บทที่ 5 นายแพทย์วรัถ 100%

ทางด้านนายแพทย์หนุ่มก็ต้องวนรถกลับไปโรงพยาบาลอีกครั้ง เมื่อได้รับโทรศัพท์แจ้งว่ามีเคสผ่าตัดด่วนมาอีกราย หลังจากที่แก้วกานดาลงจากรถไปแล้ว ระหว่างกำลังชั่งใจว่าจะหาที่จอดรถเอาไว้แถวนี้แล้วนั่งรถไฟฟ้าไปเพราะต้องทำเวลาดีหรือไม่ โทรศัพท์มือถือของเขาก็สั่นครืด ๆ ขึ้นมาอีก ชายหนุ่มจึงยกขึ้นแตะบลูทูธที่แนบใบหูอยู่

“สวัสดีครับ อ้าว คุณพ่อหรือครับ มีอะไรรึเปล่าครับท่านนายพล”

ใบหน้าหล่อเหลาระบายยิ้มเล็กน้อยเมื่อได้กล่าวทักทายบิดาด้วยคำเรียกที่ชินปาก อดนึกแปลกใจไม่ได้ที่บิดาโทรศัพท์หา เพราะร้อยวันพันปี คนที่โทร. มามักเป็นมารดาเสียมากกว่า เขาจึงตั้งใจฟังเสียงจากปลายสาย เพราะหากท่านนายพลโทร. มาเองแบบนี้ นั่นหมายความว่ามีเรื่องสำคัญไม่น้อย

“คุณพ่อว่าอะไรนะครับ” ชายหนุ่มถึงกับถามย้ำให้แน่ใจว่าตนไม่ได้ฟังผิด ทุกอย่างมันดูเป็นเรื่องบังเอิญมากจนเกินไป ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะมาจุดใต้ตำตอเข้าอย่างจัง

“ครับท่านนายพล ไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านแบบไม่มีตกหล่นเลยครับ...ครับผม ฝากความคิดถึงถึงคุณแม่ด้วยนะครับ”

ปลายสายวางหูไปแล้ว แต่นายแพทย์หนุ่มยังคงมีรอยยิ้มแต่งแต้มเต็มวงหน้า “ข่าวใหม่” ที่เขาได้รับรู้มาจากบิดาทำให้อารมณ์แจ่มใสขึ้นมาก แม้ว่ารถราบนท้องถนนตอนนี้จะแน่นขนัดก็ตาม ชายหนุ่มตัดสินใจเลี้ยวรถเข้าไปจอดในห้างสรรพสินค้าแล้วเดินออกมาขึ้นรถไฟฟ้าที่อยู่ไม่ไกลกันนักเพื่อจะได้ไปถึงโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด

เมื่อขึ้นมาถึงห้อง ต่อตระการจัดแจงเอาเบียร์ไปแช่ตู้เย็นเอาไว้ ส่วนแก้วกานดาก็เดินไปเข้าห้องน้ำโดยไม่ปริปากพูดอะไรกับชายหนุ่มอีกเช่นเคย ระหว่างที่เธออยู่ในห้องน้ำ ต่อตระการจัดเตรียมอาหารที่ซื้อมาวางใส่จานแล้วเอาไปวางบนโต๊ะกินข้าว นำเค้กที่ซื้อมาเตรียมไว้ปักเทียนรูปตัวเลขตามอายุของหญิงสาว จุดเทียนเรียบร้อยก็วิ่งไปดับไฟในห้องแล้ววิ่งมาถือเค้กไว้ในมือ ยืนแอบข้างกำแพงเพื่อรอเธอออกมาจากห้องน้ำ

แก้วกานดาเปิดประตูห้องน้ำออกมาแล้วก็ต้องแปลกใจ เมื่อเห็นไฟในห้องมืดสนิท เธอส่งเสียงถามชายหนุ่มร่วมห้องทันที โดยลืมไปว่าตนกำลังงอน และโกรธเคืองเขาอยู่

“อ้าว...หลอดไฟเสียหรือคะพี่ต่อ”

ที่ถามเพราะเห็นไฟในห้องน้ำยังใช้ได้ดีอยู่ จึงไม่น่าจะเกิดจากไฟฟ้าในห้องดับ ทว่าสายตากลับมองเห็นแสงไฟวอมแวมของแสงเทียนที่ข้างผนังห้องอีกด้าน จึงเดินเข้าไปหาเพราะคิดว่าเขาคงกำลังจุดไฟแช็กเพื่อให้ความสว่างอยู่

ทันใดนั้น เสียงทุ้มของใครบางคนก็ขับขานเพลงแฮปปีเบิร์ธเดย์อย่างแผ่วเบาให้ฟังอยู่ตรงหน้า ใบหน้าคมเข้มของคนร้องที่ส่องกระทบกับแสงเทียนนั้นดูเหมือนขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย ปากที่กำลังร้องเพลงยกยิ้มขึ้นตลอดเวลา ตาคมที่จ้องมองมาช่างวับหวานไหวระริก จนเธอไม่อาจละสายตาไปจากใบหน้านั้นได้เลย

“เป่าเทียนสิครับแก้ว แล้วก็อย่าลืมอธิษฐานด้วยนะ”

ชายหนุ่มยิ้มละไมตอนที่บอกให้เธอเป่าเทียนตรงหน้าหลังจากที่เขาร้องจบ แก้วกานดาหลับตานิ่งสักพักเพื่ออธิษฐาน ก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้นเพื่อเป่าเทียนให้ดับลง

“ขอบคุณนะคะพี่ต่อ แต่วันเกิดแก้วน่ะเมื่อวานนะคะ ไม่ใช่วันนี้” หญิงสาวช้อนสายตาขึ้นมองเขาอย่างตัดพ้อ

“พี่รู้ครับ ไปนั่งก่อนเถอะนะ”

ชายหนุ่มเอื้อมมือไปกดสวิตช์ไฟให้ห้องสว่างขึ้น พลางยื่นหน้าเข้าไปจุ๊บเร็ว ๆ ที่ปากอิ่มหนึ่งทีก่อนจะโอบไหล่หญิงสาวพาไปนั่งที่โซฟา วางเค้กลงบนโต๊ะกลางซึ่งมีมีด จานใบเล็ก และช้อนเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

ความอบอุ่นแผ่ซ่านวูบวาบอยู่ในอก ความขัดเคืองที่เขาผิดนัดนั้นแทบมลายหายไปสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงความอ่อนหวานที่ค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาเติมเต็มอยู่ในความรู้สึก

แก้วกานดานั่งอมยิ้มอยู่ตลอดเวลาระหว่างที่จัดแจงตัดเค้กแบ่งใส่จานให้เขาและตนเอง ทว่าจู่ ๆ ชายหนุ่มก็วาดท่อนแขนมาด้านหน้าแล้วย้อนกลับไปด้านหลังพร้อมกับความเย็นวาบที่สัมผัสอยู่ตรงต้นคอ เธอยกมือขึ้นแตะไปที่วัตถุนั้นอย่างแผ่วเบา พลางก้มหน้าลงมองมันด้วยความเต็มตื้นในหัวใจ

“พี่ต่อ...ให้แก้วหรือคะ”

ต่อตระการจัดแจงติดตะขอเสร็จเรียบร้อยก็ก้มลงจูบที่ต้นคอระหงพร้อมกับอ้อมกอดที่รัดแน่น จนแผ่นหลังของหญิงสาวเข้ามาชิดกับแผงอกของตนเอง พลางยื่นหน้าไปกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหู

“สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะแก้ว เมื่อวานพี่ขอโทษด้วยนะที่ผิดนัด เพื่อนพี่มันอกหักก็เลยลากพี่ไปกินเหล้าทั้งคืนเลยน่ะ โทรศัพท์ก็ลืมไว้ในรถเลยไม่ได้โทร. บอก แก้วหายโกรธพี่นะ มันเหตุสุดวิสัยจริง ๆ นะแก้วนะ”

เขาพูดไปก็ใช้ริมฝีปากไล่จูบไปตามซอกคอผะแผ่วจนหญิงสาวถึงกับสะท้านไหว ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารินรดที่ข้างกกหูตามติดมาด้วยปลายลิ้นซุกซนที่ลากไล่ทักทายอยู่แถวใบหู ทำเอาคนในอ้อมกอดถึงกับตัวอ่อนปวกเปียกระทดระทวยพิงแผงอกของเขาอย่างคนไร้ทางสู้

“เมื่อคืนแก้วนั่งรอพี่ต่อถึงเที่ยงคืน”

เสียงแผ่วพร่าของหญิงสาวมีทั้งอารมณ์หวามไหว และน้อยอกน้อยใจปะปนกันอยู่ ต่อตระการไม่รอช้า ระดมปากและจมูกเข้าหาจุดอ่อนไหวของเธอพร้อมกับพร่ำพูดขอโทษไม่ขาดปาก

“พี่ขอโทษครับ พี่สัญญาว่าต่อไปจะไม่ให้แก้วต้องรอแบบเมื่อคืนอีก แก้วยกโทษให้พี่นะ...นะครับแก้ว”

เขารู้สึกผิดไม่น้อยที่ปล่อยให้เธอต้องรอเก้อในคืนพิเศษอย่างนั้น มือและริมฝีปากร้อนร้ายของเขาจึงเฝ้าปรนเปรอให้เธอเต็มที่

ต่อตระการลอบยิ้มอย่างสมใจ จุดอ่อนของเธออยู่ตรงไหนมีหรือที่เขาจะไม่รู้ เขาคิดไว้แล้วว่าหากเขาง้อเธอด้วยวิธีนี้ ร้อยทั้งร้อย แก้วกานดาต้องใจอ่อนแน่นอน ที่สำคัญคือ เขายังไม่เคยทำให้ใครอย่างนี้มาก่อน การถือเค้กแล้วมายืนร้องเพลงแฮปปีเบิร์ธเดย์ไม่ใช่งานถนัดของเขา และไม่เคยคิดจะทำ แต่เขาก็ต้องทำ นั่นก็เพราะอยากให้เธอหายโกรธ

ชายหนุ่มจัดการปลดกระดุมเสื้อของเธอออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับจัดการชุดชั้นในทั้งชิ้นบนชิ้นล่างให้หลุดออกจากกายหญิงสาวโดยที่เครื่องแบบของนางพยาบาลยังอยู่ครบ

เขาอยากลองแบบนี้มานานแล้ว ยิ่งเห็นเธออยู่ในชุดเครื่องแบบสีขาวสะอาดสะอ้าน ความต้องการจากส่วนลึกก็พุ่งขึ้นสูงจนแทบระงับไว้ไม่อยู่

ชายหนุ่มจับให้เธอนอนหงายไปบนโซฟา สายตาจับจ้องอยู่ที่ร่างเย้ายวนในชุดขาวไม่วางตาเพราะช่างเร้าอารมณ์ดิบของเขาเหลือเกิน สายตาฉ่ำหวานราวกับเชิญชวนของเธอนั้นกำลังทำให้เขาแทบคลั่ง ส่งผลให้เขาถึงกับลนลานถอดเสื้อของตนเองทิ้งไปก่อนจะเอนกายลงทาบทับ

ต่อตระการตั้งใจไว้ว่าวันนี้เขาจะปรนเปรอเธอให้สำลักความสุขคาอ้อมกอดของเขา เพื่อเป็นการไถ่โทษที่เมื่อวานปล่อยปละละทิ้งให้เธอต้องรอเก้ออยู่เพียงลำพัง