บทที่5

ผจญภัย(วันที่สอง)

[ฟากฟ้า]

 หลังจากที่ผมและพี่น่านออกมาเตรียมวัตถุดิบไว้ให้พวกพี่แสนแล้ว พวกเราก็เดินออกมาเตรียมที่ไว้นั่งกิน ผมและพี่น่านเลือกหน้าเต้นท์เพราะมันรับกับดาวตกบนท้องฟ้าพอดี 

"วิวตรงนี้สวยจริงครับพี่น่าน" ผมบอก

"พี่เลือกเพราะมันใกล้เต้นท์ไม่ได้มองว่ามันสวย" น่านนทีตอบ

"พี่น่าน ฮ่าๆๆ" ผมขำคำตอบพี่น่าน

"สมเป็นมึงจริงๆ เห็นไหมไอ้หมื่นกูบอกแล้ว ไม่เชื่อกูจ่ายมา" แสนหันไปคุยกับหมื่นสมุทร

"พวกมึงพนันกันเรื่องกูอีกแล้วหรอวะ พวกเวร" พี่น่านเอ่ยตอบสวนทันควัน

"ทำไม ไม่ชินไงวะ" หมื่นสมุทรถาม

"ชินละ แต่แค่อยากบ่น" น่านนทีตอบ

"เอาไปไอ้เหี้ยสองหมื่น" หมื่นสมุทรหันไปโอนเงินให้แสนไกล

   ผมได้แต่ยืนดูพี่ๆเขาแกล้งกัน แล้วพี่เขาก็พากันไปทำอาหาร ส่วนพี่น่านกับผมก็เดินเล่นรออาหารเย็นที่พวกพี่แสนเป็นคนทำ พี่น่านบอกว่าพวกมันทำอาหารอร่อยกันทั้งคู่แต่นานๆทีแสนมันจะทำมันเป็นพวกชอบกินมากกว่าทำ แต่ครั้งนี้ผมโชคดีนะที่มาทันช่วงไอ้แสนไม่เข้าโหมดจำศีล 

"มึงพาน้องมาแดกได้แล้ว" เสียงหมื่นสมุทรเรียกพี่น่าน

"ไปกันฟ้า" น่านนทีหันมาเรียกฟากฟ้า

"น่ากินมากๆเลยครับ" ผมเอ่ยบอกทุกคนอย่างตื่นเต้น

"น่ากิน ก็กินเยอะๆนะครับ" แสนไกลเอ่ยบอก

"ผมถ่ายแกล้งเพื่อนได้ไหมครับ" ฟากฟ้าว่าแล้วหยิบโทรศัพท์มาถ่าย

"เอาเลยครับ ตามสบาย" น่านนทีตอบ

"มาๆกินกันเถอะ หิวจนลำไส้ประท้วงแล้ว" หมื่นสมุทรว่าขึ้นพร้อมตักอาหารเข้าปาก

"เว่อร์หน่า ไอ้หมื่น" น่านนทีตอบ

"ก็มันจริง ไอ้แสนมันทำช้า" หมื่นสมุทรเถียง

"แน่ใจนะว่ากูอะ" แสนตอบกลับ

"เออกูเองก็ได้วะ" หมื่นสมุทรตอบอย่างเถียงไม่ได้

"เถียงกันทำไม" น่านนทีถาม

"ก็ ผัวมึงอะเทเกลือไม่ระวังหกไปครึ่งกระปุก เสียเวลาล้างเนื้อใหม่เนี่ย" แสนตอบ

"ไม่ระวังมึงอะ เอ้ะ เดี๋ยวนะมันไม่ใช่ผัวกูนะ" น่านนทีตอบกลับทันควัน

    พวกพี่เขากับมก็พากันหัวเราะท่าทางของพี่น่านและลงมือกินข้าวกันอย่างมีความสุข หลังจากกินข้าวเสร็จก็พากันเก็บล้างเรียบร้อยก็นั่งเล่นกันคุยอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนเวลาล่วงเข้าเที่ยงคืนเศษๆ เวลาซินเดอเรลล่าต้องกลับบ้านและใช่ครับ ผมง่วงเต็มที่แล้ว

"น่านมึงพาน้องไปนอนไป" แสนเอ่ยบอก

"อ้าว หลับไปตอนไหนวะหน่ะ" มื่นสมุทรหันมามองตามเสียง

"สักพักละมั้ง" แสนตอบกลับ

"ไม่น่าเชื่อนะว่ามึงจะเปลี่ยนสเปคจากสาวเป็นหนุ่มน้อยได้อะ" หมื่นสมุทรบอกอีกคน

"อยู่กับน้องกูสบายใจดี" แสนตอบ

"กูเชื่อว่ามึงสบายใจ" หมื่นสมุทรตอบกลับ

"ว่าแต่คู่มึงเถอะ เมื่อไหร่จะมั่นใจ" แสนถามกลับ

"กูยังไม่อยากทำให้มันเสียใจ เพราะกูยังไม่อยากหยุดที่ใคร" หมื่นสมุทรตอบ

"ระวังหมาคาบไปแดกนะมึง" แสนตอบกลับ

"หมาตัวไหนกล้าก็ลองดู กูเตะไม่เลี้ยงแน่" หมื่นสมุทรตอบ

"แล้วมึงเถอะจะจีบน้อง มึงลืมจันทร์เจ้าได้แล้วหรอวะ" หมื่นสมุทรพูดต่อ

"เอาจริงๆแล้วกูตัดใจได้ตั้งนานแล้ว แต่เหมือนทุกครั้งที่มันกลับมากูเองตั้งหากที่ไม่พร้อมทิ้งเขาเหมือนที่เขาพร้อมจะทิ้งกู" แสนตอบ

"คิดได้ก็ดีแล้ว" หมื่นสมุทรตอบ

"ไม่ได้คิดได้อะไร แต่แค่ที่ผ่านมาโอกาสสำหรับมันเยอะมากพอแล้ว" แสนตอบ

"แล้วมึงคิดดีแล้วใช่ไหม ที่จะพาน้องมาอยผู่ในวงโคจรของมึง" หมื่นสมุทรถาม

"ถ้าเรื่องที่บ้านเขาปล่อยกูอยู่แล้วมึงก็รู้ ถ้าเรื่องงานน้องน่าจะงานหนักกว่ากูนะ" แสนตอบ

"มึงมั่นใจแล้วสินะว่าเป็นน้อง" หมื่นสมุทรถาม

"อืม มั่นใจในระดับหนึ่งแล้ว" แสนตอบ

    หลังจากนั่งคุยกันอีกสักพักก็แยกย้ายพักผ่อนในค่ำคืนที่สองก็ผ่านพ้นไปเข้าเกือบช่วงอรุณรุ่งอีกครั้ง พระจันทร์เริ่มคล้อยเปลี่ยนทิศไปเรื่อยๆ แสงแรกของตะวันเริ่มสาดส่องเข้ามา         อย่างอ่อนๆ แสงรำไรๆสาดส่องผ่านเข้าช่องเล็กๆที่เป็นหน้าต่างของเต้นท์

[แสนไกล]

แสงสาดส่องเข้าตาของแสนไกลก่อนที่แสนจะลืมตาขึ้นมาพร้อมลุกเดินไปข้างนอกเต้นท์และบังเอิญเจอเจ้าเด็กหน้าตาจิ้มลิ้มนั่งเล่นกับลูกหมาที่เดินมาทางหน้าเต้นท์ของเด็กหนุ่มหน้าหล่อคนนั้น

"อรุณสวัสดิ์ครับฟากฟ้า" ผมเอ่ยทักทาย

"อรุณสวัสดิ์ครับพี่แสน พี่ตื่นเร็วจังครับ" ฟากฟ้าเอ่ยตอบและถามคำถามขึ้นอย่างสดใส