บทที่2

                                                         

   เสน่ห์ของพงไพร

[ฟากฟ้า]

เมื่อเข้าใกล้พลบค่ำเต็มที่แล้วรถก็เทียบท่าเข้าสู่จุดหมายปลายทางได้อย่างปลอดภัย ผมกด้ส่งข้อความหาแม่เหมือนทุกครั้งที่รายงานความปลอดภัยให้แม่สบายใจ ครั้งนี้เป็นการเดินทางครั้งแรกและผมก็เล่าเรื่องราวที่ระหว่างเดินทาให้แม่ฟัง "งั้นน้าก็ฝากแสนไกลด้วยนะครับ น้อเพิ่งไปคนเดียครั้งแรก"คำพูดของแม่ผมบอกกล่าวอีกคนผ่านโทรศัพท์เครื่องคู่ใจของผมที่ตอนนี้พี่แสนไกลเอาไปครอบครองอยู่และส่งคืนให้ผมในเวลาไม่นาน

"แม่ครับ ผมโตแล้วนะครับ" คำพูดติดเล่นของฟากฟ้า

"ทราบครับว่าโตแล้ว แต่ลูกแม่ซุ่มซ่ามเกินกว่าจะปล่อยครับ" เสียงแม่ที่ดังออกมา

"อ้าวว ไหงงั้นหล่ะครับ งั้นแค่นี้ก่อนนะครับ" ฟากฟ้าตอบ

"ดูแลตัวเองดีๆนะครับ" เสียงแม่

 หลังจากนั้นผมก็วางสายกับคุณแม่พร้อมเดินมาหาพี่ๆที่ยืนรอผมอยู่ตรงทางเข้าโรงแรมใกล้ๆกับท่ารถเพราะนี่ก็ค่แล้วถ้าไปยังจุดที่ต้องขึึ้ึ้นไปถึงจุดเดินขึ้นเขาก็อีกนาน ผมเลยคิดว่าเราค้างแถวนี้กันก่อน พี่เขาๆก็เห็นด้วย จะว่าพรหมลิขิตไหมผมก็คิดแบบนั้น คนเราจะเจอกันได้ยังไงถ้าเรื่องราวมันไม่ถูกกำหนดมาแล้ว 

[ห้องพัก]

 //เสียงโทรศัพท์มือถือดัง

"ไง ก้านไม้" เสียงฟากฟ้าเอ่ยทักทาย

"ว่าไง ฟากฟ้า" ก้านไม้ตอบ

"คนเราจะหลงรักคนตั้วแต่แรกเห็นได้ไหมนะ" ฟากฟ้าเอ่ยถาม

"ได้สิ่ หลงใครเข้าหล่ะฟากฟ้า" เสียงไม้เมตรเอ่ยถามต่อ

"พี่แสนไกลหรอ" ก้านไม้ถามต่อ

"ฟ้าไม่รู้แต่ ฟ้าเพิ่งเจอพี่เขาเอง" ฟากฟ้าตอบ

"ฟ้าเราว่านะ ความรักมันไม่ตายตัวนะว่าต้องนานกว่านี้หรือเร็วกว่านี้ เราว่าถ้าใจเราคิดว่าใช่เราก็แค่เดินหน้าในแบบของเราสุดท้ายแล้วจะสมหวังหรือผิดหวังเราก็เคยทำมันมาแล้ว" ไม้เมตรบอก

"นั่นสิ่นะ ไม้เมตร" ฟากฟ้าตอบ

"แล้วนี่ถึงหรือยัง" ก้านไม้ถาม

"พักแถวท่ารถกันก่อนหน่ะมาถึงก็โพล้เพล้แล้ว พี่แสนเลยคิดว่าค่อยเดินทางต่อพรุ่งนี้ดีกว่า" ฟากฟ้าตอบ

"โอเคค ดีแล้วยังไงถ่ายรูปมาให้ดูเยอะๆนะฟ้า" ก้านไม้ตอบ

"งานกลุ่มเหลือส่วนของฟากฟ้านะ เดี๋ยวเราส่งไว้ให้" ไม้เมตรตอบ

"ได้เลย พักผ่อนนะทุกคน" ฟากฟ้าตอบ

 เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นพอดีกับที่ผมกดวางสายจากเพื่อนๆ

"มาแล้วครับ" ผมกล่าวตอบรับพร้อมเดินไปเปิดประตู

"ฟากฟ้าครับ พวกพี่จะไปหาอะไรกินเราไปไหมครับ" น่านนทีเอ่ยชวน

"ไปครับ ผมขอไปหยิบโทรศัพท์ก่อนนะครับ" ฟากฟ้าตอบ

"แล้วเราจะไปกินอะไรกันหรอครับ" ฟากฟ้าถามต่อพร้อมปิดประตูห้อง

"ร้านอาหารตามสั่งใกล้ๆนี่แหละครับ ฟากฟ้ากินได้ไหมครับ" แสนไกลตอบ

"ได้เลยครับ ฟ้ากินได้หมด" ฟากฟ้าตอบ

  พวกเราสามเดินออกมากันไม่ไกลมากก็ถึงร้านอาารตามสั่ง ทั้งสามคนสั่งอาหารพร้อมเดินไปหานั่งที่โต๊ะว่างกัน 

"ฟากฟ้าไม่กินเผ็ดหรอครับ" น่านนทีถาม

"ฟ้าทานไม่ได้หน่ะครับ เป็นตั้งแต่เด็กๆ" ฟากฟ้าตอบ

"เหมือนไอ้เวรแสนเลยแต่มันชอบดื้อจะกิน" น่านนทีตอบ

"เวร วนมากูได้ไง" แสนตอบน่าน

"ก็มันจริงอะ" น่านนทีตอบ

"พวกพี่เถียงกันเก่งมากครับ" ฟากฟ้าขำ

"แค่นี้ยังน้อยครับ ขาดอีกคนเราจะปวดหัวกว่านี้" แสนไกลตอบ

"มันกำลังตามมาพรุ่งนี้เช้าน่าจะถึง" น่านนทีบอก

"ไหนตอนแรกว่าจะไม่มา" แสนถาม

"คุยงานแทนมึงเสร็จแล้วไง" น่านนทีตอบตามข้อความ

"มันงานแม่งเถอะ งานกูเสร็จหมดแล้ว" แสนตอบน่านพร้อมใช้ทิชชู่เช็ดปากให้ฟากฟ้า

"ไปเถียงกันเองไอ้สัส!" น่านพูดพร้อมกดโทรและยื่นให้แสน

"รอกูเลยพ่อ จะไปตบหัวทิ่มเลย" หมื่นสมุทรพูด

"เออรีบมาๆ" แสนตอบ

"แล้วพี่เขาจะมาทันหรอครับ" ฟากฟ้าถาม

"มันบิดบิ๊กไบค์มันมาให้ไม่เกิน6โมงเช้ามันมารอละ" แสนไกลตอบ

"พี่เขาขับเร็วมากเลยนะครับ" ฟากฟ้าตอบ

"นักแข่งอย่างมันชื่นชอบความเร็วจะตายไปครับ" น่านนทีตอบเชิงประชด

"อ้อออ" ฟากฟ้าตอบลากเสียงพร้อมเดินไปตักน้ำเพิ่มให้ทุกคน

   หลังจากนั้นทั้งหมดก็กินข้าวกันต่อจนอิ่มมื้อนี้แสนอาสาจ่ายให้เอง และเราก็เดินออกจากร้านอาหารมามุ่งหน้ากลับไปที่โรงแรมระดับ4ดาวแถวๆท่ารถนครราชสีมา เราเดินกลับมาจนถึงหน้าโรงแรม 

"แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะครับ" ฟากฟ้าเอ่ยบอกทุกคน