Share

บทที่10

last update Terakhir Diperbarui: 2026-01-29 12:10:11

หนึ่งวันที่แสนพิเศษ

[ฟากฟ้า]

ผมและพี่แสนเราตกลงกันว่าจะค่อยๆพัฒนาความสัมพันธ์เราไปเรื่อยๆ ไม่รีบร้อ
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • ฟากฟ้าแสนไกล   special episode

    (ฟากฟ้า)เรื่องราวของพวกผมดำเนินมาเรื่อยๆ คุณพ่อ คุณแม่พี่แสนไกลก็ไว้ใจให้ผมดูแลพี่แสนไกล พี่แสนตอนนี้ทำงานหนักมากครับเสียงผมเอื้อนเอ่ยกับคุณพ่อคุณแม่ "ตื่นแล้วหรอครับ" ผมถามพี่แสน"ครับ ได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วกับคุณพ่อ คุณแม่พี่" แสนตอบพร้อมลูบหัวอย่างเอ็นดู"หิวอะไรไหมครับ อาทิตย์นี้พี่กินน้อยมาก" ผมถามพร้อมจับหน้าจับตาอีกคน"หิวแล้วครับ ไปหาอะไรกินกันไหมครับ" แสนตอบพร้อมชวนอีกคน"เอาสิครับ ผมอยากกินราเม็นพอดีเลยครับ" ผมตอบอย่างตื่นเต้น ผมเป็นคนที่ชอบตื่นเต้นครับเวลาพี่แสนชวนไปหาอะไรกินที เพราะว่ามันคือการเดทของพวกเรา ตอนที่ผมมาเป็นผู้ช่วยพี่แสนเต็มตัว งานผมก็หัวหมุนไปหมดเหมือนกัน ตอนนี้ผมแยกกับแสนเพื่อไปดูแลบริษัทพ่อพี่แสนแทนพี่แสน เพราะบริษัทของพี่แสนเองกำลังไปได้ดีมากๆ"เด็กน้อยของพี่แสนตื่นเต้นอะไรครับ" พี่แสนตอบพร้อมขยี้หัวผม"นานๆทีเราจะได้ไปกินข้าวด้วยกันหน่อยครับ ช่วงนี้งานเรายุ่งกันทั้งคู่" ผมบ่น"พี่รีบเคลียร์งานไงครับ จะได้มีเวลาว่างไปเฝ้าเมียบ้างไง ลูกน้องพี่รายงานว่ามีเด็กใหม่เข้ามาจีบ" พี่แสนตอบ พี่แสนหึงผมได้น่ารักมากครับพี่เขาไม่เคยโวยวายหรือหาเรื่องอะไรใครแค่เพ

  • ฟากฟ้าแสนไกล   บทที่15

    ก้าวที่สำคัญอีกก้าว[ฟากฟ้า]แสงอรุณยามเช้าที่สาดส่องเข้ามากระทบผิวเปลือกตาของผม ทำให้ผมขยับตัวโดยอัตโนมัติ ส่วนอีกคนที่นอนข้างๆผมก็ขยับเล็กน้อยเช่นกันผมเลยค่อยๆลืมตาพร้อมลุกเดินไปปิดม่านทึบแสงเข้ามาเพื่อบังแสงให้อีกคนได้พักผ่อน ส่วนผมเดินไปห้องน้ำพร้อมกับอาบน้ำและเดินมานอนพิงตัวเตียงเล่นโทรศัพท์ ผมแอบถ่ายพี่แสนตอนหลับไว้และก็เอามาตั้งเป็นภาพหน้าจอโทรศัพท์ พี่แสนไกลกับท่านอนตะแคงที่เห็นกล้ามแขนเด่นขึ้นมาพร้อมรอยสักที่ต้นแขนลวดลายมังกรสีดำเด่นชัดขัดกับสีผิวขาวๆของพี่เขามันยิ่งทำให้ผมละสายตาจากพี่เขาไม่ได้จริงๆ เหมือนคนที่ผมมองจะรู้สึกตัวแล้ว"มองอะไรพี่ครับ" เสียงงัวเงียของพี่เขามันยั่วผมสุดๆ"มองคนหล่อหลับครับ" ผมตอบพร้อมกับขยับตัวลงนอนแล้วซุกกอดอีกคน"อ้อนเอาอะไรครับ" พี่แสนถามผม"ฟ้าหิวข้าวอะ" ผมตอบตามความจริง"กี่โมงแล้วครับ" พี่แสนถามผม"เกือบจะ9โมงแล้วครับ" ผมตอบ"หืมม แล้วทำไมไม่ปลุกพี่หล่ะครับ" พี่แสนว่าพร้อมเอามือลูบหัวผม"ก็ฟ้าชอบมองพี่ตอนหลับอะ พี่น่ามองสุดๆ" ผมตอบหลังจากนั้นพี่แสนก็ยี้หัวผมแรงๆพร้อมกับกดจมูกเข้าแก้มผมแรงๆ "พี่ไปอาบน้ำก่อนนะครับ" พี่แสนกระซิบข้างหูผม"ได้ค

  • ฟากฟ้าแสนไกล   บทที่14

    เป็นของกันและกัน NC18+[แสนไกล]ทุกคนรอบข้างผมเข้าใจไม่ผิดน้องเป็นคนเดียวที่แสนไกลคนนี้ยอมรอให้เขาพร้อมที่จะเป็นของผมทั้งตัวและหัวใจ วันนี้ผมไม่ได้คิดว่าน้องจะยอมผมไหมแต่แค่อยากพาน้องมาเที่ยวบ้าง ผมจองเรือนี้เพื่อพาน้องไปเที่ยวพักสมองและร่างกาย ถึงจะเป็นของพวกผมเองก็จริงแต่ธุรกิจมันต้องขับเคลื่อนเช่นกัน พวกผมจะไม่เอาเปรียบตัวเองและธุรกิจที่สร้างมา ไม่ว่าจะผมหรือเพื่อนๆของผมทุกคนต้องจ่ายเงินเหมือนกัน ผมเดินเข้าห้องตามหลังฟากฟ้าเข้ามาเมื่อเห็นว่าฟากฟ้าตื่นเต้นและชอบมาก ผมก็หายเหนื่อยแล้วความจริงแล้วก่อนหน้านั้นงานมันหนักก็จริงนะแต่ไม่มากที่เพิ่มเข้ามาคือการที่ผมเคลีย์งานล่วงหน้ากัน คู่หมื่นสมุทรมันก็จะไปพักสมองกันเหมือนกันพวกเราเลยคุยกันว่า จะเร่งเคลียร์งานทั้งหมดให้เสร็จก่อนช่วงนี้ เพื่อที่จะได้ทันเวลาที่พวกผมจองทริปเอาไว้ แต่กลับต้องเลื่อนออกมาเพราะน้องป่วยกระทันหัน พวกมันเลยนำไปก่อนเมื่อผมมองหน้าน้องเพลินผมก็ยับยั้งอารมณ์ตัวเองไม่ไหวอีกแล้ว ได้แต่คิดในใจขอให้ห้ามผมทีก่อนที่ผมจะห้มตัวเองไม่ได้อีกต่อไป แต่น้องกลับปล่อยตัวปล่อยใจไปกับผม น้องพร้อมแล้วจริงๆใช่ไหม มันเป็นคำถามที่อยู่ในหัว

  • ฟากฟ้าแสนไกล   บทที่13

    ซ้อมฮันนีมูน[ฟากฟ้า]วันนี้วันสุดท้ายที่พี่แสนของผมที่ทำงานหามรุ่งหามค่ำ อาทิตย์นรกของพี่แสนกำลังจะจบลงแล้วครับทุกคน พี่ๆทุกคนคือพร้อมสลบคากองงานกันสุดๆและใช่ครับผมกับพี่แสนอยู่บริษัััทกันมาสามวันเต็มๆ ผมนอนเยอะกว่าพวกพี่เขาอีก "หิวอะไรกันไหมครับ" ผมถามพี่ๆ"หิวมากครับ พวกพี่ฝากซื้อแซนวิชได้ไหมครับ" พี่หมื่นตอบ"ได้ครับ เดี๋ยวผมซื้อมาให้" ผมตอบพี่หมื่น"เอาเงินในกระเป๋าพี่เลยนะครับ" พี่แสนตอบแบบไม่ได้เงยหน้ามามอง"เอามาแล้วครับ" ผมตอบ"ดีมากครับ" พี่แสนตอบผมเดินออกมาจากห้องพี่แสนด้วยชุดเมื่อวาน ทั้งบริษัทเขาชินกับพวกผมแล้วถ้าเห็นผมในชุดเดิมคือช่วงเวลานรกของฝ่ายบริหาร สามวันสุดท้ายก่อนประชุมไตรมาสหลัง ฝ่ายบริหารต้องเร่งเคลียร์เอกสารทั้งหมดที่ยื่นขอมาพร้อมกับวางแผนงานในไตรมาสต่อไปเพื่อให้บริษัทไม่ขัดสภาพคล่องแล้วก็ประชุมเพื่อให้พนักงานทุกคนได้แสดงความคิดเห็นเพื่อพัฒนาแผนกตัวเองผมเดินคิดอะไรเพลินๆจนมาถึงร้านกาแฟล่างบริษัท เพื่อไม่ให้นานเกินไปผมเดินไปสั่งกาแฟและเดินออกมาดูแซนวิชอีกร้าน"รับอะไรดีครับ" พนักงานถาม"เอาแซนวิช7อันครับ" ผมตอบ"รอสักครู่นะครับ" พนักงานตอบพร้อมมองผมอย่างเขิน

  • ฟากฟ้าแสนไกล   บทที่12

    เริ่มต้นการทำงาน[แสนไกล]ผมนอนกอดฟ้าไว้ทั้งคืนเพราะน้องชอบให้กอดไว้แน่นๆ เมื่อเอื้อมหยิบโทรศัพท์มาดูเวลาก็เป็นเวลาราวๆๆ 6โมงนิดๆผมปล่อยน้องให้นอนต่อไปก่อน ส่วนผมก็ลุกมาเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเองก่อนที่จะเดินออกจากห้องน้ำ "ตื่นแล้วหรอครับ" ผมหันมาถามน้อง"ครับ วันนี้ฟ้ามีเข้าแล็บครับ" ฟ้าตอบพร้อมเอามือจัดทรงผม"งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่ง" ผมตอบกลับ"ได้ครับ เดี๋ยววันนี้ผมไปหาพี่ที่บริษัทใหม่นะครับ" ฟ้าตอบกลับใช่ครับช่วงเวลาที่ผ่านมาบริษัทมีการขยายบริษัทเพราะตึกเดิมมันเล็กเกินกว่าจะจุพนักงาน ตอนนี้ผผมรวมสองบริษัทเข้าด้วยกันและบริหารด้วยตัวเอง ถึงตอนแรกจะยากมากที่เข้าปรับระบบใหม่บริษัทพ่อผมแต่มันก็เป็นแค่ช่วงเริ่มต้น ตอนนี้ทุกอย่างลงตัวมากกว่าเดิมได้7ถึง8ส่วนแล้ว ถอว่าดีมากสำหรับพวกผม น่านนทีบริหารแผนกการบริการทั้งหมดและคอยตามสินค้า ส่วนหมื่นสมุทรผู้บริหารแผนกจัดส่งสินค้าและตรวจสอบสินค้า ส่วนผมเองคอยดูภาพรวมทั้งหมดคนที่เคยทำงานกับผมปรับตัวได้ไม่ยากหรอกครับ แต่คนเก่าๆที่ไม่เคยเจอผมก็อาจจะมีบ้างที่ไม่พร้อมเปลี่ยนแปลงและยังยึดถือความเป็น "อัศวเหม" รุ่นเก่าพวกเขาก็ไม่ได้ผิดแต่ถ้าดรายังไม่ก้าว

  • ฟากฟ้าแสนไกล   บทที่11

    เรียนจบสักที[ฟากฟ้า]ผมกับพี่แสนเราคุยกันมา6เดือนแล้วครับ หลังจากวันนั้นที่ผมไปพักห้องพี่แสนคุณแม่ของผมก็บอกให้ย้ายไปอยู่กััับพี่เขาเลย และใช่ครับตแนนี้เราอยู่ด้วยกันวันนี้เป็นวันพิเศษของผมอีกหนึ่งวันเพราะผมเรียนจบแล้วครับทุกคน ในที่สุดก็จบสักที"กว่าจะจบปางตายกันอยู่นะ" ไม้เมตรว่า"จริงๆเราไม่น่าเรียนต่อนะ" ก้านไม้ว่าต่อ"จบแล้วเนี่ยจะบ่นกันทำไม" ฟ้าตอบ"ใครจะไปมีคนคอยส่งข้าวส่งน้ำให้เหมือนฟ้าหล่ะ เราเรียนกันทั้งคู่กับถึงห้องตายกันหมด" ก้านไม้บ่นอุบ"ช่วยไม่ได้ อยากเลือกไม้เมตรเองนะฟ้าไม่ผิด" ฟ้าบอกก้านไม้"จ่ะลูก ใครจะไปว่าฟ้าผิดหล่ะ" ไม้เมตรบ่นแล้วพวกเราก็พากันขำและพากันเดินไปถ่ายรูปทั่วงาน รอจนพวกผมเข้าไปรับใบปริญญาและพากันออกมาก็เจอพวกพี่แสนยืนรออยู่ที่่่หน้าหอประชุมแล้ว พร้อมกับตุ๊กตาที่ผมบ่นอยากได้มานานมาก จนคิดว่าพี่แสนลืมไปแล้วว่า "ผมอยากได้" ฟากฟ้าวิ่งไปหาแสนไกลอย่างดีใจ"พี่แสนมาได้ไงครับ ไหนว่าเจอกันตอนเย็นไง" ถามพร้อมยิ้มร่าเริง"ก็คิดว่าไม่น่าทันเพราะรอเจ้าตัวนี้ของฟ้าไงครับ" แสนตอบ"ขอบคุณนะครับ" ผมตอบ"ยินดีด้วยนะครับ เจ้าพวกเด็กขี้บ่น" หมื่นสมุทรว่ายื่นดอกกุหลาบให้ค

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status