บทที่ 4 เพียงเสี้ยวใจ 100%

“วันนี้เลิกงานกี่โมง ช่วงหัวค่ำเราไปหาอะไรอร่อย ๆ นอกบ้านกินกันไหมแก้ว”

“เลิกประมาณห้าโมงเย็นค่ะ ว่าแต่วันนี้พี่ต่อว่างหรือคะ”

ดีใจจนเนื้อเต้นเป็นอย่างไร แก้วกานดาเพิ่งจะรู้สึกได้ก็วันนี้นี่เอง ไม่คาดคิดมาก่อนว่าเขาจะใส่ใจกับเรื่องเล็กน้อยอย่างเช่นวันเกิดของเธอด้วย ความปลาบปลื้มตื้นตันแสดงออกมาจากนัยน์ตาหวานปนเศร้าอย่างไม่ปิดบัง

“ว่างสิ วันนี้พี่ว่างทั้งวัน...ทั้งคืนด้วย” ประโยคสุดท้ายเขาเอ่ยเสียงเบาราวกระซิบ แววตากรุ้มกริ่มระยิบระยับจนคนมองหน้าเห่อร้อนไม่กล้าสบตา แก้วกานดาอมยิ้มพลางเสมองไปทางอื่น สักพักก็ก้มหน้าพูดกับเขาเสียงเบา

“ถ้างั้นเลิกงานแล้วแก้วจะรีบกลับบ้านไปอาบน้ำแต่งตัวนะคะ แต่ตอนนี้แก้วต้องขึ้นไปข้างบนก่อน แล้วเจอกันที่บ้านนะคะพี่ต่อ”

แก้วกานดาลุกขึ้นยืน พอเห็นเขาพยักหน้าให้เธอจึงผละออกมาด้วยสีหน้าอิ่มเอม

ต่อตระการขับรถกลับมารอแก้วกานดาที่คอนโดฯ ของหญิงสาว เขาเดินฮัมเพลงคลอไปเบา ๆ ระหว่างที่กำลังเดินไปยังห้อง จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้น ก็ทำให้ชายหนุ่มหยุดชะงักเล็กน้อย เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาดูชื่อคนที่โทร. เข้ามา เพราะนึกว่าเป็นแก้วกานดา ทว่ากลับไม่ใช่

“ครับวิ” ต่อตระการกรอกเสียงลงไป แต่พอฟังน้ำเสียงจากคนปลายสายก็ทำเอาชายหนุ่มถึงกับร้อนรน

“วิครับ ใจเย็น ๆ ก่อนนะ ตอนนี้วิอยู่ที่ไหนครับเดี๋ยวผมไปหา...โอเคครับ งั้นรอผมที่นั่นนะ ผมกำลังรีบไป”

พูดจบเขาก็กดปุ่มลิฟต์รัว ๆ เมื่อลิฟต์มาถึงก็รีบเข้าไปด้านในทั้งที่ประตูยังไม่ทันเปิดดีด้วยซ้ำ แต่เพราะความรีบร้อน จึงทำให้เขาไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น นาทีนี้ สำหรับเขาแล้ววิวัลลาสำคัญที่สุด

แก้วกานดาเดินอมยิ้มไปตลอดทางระหว่างที่กำลังเดินลงบันไดของตึก แผนกที่เธอทำงานนั้นอยู่แค่ชั้นสาม เธอจึงชอบเดินขึ้นลงบันไดมากกว่าจะอาศัยลิฟต์โดยสารของอาคาร เพราะถือเป็นการออกกำลังกายไปในตัว

“แก้วครับ”

เสียงเรียกจากทางด้านหลังทำให้หญิงสาวหยุดชะงักอยู่กับที่ เธอหันไปตามเสียงเรียก เห็นร่างสูงโปร่งของนายแพทย์วรัถกำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาทางที่ตนกำลังยืนอยู่ จึงส่งเสียงทักทายไป

“มีอะไรรึเปล่าคะคุณหมอ”

แก้วกานดายิ้มบาง ๆ นายแพทย์วรัถคนนี้เป็นที่กรี๊ดกร๊าดของบรรดาพยาบาลสาวทั้งโสดและไม่โสด เพราะโพรไฟล์ดีเลิศของชายหนุ่ม เขาเป็นศัลยแพทย์ที่เก่งอันดับต้น ๆ ของโรงพยาบาล หน้าตาหล่อเหลาสไตล์หนุ่มเกาหลี ผิวขาวสะอาดสะอ้าน รูปร่างสูงโปร่งสมส่วนราวกับนายแบบคงเพราะดูแลตัวเองเป็นอย่างดี และที่สำคัญคือเขายังโสด เพราะฉะนั้นจึงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาจึงเป็นที่ใฝ่ฝันของบรรดาสาว ๆ ทั้งหลายในโรงพยาบาล

“เลิกงานแล้วแก้วมีธุระไปไหนรึเปล่า ข้างหลังโรงพยาบาลของเรามีร้านติ่มซำขึ้นชื่ออยู่ร้านหนึ่งน่ะ ผมว่าจะชวนแก้วไปลองทาน ไปด้วยกันไหม” ชายหนุ่มลองชวนเธอแล้วก็รอคอยคำตอบอย่างมีความหวัง ทว่าพอเห็นสีหน้าราวกับเกรงอกเกรงใจนักหนาของเธอ เขาก็หน้าสลดวูบ แต่ก็ยังคงฝืนยิ้ม

“ต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะคุณหมอ เย็นนี้แก้วมีนัดกับเพื่อนแล้วน่ะค่ะ เป็นพรุ่งนี้ได้ไหมคะ”

เห็นสีหน้าของเขาแล้วก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ เธอทำงานที่นี่มาได้แค่สองวัน และต้องทำงานร่วมกับชายหนุ่มตรงหน้าตลอด สองวันที่ผ่านมาก็ได้เขาคนนี้คอยให้คำปรึกษา และแนะนำเกี่ยวกับเรื่องงานได้มากทีเดียว

“เอ่อ...ผู้ชายคนที่มาหาแก้ววันนี้น่ะหรือ แฟนแก้วหรือ”

ชายหนุ่มเอ่ยปากถามพลางฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต เขายอมรับว่าเพียงแค่เห็นหน้าเธอครั้งแรก เขาก็รู้สึกนึกชอบขึ้นมาทันที ทว่าพอเห็นท่าทางไร้มารยาทของผู้ชายที่มาหาเธอวันนี้ ทำให้เขาอดหวั่นใจไม่ได้ว่าเธอจะมีคนรักแล้วหรือยัง เพราะดูผู้ชายคนนั้นเหมือนกำลังหึงหวงอยู่

“เอ่อ...ไม่ใช่หรอกค่ะ เขาเป็นพี่ชายของเพื่อนสนิทแก้วเอง”

หญิงสาวหลุบสายตาลงต่ำ เก็บซ่อนความน้อยเนื้อต่ำใจไว้อย่างมิดชิด ยังจำคำที่เขาพร่ำบอกได้ดีว่าให้เก็บเรื่องทั้งหมดนี้ไว้เป็นความลับ

“อ้อ...งั้นเป็นพรุ่งนี้ก็ได้ เดินทางกลับบ้านดี ๆ นะครับ แล้วพรุ่งนี้เจอกัน” นายแพทย์หนุ่มคลี่ยิ้มกว้างเมื่อได้ฟังคำตอบจากหญิงสาวที่ตนเองแอบพึงใจ แก้วกานดาพึมพำขอบคุณเขาเบา ๆ ก่อนจะเดินลงบันไดไป ทิ้งสายตาของชายหนุ่มที่ยืนมองส่งเธอเอาไว้ด้านหลัง

ทันทีที่กลับถึงห้อง แก้วกานดากระวีกระวาดอาบน้ำอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เดินมาเปิดตู้เสื้อผ้าควานหาชุดที่จะใส่ไปรับประทานมื้อค่ำกับเขาวันนี้ หญิงสาวเลือกหยิบออกมาสี่ห้าชุดแล้วลองสวมใส่อย่างทำเวลา เพราะเกรงว่าชายหนุ่มจะกลับเข้ามาแล้วต้องมาเสียเวลานั่งรอเธอแต่งตัวอีก ครั้นเมื่อได้ชุดที่ต้องการแล้วจึงมานั่งแต่งหน้าอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้ง

วันนี้แก้วกานดาแต่งหน้าอย่างพิถีพิถันเพราะเป็นคืนพิเศษสำหรับเธอ การได้ดินเนอร์กับผู้ชายที่แอบรักมายาวนานเป็นอะไรที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะได้มีวันนี้ หญิงสาวบรรจงแต้มลิปกรอสลงบนเรียวปากนุ่มของตนเองเป็นลำดับสุดท้าย ก่อนจะนั่งมองเงาของตนในกระจกด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เสร็จเรียบร้อยจึงออกมานั่งรอเขาที่โซฟารับแขกด้านนอก พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความอวยพรวันเกิดจากเพื่อน ๆ ที่ส่งมาให้เป็นระยะ

เสียงเรียกเข้าทำเอาหญิงสาวอดสะดุ้งขึ้นมาไม่ได้ ครั้นพอเห็นชื่อคนปลายสาย ใบหน้าหวานก็คลี่ยิ้มกว้างออกมาทันที

“ว่าไงจ๊ะต้อง” แก้วกานดายิ้มกว้างขึ้นไปอีกเมื่อต้องตาร้องเพลงแฮปปีเบิร์ธเดย์ให้ทางโทรศัพท์ ร้องจบก็อวยพรให้เธอราวกับผู้ใหญ่กำลังอวยพรให้ลูกให้หลาน ทำเอาแก้วกานดาฟังไปหัวเราะไปอย่างอดไม่อยู่

“นึกว่าแกจะว่างวันนี้เสียอีก วันเกิดแกทั้งที ฉันก็อยากจะไปฉลองกับแกสักหน่อยนะแก้ว”

เสียงเพื่อนสาวตัดพ้อมาตามสาย คนฟังได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ รู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย เพราะก่อนหน้านั้นเธอกับต้องตาเคยตกลงรับปากกันไว้เสียดิบดีตอนที่มากรุงเทพฯ ใหม่ ๆ ว่าจะไปฉลองวันเกิดกับเพื่อนฝูง แต่พอถึงเวลาเข้าจริง เธอกลับเลือกที่จะโกหกเพื่อน ๆ ว่าที่ทำงานใหม่เลี้ยงให้ ทั้งที่ความจริงแล้วเธอเลือกไปกับต่อตระการ

“ขอโทษนะต้อง พวกพี่ ๆ ที่โรงพยาบาลเขาอยากเลี้ยงให้น่ะ ฉันเพิ่งเข้าไปทำงานใหม่ ๆ ก็เลยไม่อยากขัดใจเขาเท่าไร เอาไว้เราไปเลี้ยงกันนอกรอบก็ได้เนอะ อย่าโกรธกันน้า...”

แก้วกานดาออดอ้อนเพื่อน ถ้าให้เดาป่านนี้ต้องตาคงกำลังทำปากยื่นปากยาวอยู่เป็นแน่ และความที่คบกันมานานเธอจึงรู้ว่าต้องตาเป็นคนมีเหตุผลเสมอ ที่เห็นทำท่างอนใส่ก็แค่แกล้งทำเท่านั้น

“ก็ได้ แต่แกจ่ายนะ ฉันจะไม่ช่วยสักบาทเลยคอยดูสิ” เพียงแค่นั้น แก้วกานดาก็หัวเราะคิกคักขึ้นมาทันที

“ได้สิ ตัวเล็ก ๆ อย่างแกจะกินสักเท่าไรกันเชียว”

หญิงสาวพูดคุยกับเพื่อนอีกสักพักจึงวางสายไป เหลือบมองเวลาแล้วก็คิดว่าไม่น่าจะเกินสิบห้านาทีที่ต่อตระการจะมาถึงห้อง คิดได้ดังนั้นจึงลุกขึ้นไปสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะมานั่งรอเขาที่โซฟาตัวเดิมพร้อมกับเปิดโทรทัศน์ดูไปด้วยเพื่อฆ่าเวลา

สี่ทุ่มครึ่งแล้ว...

ทว่ายังคงไร้วี่แววของคนที่รับปากเธอเอาไว้ว่าจะพาไปดินเนอร์ ตอนทุ่มครึ่ง เธอทำใจกล้าโทรศัพท์เข้าไปที่เบอร์ของเขา แต่ชายหนุ่มกลับไม่รับสาย ส่งข้อความไปทางไลน์ เขาก็ไม่ได้เปิดอ่าน สุดท้ายจึงได้แต่นั่งรอคอยอย่างอดทน พยายามหาหนังสือมานั่งอ่านฆ่าเวลาระหว่างที่รอเขา สลับกับเปิดโทรทัศน์ดูรายการเกมโชว์ไปเรื่อยเปื่อย

เวลาผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า รายการจากทางโทรทัศน์ก็ยังคงสนุกสนานมีแต่เสียงหัวเราะดังออกมาไม่ขาดช่วง ทว่าเธอกลับนั่งน้ำตาไหล มองนาฬิกาข้อมือที่บอกเวลาเอาไว้ว่าขณะนี้ เที่ยงคืนสิบห้านาทีแล้ว

เธอนั่งรอเขาถึงหกชั่วโมงเต็ม!