บทที่ 4 เพียงเสี้ยวใจ 50%

ต่อตระการทรุดตัวลงนั่งที่ขอบเตียงหลังเสร็จจากการอาบน้ำชำระร่างกาย ตาคมมีประกายวับหวานยามที่เหลือบมองร่างหลับใหลของแม่คนขี้อายที่ถูกเขาเคี่ยวเข็ญให้เข้าไปอาบน้ำด้วยกัน แต่เจ้าตัวก็ส่ายหน้าปฏิเสธลูกเดียว จนสุดท้ายเขาถึงได้ยอมแพ้ และให้เธอเข้าไปอาบก่อน จากนั้นเขาจึงเข้าไปอาบทีหลัง หลังจากที่เธอออกมาจากห้องน้ำแล้ว

ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น เขาอาจมองว่าความขี้อายนั้นช่างน่ารำคาญ แต่กับแก้วกานดา เขากลับมองว่ามันดูน่ารักน่าเอ็นดู และเหมาะสมกับตัวเธอที่สุด แก้วกานดาที่เขารู้จักมักจะมีความประหม่าอยู่บนสีหน้าและแววตาเสมอ ซึ่งเป็นสิ่งที่ชินตาเขามาตั้งแต่ไหนแต่ไร เขานึกภาพไม่ออกเลยว่าหากคนตรงหน้าลุกขึ้นมาเป็นสาวเปรี้ยวใจกล้าอย่างวิวัลลาขึ้นมาบ้าง มันจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้ก็คือเขาชอบแก้วกานดาในแบบที่เธอเป็นอยู่มากกว่า

ชายหนุ่มก้มตัวลงไปจุมพิตเบา ๆ ที่หน้าผากก่อนจะผละออกมานั่งที่โต๊ะกินข้าวด้านนอก เปิดโน้ตบุ๊กที่หอบหิ้วมาจากบ้านเพื่อทำงานที่คั่งค้างไว้ตั้งแต่เมื่อกลางวันให้เสร็จสิ้น เนื่องจากต้องนำไปพรีเซนต์ในวันพรุ่งนี้เช้า หากวันนี้เขาไม่ออกไปพบลูกค้าข้างนอกกับวิวัลลา เขาก็คงไม่ต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งทำงานในเวลาเที่ยงคืนอย่างนี้

ทว่า ถ้าหากย้อนเวลากลับไปได้อีกครั้ง เขาก็คงเลือกที่จะออกไปกับวิวัลลาอยู่ดี เขายอมนั่งทำงานไม่หลับไม่นอนเพียงเพื่อให้ได้อยู่ใกล้ชิดกับเธอเท่านั้นก็พอใจแล้ว

นาฬิกาปลุกแผดเสียงดังลั่นที่หัวเตียงจนคนที่กำลังเข้าสู่ห้วงนิทราต้องสะดุ้งตื่นขึ้นทันที หญิงสาวใช้มือควานเหนือศีรษะเพื่อกดปุ่มหยุดเสียงร้องแสบแก้วหูนั่นทั้งที่ตาทั้งสองข้างยังคงปิดสนิท ขณะกำลังจะซุกใบหน้าลงไปกับหมอนอีกครั้ง จู่ ๆ เธอก็ต้องลุกพรวดขึ้นจากที่นอน เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนตนไม่ได้อยู่คนเดียว

แต่เมื่อมองไปยังพื้นที่ข้างตัว ตรงนั้นกลับว่างเปล่า เตียงนอนยังเรียบตึงและเย็นเยียบ บ่งบอกให้รู้ว่าคนที่เธอคิดว่าเขาจะนอนอยู่เคียงข้างเมื่อคืนนั้น แท้จริงแล้วเขาไม่ได้อยู่กับเธอตั้งแต่แรก แก้วกานดาเม้มปากแน่น กระบอกตาเริ่มร้อนผ่าว และปวดแปลบเมื่อน้ำตาจวนเจียนจะหยดอยู่รอมร่อ

ทว่าเสียงกระแอมไอจากใครบางคนที่อยู่ด้านนอก ทำให้หญิงสาวที่กำลังเข้าบทโศกต้องชะงักลงทันที แก้วกานดาค่อย ๆ ตะกายลงจากเตียงแล้วถลาออกไปดูที่ห้องครัวที่เธอคิดว่าต้นเสียงมาจากที่นั่น

ทันทีที่เห็นร่างสูงโปร่งที่กำลังนั่งหน้าดำคร่ำเคร่งอยู่หน้าโน้ตบุ๊ก  ความรู้สึกราวกับถูกกดทับอัดแน่นเมื่อครู่พลันมลายหายไปจนสิ้น

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองคนเพิ่งตื่น เขายักคิ้วให้พร้อมกับรอยยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก ทั้งยังต้อนรับเช้าวันใหม่ของเธอด้วยวาจาที่ร้ายกาจไม่แพ้กัน

“มายืนทำหน้าเซ็กซี่อะไรตรงนื้แม่สาวคัพซี เดี๋ยวจับมาล้างหน้าไก่รับอรุณเลยนี่” คนพูดยิ้มพราย ส่วนคนฟังนั้นหน้าแดงซ่านด้วยเข้าใจความหมายที่เขาพูดเป็นอย่างดี ในใจอดนึกค่อนขอดเขาไม่ได้ที่มาล่วงรู้แม้กระทั่งไซซ์ของชุดชั้นในเธอ และดูเหมือนชายหนุ่มจะล่วงรู้ความคิดนั้น เขาจึงต่อประโยคออกมาอีก จนคนฟังนึกอยากหาอะไรมาอุดปากเขาไว้

“ไม่ต้องมาทำหน้าเป็นหมาสงสัยเลย นอนจับนอนบีบแถมยังทั้งดูดทั้งกินมาทั้งคืน ทำไมพี่จะไม่รู้ว่าเราน่ะใส่เสื้อในไซซ์อะไร”

แก้วกานดาแทบกรี๊ดออกมากับคำพูดไม่รู้จักอายของเขา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่บ่นว่าเขาพึมพำ

“หัดอายบ้างก็ดีนะคะพี่ต่อ พูดออกมาได้ไม่อายปาก คนอะไรนี่”

“ว้าว เดี๋ยวนี้เริ่มมีปากมีเสียงแล้วหรือแก้ว โอ้โห! เป็นบุญหูไอ้ต่อจริง ๆ ที่ได้ฟัง” ต่อตระการหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี ความเคร่งเครียดจากงาน และเหนื่อยล้าจากการอดหลับอดนอนเริ่มละลายไปทีละนิดเมื่อได้สนทนาหยอกเย้ากับคนหน้าหวานตรงหน้า แก้วกานดาตวัดค้อนส่งให้อีกครั้งก่อนจะเดินเข้าไปยืนอยู่ใกล้เขามากขึ้น

“นี่พี่ต่อนั่งทำงานอยู่ตรงนี้ทั้งคืนเลยหรือคะ” เธอถามเขาอย่างเป็นห่วง แต่คนฟังกลับได้โอกาสอ้อนทันที

“ใช่ ทั้งคืนเลย เมื่อยก็เมื่อย หิวก็หิว ปวดหลังปวดไหล่ไปหมดเลยเนี่ย แก้วววววว นวดให้พี่หน่อยสิครับ นะแก้วนะ”

เขาพูดพลางทำตาละห้อย ทำท่าทุบบ่าทุบไหล่ตนเองราวกับเมื่อยเสียเต็มประดา จนหญิงสาวเห็นแล้วอดยิ้มออกมาไม่ได้

“ถ้างั้นเดี๋ยวแก้วต้มน้ำชงกาแฟให้นะคะ พี่ต่อรอแป๊บเดียวค่ะ ขอแก้วล้างหน้าล้างตาก่อน แล้วจะไปนวดให้”

“ครับผม เร็ว ๆ นะแก้ว พี่เมื่อยยยยยย”

ต่อตระการทำท่าบิดขี้เกียจได้อย่างน่าหมั่นไส้ หญิงสาวส่งค้อนให้เขา ก่อนจะผละไปเสียบสายกระติกน้ำร้อน หยิบกาแฟกับนมสดมาเตรียมไว้ให้เขา เธอรู้มาจากต้องตาว่าต่อตระการดื่มกาแฟไม่ใส่น้ำตาล เธอจึงไม่ต้องหยิบกระปุกน้ำตาลมาเตรียมไว้ให้ จากนั้นจึงผลุบหายเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ

กาแฟร้อนกลิ่นหอมยั่วยวนถูกวางลงหน้าชายหนุ่ม ต่อตระการเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้หญิงสาวเป็นการขอบคุณ มือที่ถือเมาส์ปากกายกขึ้นมาเคาะบ่าของตนเอง พลางส่งสายตาออดอ้อนสื่อความนัยไปให้ ทำเอาคนมองอดยิ้มไม่ได้กับความขี้เล่นของเขา

“รู้แล้วค่ะ ทวงจังเลย” แก้วกานดาเดินอ้อมมาด้านหลัง วางมือลงบนบ่าของเขาพร้อมกับออกแรงกดเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เพิ่มน้ำหนักมือลงไปเรื่อย ๆ ช้าสลับเร็วอย่างชำนาญ จนคนถูกปรนนิบัติครางอืออาด้วยความพึงพอใจ

“โอ้โหแก้ว เยี่ยมมากเลย ไปหัดมาจากไหนเนี่ย พี่รู้สึกว่าบ่าโล่งมากเลยนะ ทั้งที่เมื่อกี้ยังรู้สึกหนัก ๆ อยู่เลย” ต่อตระการหลับตาพริ้ม มือวางจากงานตรงหน้าโดยไม่รู้ตัว

“ตอนอยู่ที่บ้าน แก้วนวดให้พ่อบ่อย ๆ น่ะค่ะ ท่านชอบให้แก้วนวดให้ประจำเวลาที่กลับมาจากที่ทำงาน” หญิงสาวเล่าให้เขาฟัง แต่สายตากลับหม่นเศร้าลงอย่างน่าใจหาย เมื่อคิดถึงบิดามารดาที่อยู่เชียงใหม่

ชายหนุ่มได้แต่ทำเสียงอืออาในลำคอตอนที่ฟังเธอเล่า ร่างกายหนัก ๆ เมื่อครู่รู้สึกเบาโล่งขึ้นมาทันที ยิ่งตอนที่แก้วกานดาเลื่อนมือขึ้นมานวดต้นคอ ต่อเนื่องมาจนถึงช่วงท้ายทอย และมาปิดท้ายด้วยการนวดคลึงที่ศีรษะและขมับ ทำเอาเขาจะหลับเสียให้ได้ จนชายหนุ่มต้องรีบยกมือขึ้นมากุมมือของเธอไว้เป็นการห้ามเสียก่อน ทั้งที่ใจสุดแสนเสียดายเหลือเกิน

“พอแล้วครับแก้ว เดี๋ยวพี่จะหลับเสียก่อน งานเสร็จไม่ทันส่งกันพอดี ขอบคุณครับคนสวย”

ต่อตระการคว้ามือข้างที่จับอยู่ขึ้นมาหอมฟอดใหญ่ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานตรงหน้าต่อเมื่อเหลือบดูนาฬิกาแล้วเห็นว่าเหลือเวลาไม่มากนัก แก้วกานดาจึงผละออกมาเพื่อให้เขาได้ทำงาน จากนั้นจึงเดินเข้าไปในห้องนอนเพื่อหยิบเสื้อผ้ากับผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำไป

ต่อตระการมองตามร่างอรชรที่เดินหายเข้าไปในห้องน้ำ แล้วก็คลี่ยิ้มกว้างอย่างเอ็นดู เขาส่ายหน้าเล็กน้อยเมื่อเห็นคนขี้อายยังคงหอบผ้าหอบผ่อนเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ ทั้งที่เขากับเธอไปกันถึงไหนต่อไหนแล้วแท้ ๆ