All Chapters of ฟากฟ้าแสนไกล: Chapter 1 - Chapter 10

การเริ่มต้นของฟากฟ้า[ฟากฟ้า]"ฟากฟ้า เตรียมตัวยังพรุ่งนี้เดินป่านะลูก" เสียงมารดาเอ่ยเตือนอีกคน"เตรียมตัวเสร็จหมดแล้วครับแม่" ผมตอบแม่ไป"แล้วแน่ใจนะคะ ว่าฟากฟ้าจะไปคนเดียว" มารดาเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง"ครับแม่ ผม26แล้วนะครับ" ผมตอบแม่พร้อมเดินไปกอดท่าน ฟากฟ้าเป็นเด็กที่เติบโตมาแค่กับมารดาของเขาเพียงสองคน ส่วนบิดาของเขาเสียชีวิตตั้งแต่เขายังไม่ลืมตาดูโลก มารดาเลี้ยงเขามาอย่างดี ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ฟากฟ้าเดินทางไปคนเดียวเพราะส่วนใหญ่ฟากฟ้าจะไปกับกลุ่มเพื่อนแต่ทริปนี้ไม่มีใครว่างไปกับฟากฟ้า"ไอ้ฟ้ามึงไม่รอไปพร้อมพวกกูหล่ะวะ" ไม้เมตรทักเข้ามาหาในห้องแชท"นั่นสิ่ พวกกูเป็นห่วง" ก้านไม้ตามมาติดๆ"ก็จ่ายตังค์จองไปแล้ว ฟากฟ้าเสียดายเงินนะ" ฟากฟ้าตอบ"โอ้ยยย บ้านรวยยังเสียดายเงินพวกกูนี่ใช้เป็นว่าเล่น" ก้านไม้ตอบ"ก้านไม้ก็เก็บบ้างสิ่" ฟากฟ้าตอบกลับ"ไอ้ก้านเป็นไงมึง เจ็บไหมหล่ะ" ไม้เมตรซ้ำเติม ฟากฟ้าได้แต่นั่งขำทั้งสองคนกัดกันไปมา พวกมันเป็นแฟนกันมาตั้งแต่มหาลัยแล้ว เป็นคู่ มาราธอนสุดๆ พวกมันทะเลาะกันบ่อยนะครับ แต่ผมไม่เคยเห็นพวกมันโกรธกันได้นานสักครั้ง อาจจะเพราะนิสัยมันทั้

เสน่ห์ของพงไพร[ฟากฟ้า]เมื่อเข้าใกล้พลบค่ำเต็มที่แล้วรถก็เทียบท่าเข้าสู่จุดหมายปลายทางได้อย่างปลอดภัย ผมกด้ส่งข้อความหาแม่เหมือนทุกครั้งที่รายงานความปลอดภัยให้แม่สบายใจ ครั้งนี้เป็นการเดินทางครั้งแรกและผมก็เล่าเรื่องราวที่ระหว่างเดินทาให้แม่ฟัง "งั้นน้าก็ฝากแสนไกลด้วยนะครับ น้อเพิ่งไปคนเดียครั้งแรก"คำพูดของแม่ผมบอกกล่าวอีกคนผ่านโทรศัพท์เครื่องคู่ใจของผมที่ตอนนี้พี่แสนไกลเอาไปครอบครองอยู่และส่งคืนให้ผมในเวลาไม่นาน"แม่ครับ ผมโตแล้วนะครับ" คำพูดติดเล่นของฟากฟ้า"ทราบครับว่าโตแล้ว แต่ลูกแม่ซุ่มซ่ามเกินกว่าจะปล่อยครับ" เสียงแม่ที่ดังออกมา"อ้าวว ไหงงั้นหล่ะครับ งั้นแค่นี้ก่อนนะครับ" ฟากฟ้าตอบ"ดูแลตัวเองดีๆนะครับ" เสียงแม่ หลังจากนั้นผมก็วางสายกับคุณแม่พร้อมเดินมาหาพี่ๆที่ยืนรอผมอยู่ตรงทางเข้าโรงแรมใกล้ๆกับท่ารถเพราะนี่ก็ค่แล้วถ้าไปยังจุดที่ต้องขึึ้ึ้นไปถึงจุดเดินขึ้นเขาก็อีกนาน ผมเลยคิดว่าเราค้างแถวนี้กันก่อน พี่เขาๆก็เห็นด้วย จะว่าพรหมลิขิตไหมผมก็คิดแบบนั้น คนเราจะเจอกันได้ยังไงถ้าเรื่องราวมันไม่ถูกกำหนดมาแล้ว [ห้องพัก] //เสียงโทรศัพท์มือถือดัง"ไง ก้านไม้" เสียงฟากฟ้าเอ่ยทักทาย

ผจญภัย (วันแรก)[แสนไกล] เราเริ่มต้นเดินกันตอน10โมง ตอนนี้ก็ราวๆเที่ยงนิดๆแล้วเราหยุดพักที่จุดพักเพื่อกินข้าวกลางวันกันแล้วค่อยเดินต่อ"ถ้าไม่มาเสียใจแย่เลยนะ" หมื่นสมุทรบอก"ตอนแรกนึกว่าจะเหนื่อยแต่แม่งเพลินจัด รู้ละทำไมไอ้แสนชอบหนีเข้าป่า" น่านนทีบอกต่อ"เออ กูบอกแล้วมันสบายใจ" แสนบอก"พี่แสนเดินป่าบ่อยหรอครับ" ฟากฟ้าถามอย่างสงสัย"ก็ครับ ถ้าว่างก็จะหนีจากตัวเมืองเข้าป่า" แสนตอบ"ครั้งแรกของฟ้าเลยที่มาคนเดียว ถ้ามากับพวกมันนะฟ้าได้ยุดพักทุก20นาทีแน่ๆครับ" ฟากฟ้านินทาเพื่อนสนิทตน"ทำไมหล่ะครับ" แสนถาม"พวกมันชอบหยุดถ่ายรูป ไม่ก็หยุดดูนั่น ดูนี่ไปทั่วอะครับ คอลเลคชั่นพวกมันนะเยอะกว่าฟาอีก" ฟ้าอธิบายให้พวกพี่ๆฟัง"แล้วทำไมพี่อสนถึงมาเดินป่าบ่ะครับ" ฟากฟ้าถาม"มันอกหักครับ แฟนเพิ่งทิ้ง" น่านนทีตอบ"พวกพี่เตือนแล้วไม่ฟัง สมน้ำหน้ามันดีแล้วครับ" หมื่นสมุทรว่าเสริม"พวกพี่ดูรักพี่แสนดีนะครับ" ฟากฟ้าตอบเชิงประชด"ที่สุดคือมันเลยครับ ทั้งเพื่อน ทั้งเจ้านาย" หมื่นสมุทรตอบ"ไม่ต้องรักกูหรอก แซะทุกดอกแล้วบอกรักกัน" แสนตอบ หลังจากกินข้าวเสร็จพวกเรานั่งพักกันสักหน่อยเพื่อให้ข้าวเรียงเม็ดเต

ผจญภัยวันสุดท้าย[แสนไกล] วันนี้วันสุดท้ายของทริปนี้ เรื่องราวที่ผ่านมามันเป็นเรื่องราวที่มีรสหวาน และมีสีสันที่สุดในชีวิตเมื่อเทียบกับที่ผ่านมาและที่สำคัญผมได้รู้จักความสดใสเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน น้องเป็นความสดใสที่ค่อยๆแทรกเข้ามาภายในชีวิตผมได้อย่างเหมาะสมที่สุด ตอนนี้ผมกับน้องก็สนิทกันมากขึ้นและใช่ครับเราเดินทางมาถึงกรุงเทพเรียบร้อย "อย่าลืมส่งภาพให้พี่นะครับ" ผมบอกกับฟากฟ้า"ได้ครับ พี่แสนเดินทางปลอดภัยนะครับ" ฟากฟ้าตอบ"ได้ครับ ถึงแล้วเดี๋ยวพี่ทักบอกนะครับ" ผมบอกเพื่อขออนุญาตฟากฟ้า ผมกับน้องก็แยกกัน ผมมองน้องจนน้องเดินหายไปจากสายตาผมเพื่อขี้นบีทีเอสต่อไปที่บ้าน ถ้าถามว่าทำไมผมไม่ไปส่งน้อง น้องบอกบ้านน้องกับบ้านผมคนละทางและผมเองก็เหนื่อยแล้วเลยอยากให้ผมได้พักผ่อนมากกว่า น้องกลับเองได้สบายมาก ฟากฟ้าบอกอย่างนี้แล้วผมจะทำอะไรได้หล่ะครับ และแน่นอนว่าผมเองก็ยังต้องเคลียร์เรื่องนี้ให้จบ"เจ้าออกมาเจอแสนหน่อยที่หน้าคอนโดเจ้า" ผมโทรหาจันทร์เจ้า เพราะอะไรหน่ะหรอเพราะ เมื่อสามวันก่อนเจ้าส่งมาหาเพื่อจะขอคืนดีแต่ผมคิดว่ายังไม่ตอบเธอดีกว่าเลยบอกว่า ลงจากเขาแล้วเดี๋ยวค่อยคุยผมคิดอะไรไปเรื่

ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการครับ[ฟากฟ้า] ผมเดินเข้าบ้านมาพร้อมกับรอข้อความจากอีกคนที่เขาบอกจะทักหาผมแต่ตอนนี้เขาก็ยังไม่ทักมา จนผมมารู้ว่าพี่เขากลับบ้านพ่อแม่พี่เขาจากแม่ผมที่บังเอิญไปเจอพี่เขา และแม่ผมไปสนิทกับแม่พี่แสนตอนไหนนะพี่ถึงบ้านแล้วนะครับ ข้อความจากพี่แสนฟากฟ้า : โอเคครับ คุณแม่บอกว่าคืนนี้จะนอนกับคุณแม่พี่ใช่ไหมครับแสน : ใช่ครับ คุณพ่อพี่งอแงอยู่ฟากฟ้า : ฝากคุณแม่ด้วยนะครับ รถท่านเสียนี่หน่าาแสน : ได้ครับ ฟ้าอยู่ได้ไหมครับฟากฟ้า : สบายมากครับแสน : พวกท่านไปสนิทกันตอนไหนนฟากฟ้า : นั่นสิ่ครับ(บ้านอัศวเหม) [แสนไกล] ตื่นเช้ามาในบรรยากาศห้องที่คุ้นเคย ห้องไม่ได้ตกแต่งอะไรเยอะแยะมากมายแต่เป็นการแต่งแบบเรียบง่ายสีพื้นค่อนข้างหม่นเทา ผ้าปูที่นอนสีดำตัดกับสีห้องที่หม่นเทาเล็กน้อย ของตกแต่งในห้องล้วนมีแต่สีดำ เพราะมันเป็นสีโปรดของผม มุมที่ผมชอบมากที่สุดคือมุมกาแฟเล็กๆภายในห้องนอนของผม ผมแต่งตัวเดินลงมาข้างล่าง"ไม่กินข้าวหรือไง" พ่อเอ่ยถาม"กินครับ แต่ขอเดินอ้อมหน่อย" ผมตอบ"เพื่ออะไร" พ่อถามพร้อมมองหน้าผม"แบบนี้ไงครับ" เดินไปหอมแม่ก่อนมานั่งประจำที่"แก้มเมี