บทที่ 4 เพียงเสี้ยวใจ 75%

สำหรับเขาแล้ว แก้วกานดาเป็นผู้หญิงที่น่ารักน่าใคร่ ยามปกติเธอสุดแสนจะขี้อายจนถูกเขาแกล้งบ่อย ๆ เวลาที่เธอมาติวหนังสือกับต้องตาที่บ้าน เขาเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมถึงชอบเย้าแหย่แก้วกานดานัก รู้เพียงว่าเขารู้สึกสนุก และชอบใจเวลาที่ได้เห็นใบหน้าหวาน ๆ ของเธอสุกปลั่ง จนบางครั้งเขามันเขี้ยวเธอจนอยากเข้าไปกัดแก้มแดง ๆ นั่นเล่น

แต่ทว่า...ยามที่เขาได้รักเธออยู่บนเตียง เธอสามารถแปลงร่างจากลูกแมวน้อยเชื่อง ๆ ไปเป็นนางแมวยั่วสวาทได้ในพริบตา เขาสั่งให้ทำอะไรเธอก็สามารถตอบสนองเขาได้ทุกอย่างไม่มีอิดออด เธอทำได้ทุกอย่างที่เขาอยากให้ทำ และเป็นได้ทุกอย่างที่เขาอยากให้เป็น เธอร้อนเร่า เซ็กซี่ได้อย่างคาดไม่ถึง จนเขาแทบหลอมละลายไปกับเสน่ห์อันสุดแสนร้ายกาจนั่น และที่สำคัญ มุมเร่าร้อนของเธอนั้นไม่มีใครเคยได้เห็นนอกจากเขาเพียงคนเดียว

เพียงแค่คิดถึงเรื่องอย่างว่า ความต้องการก็ปวดตุบ ๆ ขึ้นมาตามแรงปรารถนาทันที ต่อตระการสบถด่าตนเองเบา ๆ ที่ปล่อยใจให้ล่องลอยไปหาคนที่กำลังอาบน้ำอยู่อย่างสบายใจ เมื่อตั้งสติได้เขาจึงรีบเร่งตรวจทานงานขั้นสุดท้ายให้เรียบร้อย เสร็จแล้วจึงจัดการย่อไฟล์งานเพื่อส่งเข้าอีเมลของเออีที่ต้องรับหน้าที่ไปพรีเซนต์ให้ลูกค้าตอนสิบโมง

หลังจากส่งอีเมลเรียบร้อยแล้วต่อตระการจึงปิดคอมพิวเตอร์ ลุกขึ้นบิดขี้เกียจสองสามที ตามองไปยังประตูห้องน้ำอย่างหมายมาด มุมปากผุดยิ้มกรุ้มกริ่มเมื่อคิดถึงมื้อเช้าหอมกรุ่นที่กำลังอยู่ในห้องน้ำ เขาเดินอ้อยอิ่งไปทิ้งตัวนอนลงบนเตียงเพื่อรอหญิงสาวออกมา ในใจคาดหวังว่าจะขอกินจากเธอสักมื้อก่อนจะนอนหลับยาว ๆ เพื่อชดเชยที่เมื่อคืนไม่ได้นอน แต่เพราะความล้าของร่างกายและสมอง จึงทำให้เขาผล็อยหลับเป็นตายไปในเวลาเพียงไม่กี่นาทีที่หัวถึงหมอน

แก้วกานดาเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดพยาบาลสีขาวเรียบร้อย วันนี้เธอต้องเข้างานตอนสิบโมง จึงไม่ต้องเร่งรีบอะไรนัก เมื่อเดินออกมาผ่านห้องครัวไม่เห็นคนที่นั่งทำงานอยู่ก่อนหน้า เหลือทิ้งไว้แต่โน้ตบุ๊กที่พับหน้าจอลงมา จึงรู้ทันทีว่าต่อตระการคงทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว และคงกำลังนอนอยู่ในห้อง เธอจึงเดินเลยไปยังระเบียงเพื่อตากผ้าขนหนูที่ชื้นจากการซับน้ำ จากนั้นจึงเดินย้อนกลับมาดูเขาที่ห้องนอน

ร่างสูงโปร่งที่นอนเหยียดยาวหลับสนิทอยู่บนเตียงของเธอราวกับตนเป็นเจ้าของห้อง ทำให้หญิงสาวยืนมองด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ยอมรับกับตัวเองเลยว่าเธอมีความสุขมากเพียงใด เวลาที่ได้อยู่ชิดใกล้กับเขาราวกับคนรักกันแบบนี้

ทว่าอีกใจหนึ่งก็อดปวดแปลบขึ้นมาไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่าความสุขตรงนี้จะอยู่กับเธอไปอีกนานเท่าไร เธอจะทำให้เขาเจียดพื้นที่เพียงเล็กน้อยในหัวใจมาให้เธอได้บ้างหรือไม่ หรือเขาจะเบื่อจนทิ้งเธอแล้วหนีไปเสียก่อนนั่นก็สุดรู้

“แก้วไปทำงานก่อนนะคะพี่ต่อ”

หญิงสาวก้มลงบอกเขาเบา ๆ พลางยื่นหน้าเข้าไปเอาจมูกแตะอย่างแผ่วเบาที่แก้มของเขา จากนั้นจึงคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นคาดไหล่ หยิบโพสต์อิทแผ่นเล็กขึ้นมาเขียนข้อความบางอย่างลงไปแล้วแปะไว้ที่ตู้เย็น ก่อนจะเดินออกจากห้องเพื่อเดินทางไปทำงาน

ต่อตระการตื่นมาอีกครั้งตอนบ่ายสองโมง ชายหนุ่มผงกศีรษะขึ้นดูนาฬิกาตั้งโต๊ะที่อยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะลุกขึ้นนั่งบนเตียง บิดขี้เกียจอยู่สองสามทีแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องนอน ตามองไปเห็นโพสต์อิทที่แปะอยู่บนตู้เย็นจึงเดินไปดึงมาอ่าน ลายมืออ่านง่ายเป็นระเบียบเรียบร้อยบ่งบอกลักษณะนิสัยของคนเขียน ทำให้เขาอดนึกไปถึงแก้วกานดาไม่ได้

ชายหนุ่มเข้าไปจัดการอาบน้ำชำระร่างกาย เสร็จแล้วจึงเดินออกมาเปิดตู้เย็นเพื่อหาอะไรใส่ท้องทั้งที่ยังคงนุ่งแค่ผ้าขนหนูผืนเดียว เขาหยิบแซนวิช และนมกล่องออกมานั่งกินที่ชุดรับแขก พลางหยิบรีโมตมากดเปิดโทรทัศน์ พลันนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นเอกสารอะไรบางอย่างที่วางอยู่ใต้โต๊ะตัวกลางเนื่องจากเป็นโต๊ะกระจก เขาจึงถือวิสาสะหยิบขึ้นมาดู พร้อมกับกินแซนวิชไปด้วย

ใบสมัครเข้าศึกษาปริญญาโท หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัย...

ต่อตระการเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย พลิกดูรายละเอียดข้างในอย่างสนใจ จนกระทั่งสะดุดเข้ากับข้อมูลบางอย่างในนั้น

“อ้าว...วันนี้วันเกิดแก้วหรือเนี่ย”

มุมปากยกยิ้มเมื่อคิดอะไรดี ๆ ขึ้นมาได้ ชายหนุ่มรีบส่งแซนวิชเข้าปากตัวเองพร้อมกับดูดนมในกล่องให้หมดโดยเร็ว จากนั้นจึงลุกขึ้นไปแต่งตัวในห้องนอนเพื่อเตรียมตัวออกไปข้างนอกทันที

ต่อตระการขับรถเข้ามาจอดในอาคารของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง เขาลงจากรถก็ก้าวเข้าไปในตัวอาคารอย่างอารมณ์ดี เมื่อนึกถึงใบหน้าหวาน ๆ ของคนที่เขาต้องการมาเซอร์ไพรส์ สายตากวาดมองไปรอบบริเวณเพื่อมองหาประชาสัมพันธ์แล้วก็อดทึ่งในความหรูหราของที่นี่ไม่ได้ แทบไม่อยากเชื่อว่านี่คือโรงพยาบาล หากมีคนถ่ายรูปไปให้ดู เขายังนึกว่าเป็นโรงแรมระดับสิบดาวเสียมากกว่า ทั้งยังมีแต่คนต่างชาติที่มาใช้บริการเดินพลุกพล่านขวักไขว่ราวกับที่นี่เป็นห้างสรรพสินค้าก็ไม่ปาน นานมากแล้วที่เขาไม่ได้ย่างเท้าเข้ามาในสถานที่อย่างนี้ เนื่องจากเขาและคนรอบข้างไม่เคยมีใครเป็นอะไรจนถึงกับต้องเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลเลยสักคน

มองเห็นร้านกาแฟสัญชาติอเมริกันอยู่ตรงหน้า จึงสาวเท้าเข้าไปกะจะซื้อดื่มสักแก้ว แต่แล้วสองขาของเขาก็ต้องชะงักอยู่ตรงนั้น เมื่อเห็นร่างอรชรแสนคุ้นตากำลังนั่งละเลียดกาแฟอยู่กับนายแพทย์หนุ่มหน้าตาดีสองต่อสอง!

“ใครวะ”

อารมณ์รื่นเริงเมื่อครู่ปลิวหายไปทันที มีแต่ความหงุดหงิดขวางหูขวางตาเข้ามาแทนที่ ส่งผลให้เขาก้าวเท้ายาว ๆ ตรงดิ่งเข้าไปหาคนทั้งคู่ทันทีอย่างไม่รีรอ

“แก้ว!” น้ำเสียงห้วน ๆ จากคนที่เดินเข้ามาใหม่ ทำให้ทั้งสองคนที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ถึงกับชะงัก แก้วกานดาเบิกตากว้าง รู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่จู่ ๆ ก็เห็นต่อตระการมายืนอยู่ตรงหน้า

“พี่ต่อ! มาทำอะไรที่นี่คะ” เธอถามเขาพร้อมกับลุกขึ้นยืน ซึ่งพอนายแพทย์หนุ่มเห็นสีหน้าของคนที่มาใหม่เขาจึงลุกขึ้นบ้าง เอ่ยกับหญิงสาวโดยไม่หันไปมองต่อตระการที่ยืนทำหน้าบึ้งตึงอยู่ข้าง ๆ

“เดี๋ยวผมขึ้นไปก่อนแล้วกันนะ เจอกันข้างบนนะครับ”

นายแพทย์วรัถมองสบตากับแก้วกานดาอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะผละจากไปโดยไม่แม้แต่จะเอ่ยทักทาย หรือเหลือบแลไปทางชายหนุ่มที่กำลังยืนตีหน้ายักษ์เลยแม้แต่น้อย

ต่อตระการมองตามแผ่นหลังนั้นไปด้วยอารมณ์ขุ่นมัว บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงไม่ชอบหน้าหมอนี่ตั้งแต่เจอกันครั้งแรก คงเพราะท่าทางหยิ่งยโส ดูเป็นหนุ่มสำอางบวกกับใบหน้าหล่อเหลานั่นกระมัง ถึงทำให้เขาเห็นแล้วหงุดหงิด แต่ที่แน่ ๆ คือเขารู้สึกไม่ถูกชะตากับผู้ชายคนนี้ทันที

อย่าบอกนะว่าแก้วกานดาต้องทำงานกับหมอนี่ทุกวัน!

“ใครน่ะแก้ว” น้ำเสียงห้วน ๆ ไม่พอใจของเขาทำให้แก้วกานดาหงอลงแทบจะทันที แต่ก็ยังอุตส่าห์อ้อมแอ้มตอบเขา

“คุณหมอวรัถค่ะ ว่าแต่พี่ต่อมาที่นี่ทำไมหรือคะ หรือว่าไม่สบายเป็นอะไรรึเปล่า”

ความห่วงหาอาทรที่ส่งออกมากับน้ำเสียงหวาน ๆ ทำให้อารมณ์หงุดหงิดของคนตาขุ่นเมื่อครู่กระเจิงหายวับไปอย่างรวดเร็ว เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวเดียวกับที่นายแพทย์วรัถเพิ่งลุกออกไป รอจนหญิงสาวนั่งลงดีแล้วจึงเริ่มชวนคุย

“วันนี้วันเกิดแก้วใช่ไหม” ต่อตระการพูดยิ้ม ๆ เมื่อเห็นสีหน้าแปลกใจของคนฟัง