เข้าสู่ระบบผจญภัย (วันแรก)
[แสนไกล]
เราเริ่มต้นเดินกันตอน10โมง ตอนนี้ก็ราวๆเที่ยงนิดๆแล้วเราหยุดพักที่จุดพักเพื่อกินข้าวกลางวันกันแล้วค่อยเดินต่อ
"ถ้าไม่มาเสียใจแย่เลยนะ" หมื่นสมุทรบอก
"ตอนแรกนึกว่าจะเหนื่อยแต่แม่งเพลินจัด รู้ละทำไมไอ้แสนชอบหนีเข้าป่า" น่านนทีบอกต่อ
"เออ กูบอกแล้วมันสบายใจ" แสนบอก
"พี่แสนเดินป่าบ่อยหรอครับ" ฟากฟ้าถามอย่างสงสัย
"ก็ครับ ถ้าว่างก็จะหนีจากตัวเมืองเข้าป่า" แสนตอบ
"ครั้งแรกของฟ้าเลยที่มาคนเดียว ถ้ามากับพวกมันนะฟ้าได้ยุดพักทุก20นาทีแน่ๆครับ" ฟากฟ้านินทาเพื่อนสนิทตน
"ทำไมหล่ะครับ" แสนถาม
"พวกมันชอบหยุดถ่ายรูป ไม่ก็หยุดดูนั่น ดูนี่ไปทั่วอะครับ คอลเลคชั่นพวกมันนะเยอะกว่าฟาอีก" ฟ้าอธิบายให้พวกพี่ๆฟัง
"แล้วทำไมพี่อสนถึงมาเดินป่าบ่ะครับ" ฟากฟ้าถาม
"มันอกหักครับ แฟนเพิ่งทิ้ง" น่านนทีตอบ
"พวกพี่เตือนแล้วไม่ฟัง สมน้ำหน้ามันดีแล้วครับ" หมื่นสมุทรว่าเสริม
"พวกพี่ดูรักพี่แสนดีนะครับ" ฟากฟ้าตอบเชิงประชด
"ที่สุดคือมันเลยครับ ทั้งเพื่อน ทั้งเจ้านาย" หมื่นสมุทรตอบ
"ไม่ต้องรักกูหรอก แซะทุกดอกแล้วบอกรักกัน" แสนตอบ
หลังจากกินข้าวเสร็จพวกเรานั่งพักกันสักหน่อยเพื่อให้ข้าวเรียงเม็ดเต็มที่แล้วเราเริ่มแบกสัมภาระแล้วเดินทางต่อ เกือบครึ่งทางพวกเราได้แวะเล่นน้ำตกกันสักแปปเพื่อล้างความเหน็ดเหนืื่ื่อย ออกไปบ้างและช่วยให้สดชื่นขึ้น เย็นสบายสุดๆพี่แสนพาผมมาตรงกลาง น้ำเย็นสบายมากๆ
"สนุกไหมครับ" แสนถามฟากฟ้า
"สนุกครับ เราแวะเล่นได้ด้วยหรอครับ" ฟากฟ้าตอบ
"ได้สิ่ครับ เวลาเหลือๆ" แสนตอบ
"หนาวยังครับ" แสนถามอีกคน
"นิดๆแล้วครับ" ฟากฟ้าตอบ
"งั้นเราขึ้นกันก่อนนะครับ" แสนตอบ
"ได้ครับ" ฟากฟ้าตอบ
"พวกมึงไปขึ้น เดี๋ยวได้ไข้แดกก่อนพอดีนานละ" แสนหันไปเรียกเพื่อนๆ
"เออพ่อ รู้แล้วโว้ยยย" ทั้งคู่ตอบพร้อมกัน
แล้วทั้งหมดก็พากันขึ้นจากน้ำและแยกย้ายเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมเดินมุ่งหน้าต่อไปอีกจุดมุ่งหมายต่อไป เวลาเข้าใกล้บ่ายคล้อยเต็มที่ทั้งหมดเร่งฝีเท้าเร็วกว่าเดิมจนตอนนี้พากันมาถึงจุดพักก่อนถึงจุดกลางเต้นท์ ทั้งหมดพากันเดินต่อมาอีกหน่อยเพื่อมาเช่าเต้นท์ก่อนเดินขึ้นไปจุดชมวิวและจุดเช็คอินของสถานที่กลางเต้นท์
"เราจะแบ่งนอนสองเต้นท์นะ" น่านนทีบอก
"พอดีว่ามันเป็นช่วงหน้าฝน คนมากลางกันเยอะเหลือเต้นท์แค่สอง" หมื่นสมุทรบอกต่อ
"ได้ครับ ฟ้านอนได้หมด" ฟากฟ้าตอบ
"งั้นฟ้านอนกับน่าน" แสนไกลบอก
"ส่วนมึงมานอนกับกู" หมื่นสมุทรหันไปบอกแสน
พอกลางเต้นท์กันเสร็จก็แยกย้ายกันเอาสัมภาระเข้าไปจัดพร้อมกับพักผ่อนกันคนละชั่วโมง แล้วค่อยออกมาเริ่มเตรียมอาหารเย็น
(เต้นท์น่านนทีกับฟากฟ้า)
"ไงฟ้า สนุกไหมมากับพวกพี่" น่านนทีหันกลับไปหาฟากฟ้า
"สนุกนะครับ พวกพี่เดินกันเก่งมาก" ฟากฟ้าตอบ
"พวกพี่เดินกันบ่อยครับ ตอนช่วงปี1ปี2" น่านฟ้าตอบ
"พวกพี่แยกกันเที่ยวบ่อยไหมครับ" ฟากฟ้าถาม
"ประจำ พี่ แสนชอบเที่ยวธรรมชาติ ส่วนไอ้หมื่นมันชอบเบิ้ลรถในสนามแข่งมากกว่า" น่านนทีตอบ
"ถึงว่าทำไมวันแรกถึงเห็นแค่พี่ๆ" ฟากฟ้าตอบ
"ฟ้าชอบไอ้แสนหรอครับ" น่านนทีถาม
"ก็ครับ พี่แสนเขาดูอบอุ่นดี" ฟากฟ้าตอบ
"ฟ้าอย่าเพิ่งหวั่นไหวกับมันช่วงนี้เลย มันอยู่ในช่วงที่ยังไม่ลืมคนเก่าแต่พี่ก็ไม่ได้ห้ามเราชอบมันนะแต่เผื่อรักตัวเองไว้ด้วย" น่านนทีบอก
"โอเคครับ ฟ้าจะทำตามพี่น่านบอก ว่าแต่พี่น่านชอบพี่หมื่นหรอครับ" ฟกฟ้าถามกลับ
"ก็...ครับ แต่มันไม่จริงจังสักที พี่เลยไม่รู้จะบอกออกไปตอนไหน" น่านนทีตอบ
"ไปพวกเราไปเตรียมของไว้ทำอาหารกันเถอะครับ" น่านนทีบอกต่อ
"ได้เลยครับ แล้วเราต้องทำไว้เลยไหมครับ" ฟากฟ้าถาม
"ไม่ต้องครับ พวกมันต้องเป็นคนทำ" น่านนทีตอบ
"ดีเลยครับ เพราะผมทำไม่เป็น555555" ฟากฟ้าบอกอีกคน
ก้าวที่สำคัญอีกก้าว[ฟากฟ้า]แสงอรุณยามเช้าที่สาดส่องเข้ามากระทบผิวเปลือกตาของผม ทำให้ผมขยับตัวโดยอัตโนมัติ ส่วนอีกคนที่นอนข้างๆผมก็ขยับเล็กน้อยเช่นกันผมเลยค่อยๆลืมตาพร้อมลุกเดินไปปิดม่านทึบแสงเข้ามาเพื่อบังแสงให้อีกคนได้พักผ่อน ส่วนผมเดินไปห้องน้ำพร้อมกับอาบน้ำและเดินมานอนพิงตัวเตียงเล่นโทรศัพท์ ผมแอบถ่ายพี่แสนตอนหลับไว้และก็เอามาตั้งเป็นภาพหน้าจอโทรศัพท์ พี่แสนไกลกับท่านอนตะแคงที่เห็นกล้ามแขนเด่นขึ้นมาพร้อมรอยสักที่ต้นแขนลวดลายมังกรสีดำเด่นชัดขัดกับสีผิวขาวๆของพี่เขามันยิ่งทำให้ผมละสายตาจากพี่เขาไม่ได้จริงๆ เหมือนคนที่ผมมองจะรู้สึกตัวแล้ว"มองอะไรพี่ครับ" เสียงงัวเงียของพี่เขามันยั่วผมสุดๆ"มองคนหล่อหลับครับ" ผมตอบพร้อมกับขยับตัวลงนอนแล้วซุกกอดอีกคน"อ้อนเอาอะไรครับ" พี่แสนถามผม"ฟ้าหิวข้าวอะ" ผมตอบตามความจริง"กี่โมงแล้วครับ" พี่แสนถามผม"เกือบจะ9โมงแล้วครับ" ผมตอบ"หืมม แล้วทำไมไม่ปลุกพี่หล่ะครับ" พี่แสนว่าพร้อมเอามือลูบหัวผม"ก็ฟ้าชอบมองพี่ตอนหลับอะ พี่น่ามองสุดๆ" ผมตอบหลังจากนั้นพี่แสนก็ยี้หัวผมแรงๆพร้อมกับกดจมูกเข้าแก้มผมแรงๆ "พี่ไปอาบน้ำก่อนนะครับ" พี่แสนกระซิบข้างหูผม"ได้ค
เป็นของกันและกัน NC18+[แสนไกล]ทุกคนรอบข้างผมเข้าใจไม่ผิดน้องเป็นคนเดียวที่แสนไกลคนนี้ยอมรอให้เขาพร้อมที่จะเป็นของผมทั้งตัวและหัวใจ วันนี้ผมไม่ได้คิดว่าน้องจะยอมผมไหมแต่แค่อยากพาน้องมาเที่ยวบ้าง ผมจองเรือนี้เพื่อพาน้องไปเที่ยวพักสมองและร่างกาย ถึงจะเป็นของพวกผมเองก็จริงแต่ธุรกิจมันต้องขับเคลื่อนเช่นกัน พวกผมจะไม่เอาเปรียบตัวเองและธุรกิจที่สร้างมา ไม่ว่าจะผมหรือเพื่อนๆของผมทุกคนต้องจ่ายเงินเหมือนกัน ผมเดินเข้าห้องตามหลังฟากฟ้าเข้ามาเมื่อเห็นว่าฟากฟ้าตื่นเต้นและชอบมาก ผมก็หายเหนื่อยแล้วความจริงแล้วก่อนหน้านั้นงานมันหนักก็จริงนะแต่ไม่มากที่เพิ่มเข้ามาคือการที่ผมเคลีย์งานล่วงหน้ากัน คู่หมื่นสมุทรมันก็จะไปพักสมองกันเหมือนกันพวกเราเลยคุยกันว่า จะเร่งเคลียร์งานทั้งหมดให้เสร็จก่อนช่วงนี้ เพื่อที่จะได้ทันเวลาที่พวกผมจองทริปเอาไว้ แต่กลับต้องเลื่อนออกมาเพราะน้องป่วยกระทันหัน พวกมันเลยนำไปก่อนเมื่อผมมองหน้าน้องเพลินผมก็ยับยั้งอารมณ์ตัวเองไม่ไหวอีกแล้ว ได้แต่คิดในใจขอให้ห้ามผมทีก่อนที่ผมจะห้มตัวเองไม่ได้อีกต่อไป แต่น้องกลับปล่อยตัวปล่อยใจไปกับผม น้องพร้อมแล้วจริงๆใช่ไหม มันเป็นคำถามที่อยู่ในหัว
ซ้อมฮันนีมูน[ฟากฟ้า]วันนี้วันสุดท้ายที่พี่แสนของผมที่ทำงานหามรุ่งหามค่ำ อาทิตย์นรกของพี่แสนกำลังจะจบลงแล้วครับทุกคน พี่ๆทุกคนคือพร้อมสลบคากองงานกันสุดๆและใช่ครับผมกับพี่แสนอยู่บริษัััทกันมาสามวันเต็มๆ ผมนอนเยอะกว่าพวกพี่เขาอีก "หิวอะไรกันไหมครับ" ผมถามพี่ๆ"หิวมากครับ พวกพี่ฝากซื้อแซนวิชได้ไหมครับ" พี่หมื่นตอบ"ได้ครับ เดี๋ยวผมซื้อมาให้" ผมตอบพี่หมื่น"เอาเงินในกระเป๋าพี่เลยนะครับ" พี่แสนตอบแบบไม่ได้เงยหน้ามามอง"เอามาแล้วครับ" ผมตอบ"ดีมากครับ" พี่แสนตอบผมเดินออกมาจากห้องพี่แสนด้วยชุดเมื่อวาน ทั้งบริษัทเขาชินกับพวกผมแล้วถ้าเห็นผมในชุดเดิมคือช่วงเวลานรกของฝ่ายบริหาร สามวันสุดท้ายก่อนประชุมไตรมาสหลัง ฝ่ายบริหารต้องเร่งเคลียร์เอกสารทั้งหมดที่ยื่นขอมาพร้อมกับวางแผนงานในไตรมาสต่อไปเพื่อให้บริษัทไม่ขัดสภาพคล่องแล้วก็ประชุมเพื่อให้พนักงานทุกคนได้แสดงความคิดเห็นเพื่อพัฒนาแผนกตัวเองผมเดินคิดอะไรเพลินๆจนมาถึงร้านกาแฟล่างบริษัท เพื่อไม่ให้นานเกินไปผมเดินไปสั่งกาแฟและเดินออกมาดูแซนวิชอีกร้าน"รับอะไรดีครับ" พนักงานถาม"เอาแซนวิช7อันครับ" ผมตอบ"รอสักครู่นะครับ" พนักงานตอบพร้อมมองผมอย่างเขิน
เริ่มต้นการทำงาน[แสนไกล]ผมนอนกอดฟ้าไว้ทั้งคืนเพราะน้องชอบให้กอดไว้แน่นๆ เมื่อเอื้อมหยิบโทรศัพท์มาดูเวลาก็เป็นเวลาราวๆๆ 6โมงนิดๆผมปล่อยน้องให้นอนต่อไปก่อน ส่วนผมก็ลุกมาเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเองก่อนที่จะเดินออกจากห้องน้ำ "ตื่นแล้วหรอครับ" ผมหันมาถามน้อง"ครับ วันนี้ฟ้ามีเข้าแล็บครับ" ฟ้าตอบพร้อมเอามือจัดทรงผม"งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่ง" ผมตอบกลับ"ได้ครับ เดี๋ยววันนี้ผมไปหาพี่ที่บริษัทใหม่นะครับ" ฟ้าตอบกลับใช่ครับช่วงเวลาที่ผ่านมาบริษัทมีการขยายบริษัทเพราะตึกเดิมมันเล็กเกินกว่าจะจุพนักงาน ตอนนี้ผผมรวมสองบริษัทเข้าด้วยกันและบริหารด้วยตัวเอง ถึงตอนแรกจะยากมากที่เข้าปรับระบบใหม่บริษัทพ่อผมแต่มันก็เป็นแค่ช่วงเริ่มต้น ตอนนี้ทุกอย่างลงตัวมากกว่าเดิมได้7ถึง8ส่วนแล้ว ถอว่าดีมากสำหรับพวกผม น่านนทีบริหารแผนกการบริการทั้งหมดและคอยตามสินค้า ส่วนหมื่นสมุทรผู้บริหารแผนกจัดส่งสินค้าและตรวจสอบสินค้า ส่วนผมเองคอยดูภาพรวมทั้งหมดคนที่เคยทำงานกับผมปรับตัวได้ไม่ยากหรอกครับ แต่คนเก่าๆที่ไม่เคยเจอผมก็อาจจะมีบ้างที่ไม่พร้อมเปลี่ยนแปลงและยังยึดถือความเป็น "อัศวเหม" รุ่นเก่าพวกเขาก็ไม่ได้ผิดแต่ถ้าดรายังไม่ก้าว
เรียนจบสักที[ฟากฟ้า]ผมกับพี่แสนเราคุยกันมา6เดือนแล้วครับ หลังจากวันนั้นที่ผมไปพักห้องพี่แสนคุณแม่ของผมก็บอกให้ย้ายไปอยู่กััับพี่เขาเลย และใช่ครับตแนนี้เราอยู่ด้วยกันวันนี้เป็นวันพิเศษของผมอีกหนึ่งวันเพราะผมเรียนจบแล้วครับทุกคน ในที่สุดก็จบสักที"กว่าจะจบปางตายกันอยู่นะ" ไม้เมตรว่า"จริงๆเราไม่น่าเรียนต่อนะ" ก้านไม้ว่าต่อ"จบแล้วเนี่ยจะบ่นกันทำไม" ฟ้าตอบ"ใครจะไปมีคนคอยส่งข้าวส่งน้ำให้เหมือนฟ้าหล่ะ เราเรียนกันทั้งคู่กับถึงห้องตายกันหมด" ก้านไม้บ่นอุบ"ช่วยไม่ได้ อยากเลือกไม้เมตรเองนะฟ้าไม่ผิด" ฟ้าบอกก้านไม้"จ่ะลูก ใครจะไปว่าฟ้าผิดหล่ะ" ไม้เมตรบ่นแล้วพวกเราก็พากันขำและพากันเดินไปถ่ายรูปทั่วงาน รอจนพวกผมเข้าไปรับใบปริญญาและพากันออกมาก็เจอพวกพี่แสนยืนรออยู่ที่่่หน้าหอประชุมแล้ว พร้อมกับตุ๊กตาที่ผมบ่นอยากได้มานานมาก จนคิดว่าพี่แสนลืมไปแล้วว่า "ผมอยากได้" ฟากฟ้าวิ่งไปหาแสนไกลอย่างดีใจ"พี่แสนมาได้ไงครับ ไหนว่าเจอกันตอนเย็นไง" ถามพร้อมยิ้มร่าเริง"ก็คิดว่าไม่น่าทันเพราะรอเจ้าตัวนี้ของฟ้าไงครับ" แสนตอบ"ขอบคุณนะครับ" ผมตอบ"ยินดีด้วยนะครับ เจ้าพวกเด็กขี้บ่น" หมื่นสมุทรว่ายื่นดอกกุหลาบให้ค
หนึ่งวันที่แสนพิเศษ[ฟากฟ้า]ผมและพี่แสนเราตกลงกันว่าจะค่อยๆพัฒนาความสัมพันธ์เราไปเรื่อยๆ ไม่รีบร้อน และผมเองก็เห็นด้วยที่พวกเราจะค่อยๆเรียนรู้กันไป แต่แม่ผมก็ยินดีและพร้อมให้พี่แสนดูแลผมแล้วแม่ผมก็ไปเที่ยวอย่างสบายใจครับ"พี่แสนครับ แม่มีเฟสพี่ได้ไงครับ" ฟากฟ้าถาม"วันที่แม่ฟ้าไปนอนบ้านพี่ครับ" แสนตอบ"ก็ว่าทำไมแม่บอกพี่ก่อนผม" ฟากฟ้าว่า"ทำไมครับ" แสนตอบ"แม่ส่งมาบอกว่า ลืมทักบอกลูกชายว่าแม่ไม่อยู่บอกแต่พี่แสน" ฟากฟ้าบ่น"แม่ถามว่าพี่จะพาผมไปไหนไหมแม่จะได้โอนเงินให้" ฟากฟ้าถามต่อ"ไม่ต้องโอนก็ได้ครับ พี่เลี้ยงได้สบาย" แสนตอบ"โอเคค ฟ้าไม่เกรงใจนะ" ฟากฟ้าติบอย่างตาโตเหมือนเด็กถูกตามใจ"ได้สิ่ครับ" แสนตอบเมื่อรถคันสีดำเงาคันสวยจอดเทียบเข้าหน้าบริษัทพร้อมกับพี่แสนขับรถวนไปจอดที่ช่องจอดรถของผู้บริหารพร้อมกับพาผมเดินเข้าบริษัท สิ่งที่น่าตื่นเต้นที่สุดคือคนทั้งบริษัทมองผมเป็นสายตาเดียวกัน หน้าผมแดงมากกว่าเดิมตอนที่พี่แสนพูดว่า "ฟากฟ้าคือคนสำคัญ..." หลังจากนั้นผมก็จำไม่ได้แล้วครับเพราะผมหูดับไปแล้วครับ รู้ตัวอีกทีพี่แสนจับมือผมพาขึ้นมาที่ห้องส่วนตัวพี่เขา"อึดอัดไหมครับที่มีคนมอง" พี่แสนถ

![อุบัติรักฟีโรโมน [Omagaverse]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




![ผัวผมดุนะพี่ (4P) [YAOI]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
