจะบังคับปากเปียกปากแฉะขนาดไหน รายนั้นก็มักจะมีวิธีเอาตัวรอดได้เสมอ

"ถึงแล้วครับน้องซัน ร้านนี้แอคคูซีฟมากๆ เป็นไงครับวิวสวยติดแม่น้ำเจ้าพระยา วันหนึ่งรับจองเพียงแค่วันละห้าโต๊ะเท่านั้น ใครที่จะมาทานที่นี่คงต้องถือว่ามากับคนพิเศษในโอกาสพิเศษเท่านั้นนะครับ"ฉัตรตะวันเดินก้าวเข้าไปภายในร้านอย่างไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษหรือว้าวใดๆ ต่อให้ร้านสวยแค่ไหน แต่ถ้าคนที่กินข้าวด้วยไม่ถูกใจล่ะก็แค่นั้น

เรือนร่างสมส่วนเดินตรงเข้าไปนั่งตามที่นั่งที่ถูกจัดไว้ให้ โต๊ะถูกตั้งอยู่บนชั้นสองของร้านเหมือนเดินขึ้นดาดฟ้าชั้นลอยไป ข้างบนจะเป็นลานเปิดโล่งแต่ก๋ถูกตบแต่งไว้อย่างหรูหราสวยงาม

เสียงดนตรียังคงบรรเลงไปอย่างช้าๆ สายลมพัดปลิวจนเส้นผมนุ่มคลอเคลียไปกับใบหน้าสวย สายตาของฉัตรตะวันทอดมองออกไปไกลตามความยาวของแม่น้ำ ก่อนที่จะสะดุดเข้ากับแขกผู้ที่กำลังมาใหม่ ข้างกายมีหญิงสาวแต่งตัวทันสมัยดูโฉบเฉี่ยวเคียงกายแนบอยู่ ดวงตากลมโตจ้องมองปะทะเข้ากับสายตาคมที่มองจิกมาอย่างไม่ลดละเช่นกัน นี่มันนอกเหนือจากเวลางาน ถ้าเขาคิดว่าจะใช้อำนาจบาตรใหญ่กับเธอที่นี่ล่ะก็ เธอไม่กลัวเขาหรอก

"ซวยจริงๆเลย มาร้านเดียวกันได้ยังไง"ริมฝีปากบางนึกบ่นขมุบขมิบ

"น้องซันว่าอะไรนะครับ" เสียงบ่นขมุบขมิบนั้นทำเอาธนากรต้องเงยหน้าจากจานอาหารขึ้นมาถาม แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบ จนเวลาล่วงเลยผ่านไป แม้พยายามบอกตัวเองในใจว่าไม่กลัว แต่สายตาของคีตกานต์ที่ยังคอยจับจ้องมองมาทางเธอแทบจะทุกๆนาทีนั้นก็สร้างความอึดอัดให้เธอเสียเต็มประดา

คนอะไรทีตอนหันไปคุยกับผู้หญิงที่ตนเองควงมานี่ฉีกยิ้มหวานจนแทบจะทะลุออกมาทางสายตา แต่พอหันกลับมาทางเธอก็เปลี่ยนมาเป็นตาขวางใส่ นี่ถ้าสายตาของเขานั้นคมประดุจใบมีดโกน ป่านนี้เนื้อตัวของเธอคงเต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะ 

"ซันอิ่มแล้ว เดี๋ยวขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ"