تسجيل الدخولก้าวที่สำคัญอีกก้าว[ฟากฟ้า]แสงอรุณยามเช้าที่สาดส่องเข้ามากระทบผิวเปลือกตาของผม ทำให้ผมขยับตัวโดยอัตโนมัติ ส่วนอีกคนที่นอนข้างๆผมก็ขยับเล็กน้อยเช่นกันผมเลยค่อยๆลืมตาพร้อมลุกเดินไปปิดม่านทึบแสงเข้ามาเพื่อบังแสงให้อีกคนได้พักผ่อน ส่วนผมเดินไปห้องน้ำพร้อมกับอาบน้ำและเดินมานอนพิงตัวเตียงเล่นโทรศัพท์ ผมแอบถ่ายพี่แสนตอนหลับไว้และก็เอามาตั้งเป็นภาพหน้าจอโทรศัพท์ พี่แสนไกลกับท่านอนตะแคงที่เห็นกล้ามแขนเด่นขึ้นมาพร้อมรอยสักที่ต้นแขนลวดลายมังกรสีดำเด่นชัดขัดกับสีผิวขาวๆของพี่เขามันยิ่งทำให้ผมละสายตาจากพี่เขาไม่ได้จริงๆ เหมือนคนที่ผมมองจะรู้สึกตัวแล้ว"มองอะไรพี่ครับ" เสียงงัวเงียของพี่เขามันยั่วผมสุดๆ"มองคนหล่อหลับครับ" ผมตอบพร้อมกับขยับตัวลงนอนแล้วซุกกอดอีกคน"อ้อนเอาอะไรครับ" พี่แสนถามผม"ฟ้าหิวข้าวอะ" ผมตอบตามความจริง"กี่โมงแล้วครับ" พี่แสนถามผม"เกือบจะ9โมงแล้วครับ" ผมตอบ"หืมม แล้วทำไมไม่ปลุกพี่หล่ะครับ" พี่แสนว่าพร้อมเอามือลูบหัวผม"ก็ฟ้าชอบมองพี่ตอนหลับอะ พี่น่ามองสุดๆ" ผมตอบหลังจากนั้นพี่แสนก็ยี้หัวผมแรงๆพร้อมกับกดจมูกเข้าแก้มผมแรงๆ "พี่ไปอาบน้ำก่อนนะครับ" พี่แสนกระซิบข้างหูผม"ได้ค
เป็นของกันและกัน NC18+[แสนไกล]ทุกคนรอบข้างผมเข้าใจไม่ผิดน้องเป็นคนเดียวที่แสนไกลคนนี้ยอมรอให้เขาพร้อมที่จะเป็นของผมทั้งตัวและหัวใจ วันนี้ผมไม่ได้คิดว่าน้องจะยอมผมไหมแต่แค่อยากพาน้องมาเที่ยวบ้าง ผมจองเรือนี้เพื่อพาน้องไปเที่ยวพักสมองและร่างกาย ถึงจะเป็นของพวกผมเองก็จริงแต่ธุรกิจมันต้องขับเคลื่อนเช่นกัน พวกผมจะไม่เอาเปรียบตัวเองและธุรกิจที่สร้างมา ไม่ว่าจะผมหรือเพื่อนๆของผมทุกคนต้องจ่ายเงินเหมือนกัน ผมเดินเข้าห้องตามหลังฟากฟ้าเข้ามาเมื่อเห็นว่าฟากฟ้าตื่นเต้นและชอบมาก ผมก็หายเหนื่อยแล้วความจริงแล้วก่อนหน้านั้นงานมันหนักก็จริงนะแต่ไม่มากที่เพิ่มเข้ามาคือการที่ผมเคลีย์งานล่วงหน้ากัน คู่หมื่นสมุทรมันก็จะไปพักสมองกันเหมือนกันพวกเราเลยคุยกันว่า จะเร่งเคลียร์งานทั้งหมดให้เสร็จก่อนช่วงนี้ เพื่อที่จะได้ทันเวลาที่พวกผมจองทริปเอาไว้ แต่กลับต้องเลื่อนออกมาเพราะน้องป่วยกระทันหัน พวกมันเลยนำไปก่อนเมื่อผมมองหน้าน้องเพลินผมก็ยับยั้งอารมณ์ตัวเองไม่ไหวอีกแล้ว ได้แต่คิดในใจขอให้ห้ามผมทีก่อนที่ผมจะห้มตัวเองไม่ได้อีกต่อไป แต่น้องกลับปล่อยตัวปล่อยใจไปกับผม น้องพร้อมแล้วจริงๆใช่ไหม มันเป็นคำถามที่อยู่ในหัว
ซ้อมฮันนีมูน[ฟากฟ้า]วันนี้วันสุดท้ายที่พี่แสนของผมที่ทำงานหามรุ่งหามค่ำ อาทิตย์นรกของพี่แสนกำลังจะจบลงแล้วครับทุกคน พี่ๆทุกคนคือพร้อมสลบคากองงานกันสุดๆและใช่ครับผมกับพี่แสนอยู่บริษัััทกันมาสามวันเต็มๆ ผมนอนเยอะกว่าพวกพี่เขาอีก "หิวอะไรกันไหมครับ" ผมถามพี่ๆ"หิวมากครับ พวกพี่ฝากซื้อแซนวิชได้ไหมครับ" พี่หมื่นตอบ"ได้ครับ เดี๋ยวผมซื้อมาให้" ผมตอบพี่หมื่น"เอาเงินในกระเป๋าพี่เลยนะครับ" พี่แสนตอบแบบไม่ได้เงยหน้ามามอง"เอามาแล้วครับ" ผมตอบ"ดีมากครับ" พี่แสนตอบผมเดินออกมาจากห้องพี่แสนด้วยชุดเมื่อวาน ทั้งบริษัทเขาชินกับพวกผมแล้วถ้าเห็นผมในชุดเดิมคือช่วงเวลานรกของฝ่ายบริหาร สามวันสุดท้ายก่อนประชุมไตรมาสหลัง ฝ่ายบริหารต้องเร่งเคลียร์เอกสารทั้งหมดที่ยื่นขอมาพร้อมกับวางแผนงานในไตรมาสต่อไปเพื่อให้บริษัทไม่ขัดสภาพคล่องแล้วก็ประชุมเพื่อให้พนักงานทุกคนได้แสดงความคิดเห็นเพื่อพัฒนาแผนกตัวเองผมเดินคิดอะไรเพลินๆจนมาถึงร้านกาแฟล่างบริษัท เพื่อไม่ให้นานเกินไปผมเดินไปสั่งกาแฟและเดินออกมาดูแซนวิชอีกร้าน"รับอะไรดีครับ" พนักงานถาม"เอาแซนวิช7อันครับ" ผมตอบ"รอสักครู่นะครับ" พนักงานตอบพร้อมมองผมอย่างเขิน
เริ่มต้นการทำงาน[แสนไกล]ผมนอนกอดฟ้าไว้ทั้งคืนเพราะน้องชอบให้กอดไว้แน่นๆ เมื่อเอื้อมหยิบโทรศัพท์มาดูเวลาก็เป็นเวลาราวๆๆ 6โมงนิดๆผมปล่อยน้องให้นอนต่อไปก่อน ส่วนผมก็ลุกมาเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเองก่อนที่จะเดินออกจากห้องน้ำ "ตื่นแล้วหรอครับ" ผมหันมาถามน้อง"ครับ วันนี้ฟ้ามีเข้าแล็บครับ" ฟ้าตอบพร้อมเอามือจัดทรงผม"งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่ง" ผมตอบกลับ"ได้ครับ เดี๋ยววันนี้ผมไปหาพี่ที่บริษัทใหม่นะครับ" ฟ้าตอบกลับใช่ครับช่วงเวลาที่ผ่านมาบริษัทมีการขยายบริษัทเพราะตึกเดิมมันเล็กเกินกว่าจะจุพนักงาน ตอนนี้ผผมรวมสองบริษัทเข้าด้วยกันและบริหารด้วยตัวเอง ถึงตอนแรกจะยากมากที่เข้าปรับระบบใหม่บริษัทพ่อผมแต่มันก็เป็นแค่ช่วงเริ่มต้น ตอนนี้ทุกอย่างลงตัวมากกว่าเดิมได้7ถึง8ส่วนแล้ว ถอว่าดีมากสำหรับพวกผม น่านนทีบริหารแผนกการบริการทั้งหมดและคอยตามสินค้า ส่วนหมื่นสมุทรผู้บริหารแผนกจัดส่งสินค้าและตรวจสอบสินค้า ส่วนผมเองคอยดูภาพรวมทั้งหมดคนที่เคยทำงานกับผมปรับตัวได้ไม่ยากหรอกครับ แต่คนเก่าๆที่ไม่เคยเจอผมก็อาจจะมีบ้างที่ไม่พร้อมเปลี่ยนแปลงและยังยึดถือความเป็น "อัศวเหม" รุ่นเก่าพวกเขาก็ไม่ได้ผิดแต่ถ้าดรายังไม่ก้าว
เรียนจบสักที[ฟากฟ้า]ผมกับพี่แสนเราคุยกันมา6เดือนแล้วครับ หลังจากวันนั้นที่ผมไปพักห้องพี่แสนคุณแม่ของผมก็บอกให้ย้ายไปอยู่กััับพี่เขาเลย และใช่ครับตแนนี้เราอยู่ด้วยกันวันนี้เป็นวันพิเศษของผมอีกหนึ่งวันเพราะผมเรียนจบแล้วครับทุกคน ในที่สุดก็จบสักที"กว่าจะจบปางตายกันอยู่นะ" ไม้เมตรว่า"จริงๆเราไม่น่าเรียนต่อนะ" ก้านไม้ว่าต่อ"จบแล้วเนี่ยจะบ่นกันทำไม" ฟ้าตอบ"ใครจะไปมีคนคอยส่งข้าวส่งน้ำให้เหมือนฟ้าหล่ะ เราเรียนกันทั้งคู่กับถึงห้องตายกันหมด" ก้านไม้บ่นอุบ"ช่วยไม่ได้ อยากเลือกไม้เมตรเองนะฟ้าไม่ผิด" ฟ้าบอกก้านไม้"จ่ะลูก ใครจะไปว่าฟ้าผิดหล่ะ" ไม้เมตรบ่นแล้วพวกเราก็พากันขำและพากันเดินไปถ่ายรูปทั่วงาน รอจนพวกผมเข้าไปรับใบปริญญาและพากันออกมาก็เจอพวกพี่แสนยืนรออยู่ที่่่หน้าหอประชุมแล้ว พร้อมกับตุ๊กตาที่ผมบ่นอยากได้มานานมาก จนคิดว่าพี่แสนลืมไปแล้วว่า "ผมอยากได้" ฟากฟ้าวิ่งไปหาแสนไกลอย่างดีใจ"พี่แสนมาได้ไงครับ ไหนว่าเจอกันตอนเย็นไง" ถามพร้อมยิ้มร่าเริง"ก็คิดว่าไม่น่าทันเพราะรอเจ้าตัวนี้ของฟ้าไงครับ" แสนตอบ"ขอบคุณนะครับ" ผมตอบ"ยินดีด้วยนะครับ เจ้าพวกเด็กขี้บ่น" หมื่นสมุทรว่ายื่นดอกกุหลาบให้ค
หนึ่งวันที่แสนพิเศษ[ฟากฟ้า]ผมและพี่แสนเราตกลงกันว่าจะค่อยๆพัฒนาความสัมพันธ์เราไปเรื่อยๆ ไม่รีบร้อน และผมเองก็เห็นด้วยที่พวกเราจะค่อยๆเรียนรู้กันไป แต่แม่ผมก็ยินดีและพร้อมให้พี่แสนดูแลผมแล้วแม่ผมก็ไปเที่ยวอย่างสบายใจครับ"พี่แสนครับ แม่มีเฟสพี่ได้ไงครับ" ฟากฟ้าถาม"วันที่แม่ฟ้าไปนอนบ้านพี่ครับ" แสนตอบ"ก็ว่าทำไมแม่บอกพี่ก่อนผม" ฟากฟ้าว่า"ทำไมครับ" แสนตอบ"แม่ส่งมาบอกว่า ลืมทักบอกลูกชายว่าแม่ไม่อยู่บอกแต่พี่แสน" ฟากฟ้าบ่น"แม่ถามว่าพี่จะพาผมไปไหนไหมแม่จะได้โอนเงินให้" ฟากฟ้าถามต่อ"ไม่ต้องโอนก็ได้ครับ พี่เลี้ยงได้สบาย" แสนตอบ"โอเคค ฟ้าไม่เกรงใจนะ" ฟากฟ้าติบอย่างตาโตเหมือนเด็กถูกตามใจ"ได้สิ่ครับ" แสนตอบเมื่อรถคันสีดำเงาคันสวยจอดเทียบเข้าหน้าบริษัทพร้อมกับพี่แสนขับรถวนไปจอดที่ช่องจอดรถของผู้บริหารพร้อมกับพาผมเดินเข้าบริษัท สิ่งที่น่าตื่นเต้นที่สุดคือคนทั้งบริษัทมองผมเป็นสายตาเดียวกัน หน้าผมแดงมากกว่าเดิมตอนที่พี่แสนพูดว่า "ฟากฟ้าคือคนสำคัญ..." หลังจากนั้นผมก็จำไม่ได้แล้วครับเพราะผมหูดับไปแล้วครับ รู้ตัวอีกทีพี่แสนจับมือผมพาขึ้นมาที่ห้องส่วนตัวพี่เขา"อึดอัดไหมครับที่มีคนมอง" พี่แสนถ
![What is a divorce? [Mpreg]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






