บทที่1

[แสนไกล]

   ย้อนกลับไปเมื่อ7ปีก่อน ผมเจอกับจันทร์เจ้าตอนปี1 ตอนนั้นจันทร์เจ้าเป็นตัวแทนดาวคณะส่วนผมเป็นเดือนคณะที่ถูกรุ่นพี่บังคับมา ผมกับจันทร์เจ้าเราสนิทกันมากขึ้นหลังจากพวกเราได้ตำแหน่งดาวเดือนมหาลัยมานั้น ผมก็ขอเขาเป็นแฟน เรื่องราวของผมเรียบง่ายมาเสมอจนเรื่องราวของเราเข้าสู่ทางตัน จันทร์เจ้าเริ่มตีตัวออกห่าง กลับห้องเราช้าขึ้น ทักไปทีกว่าจะตอบแต่ผมก็ได้แค่หลอกตัวเองว่าเขายุ่งอยู่ ผมเลือกไม่สานกิจการต่อจากพ่อแต่เลือกจะมาสร้างกันเอง มันเลยทำให้จันทร์เจ้านั้นไม่พอใจ และใช่ครับจันทร์เจ้าชอบผมที่นามสกุล ไม่ได้รักผมจริงๆเหมือนที่ผมรักเขา

(ตอนปีที่4)

"ไงพ่อนักรัก" หมื่นสมุทรทัก

"รักพ่อง" ผมตอบมัน

"เออ เมื่อกี้กูเจอจันทร์เจ้าไปกับพี่ธามแพทย์ปี5"

"เออรู้แล้ว" ผมตอบ

"สรุปยังไงครับ" น่านนทีเดินเข้ามานั่งพร้อมถาม

"ไม่รู้เขา ยังทำตัวปกติกับกู" ผมตอบพวกมัน

"ความสัมพันธ์เหี้ยอะไรวะ" หมื่นสมุทรหงุดหงิดขึ้นมา

 ผมรู้ดีครับเพราะหมื่นสมุทรเป็นคนเดียวที่ค้านหัวชนฝา ว่าไม่ให้ผมคบกับจันทร์เจ้าแต่ผมเลือกฟังตัวเองตอนนั้น เลยทำให้ผมเจ็บแบบนี้ในตอนนี้ หมื่นสมุทรมันดูคนออกและมันอ่านการกระทำคนได้อย่างแม่นยำ น่านนทีก็เช่นกันแต่รายนั้นมันไม่ค้านแต่ก็ไม่เคยพูดถึง แปลกใจนะครับเพื่อนเตือนเสมอแต่ผมกลับไม่ฟังพวกมัน คนอื่นๆก็มีเตือนมาบ้างนะครับ 

"เตือนตั้งแต่แรกไม่ฟังเอง เจ็บมาก็มาหงอยเป็นหมาแบบนี้" น่านนทีบ่น

  และใช่ครับทุกครั้งที่เขากลับมาแล้วขอโทษผมก็ใจอ่อนเหมือนเดิม จนเพื่อนๆผมเอือมระอาแต่หลังจากวันนั้นเราก็ยังคบกันต่อ

[ปัจจุบัน]

"ไอ้แสนมึงจะลงไหมรถอะ" น่านนทีเรียกผมเมื่อรถหยุดพัก

"เอ้าแวะพักละหรอ" ผมถาม

"ก็เออดิ่ เหม่อเหี้ยไรอยู่" น่านนทีถาม

"น้องหล่ะ ผมหันเมื่อไม่เจอน้อง" แสนไกลมองหาน้อง

"น้องลงไปหาอะไรกินสักพักละ" น่านนทีตอบ

  ผมหลุดออกจากภวังค์พร้อมลุกออกจากที่นั่งเดินลงไปยังฟู้ดคอร์ดเพื่อหาอะไรกิน ผมก็หันไปเจอน้องกำลังนั่งกินข้าวพร้อมกับคอลหากลุ่มเพื่อนเพื่อบอกว่าตอนนี้ทำอะไรอยู่ น้องแทนตัวเองกับเพื่อนน่ารักมาก น่ารักจนผมอดยิ้มไม่ได้ น้องเป็นรุ่นน้องมหาลัยผมแต่คนละคณะ น้องเรียนคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี หลักสูตรพืชศาสตร์ ส่วนตัวผมเรียนคณะบริหารธุรกิจระห่างประเทศ 

"พี่แสนพี่น่านมานั่งด้วยกันสิ่ครับ" ฟากฟ้าเอ่ยชวน

"พี่ก็ว่างั้นแหละเต็มหมดแล้ว" น่านนทีว่าต่อพร้อมมองหน้าผม

"อะไรมองอะไรกู" ผมถามต่อ

"ชักช้า" น่านนทีตอบชัดๆสั้นๆ

"พี่เพิ่งรู้เราจบจากที่เดียวกับพี่เลย" น่านนทีหันไปคุยกับฟากฟ้า

"ฟ้ายังไม่จบกันเลยครับ เหลืออีกปี" ฟากฟ้าตอบ

"ฟ้ากับเพื่อนลงเรียนกันเพิ่มหน่ะครับ" ฟากฟ้าตอบต่อ

"ขยันกันจัง" น่านนทีตอบ

"เปล่าหรอกครับ พอดีงานที่พวกฟ้าไปสมัครมันต้องลงเรียนตัวนี้เพิ่ม" ฟากฟ้าตอบ

"พวกเราสมัครทำงานอะไรกัน" แสนไกลถามต่อ

"พวกฟ้าสมัครงานวิจัยพืชพรรณหน่ะครับ แต่บอกหน่วยงานไม่ได้ แฮ่" ฟากฟ้าตอบ

"ไม่เป็นไรครับ พี่เข้าใจ" แสนไกลตอบ

"ทำไมเราชอบเกี่ยวกับงานวิจัย" น่านนทีถาม

"มันสนุกดีนะพี่น่าน" ฟากฟ้าตอบ

"พวกพี่ขอลาตายดีกว่า" น่านนทีตอบ

"ฮ่าฮ่าฮ่า" ฟากฟ้าขำ

"แล้วพี่น่านกับพี่แสนหล่ะครับทำไมถึงเรียนระหว่างประเทศ" ฟากฟ้าถาม

"พวกพี่อยากทำส่งออกผลไม้และนำเข้าสินค้าแปรรูปเลยเรียนครับ" แสนไกลตอบ

  บทสนทนาเราก็มีต่ออย่างไม่หยุดหย่อน พวกเราเริ่มสนิทกันมากขึ้นเพื่อนน้องก็ด้ฝากให้พวกผมดูแลฟากฟ้า เพราะเจ้าตัวชอบหลงทิศและซุ่มซ่าม แน่นอนว่าน้องเพื่อนฟกฟ้ารูจักพกผม ยกเว้นน้องที่ไม่รู้จัก ชื่อละเจ้าตัวไม่สนใจเรื่องรอบข้างจนลริงๆนั่นแหละ 

"พ่อมึงเหมือนจะเดินออกจากอดีตได้เร็วกว่าเดิมนะสมุทร" น่านนทีแท็กชื่ออีกคน

"อะไรยังไงไหนเล่า" หมื่นสมุทรตอบกลับอย่างไว

"คือว่า พ่อมึงตกหลุมรักเด็กแล้วแหละ" น่านนทีตอบ

"เอาแล้ว มาแบบละเอียดดิ๊" หมื่นมุทรตอบ

"(เริ่มเล่าเองทั้งหมด)" น่านนที

"เจอเด็กเข้าไป พ่อไปไม่เป็นอยู่นะ" หมื่นสมุทรตอบ

   พวกเราก็เดินกลับขึ้นรถเหมือนเดิมและแล้วรถก็เริ่มแล่นออกจากจุดพักรถมุ่งตรงไปยังนครราชสีมา เพื่อจุดหมายปลายที่เราจะไปเดินป่าในครั้งนี้ รถค่อยๆเคลื่อนตัวตรงตามถนนไปเรื่อยๆเมื่อเข้าสู่ทางเลี่ยงเมืองก็เริ่มมีต้นไม้เยอะขึ้น ผมก็หยิบกล้องขึ้นมาถ่ายตามปกติของผม ผมจึงหันไปมองน้องและใช่ครับ น้องเองก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปพร้อมกับหยิบกล้องถ่ายวิวโดยเฉพาะขึ้นมาถ่ายอีกครั้ง ด้วยฝีมือของน้องรถสั่นขนาดไหนน้อก็สามารถถ่ายออกมาได้อย่างดีเมื่อน้องเอาให้ผมดู

"เราถ่ายเก่งนะเนี่ย" แนไกกล่าวชม

"ขอบคุณครับผม" ฟากฟ้ากล่าว

"ทำไมเราไม่เรียนถ่ายรูป" แสนถามอย่างสงสัย

"ผมชอบถ่ายรูปนะแต่ผมชอบวิจัยพวกพืชมกว่าครับ" ฟากฟ้าตอบแสนไกล

"วิจัยมันสนุกแถมได้ลองผสมพืชด้วยครับ" ฟากฟ้าบอกอีกคน

"เชื่อครับ เราดูชอบธรรมชาติ" แสนไกลตอบ

"จริงๆฟ้าชอบเหมือนพ่อครับ พ่อฟ้าเป็นกรมป่าไม้และท่านเสียไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่เกิด แม่บอกว่พ่อจ๋าชอบเล่าเรื่องในป่าให้ฟ้าฟังตลอด" ฟากฟ้าเล่าพร้อมรอยยิ้ม

"พี่ขอโทษที่ถามนะครับ" แสนบอกอย่างรู้สึกผิด

"ไม่เป็นไรครับ ฟ้าสบายมาก" ฟากฟ้าตอบ