บทที่ 9

“A secret make a woman...woman เพคะ” หยวนเพ่ยเอ่ย

“หืม?”

“เป็นสำนวนที่เคยได้ยินจากชาวต่างชาติตอนที่ตามท่านพ่อไปคุมงานซ่อมแซมว่านหลี่ฉางเจิ้น แถบเส้นทางสายไหมน่ะเพคะ” นางเอ่ย ไม่กล้าบอกว่าเป็นคำพูดที่มาจากการ์ตูนเด็กแว่นนักสืบที่เป็นการ์ตูนเรื่องโปรด “แปลว่า ความลับทำให้สตรีเป็นสตรี ผู้หญิงเราที่เถรตรงจนทื่อมักไร้เสน่ห์ ควรมีความลับเสียบ้าง จึงจะมีเสน่ห์น่าค้นหา”

หวงตี้เงยหน้ามองนาง “ก็จริง เพราะเจ้ามีความลับมากมาย ข้าจึงชอบเจ้ามาก”

“ขอบพระทัยที่ทรงชอบหม่อมฉัน” นางยิ้มตอบ “ข้าราชบริพารทุกคนถ้ามาได้ยินพระองค์พูดเช่นนี้คงมีกำลังใจอีกมากทีเดียวเพคะ”

“พูดดักเอาไว้ก่อนเชียวนะ” เขาเบ้ปากอย่างน่าหมั่นไส้ “อย่างไรก็ไม่ยอมเป็นสนมของข้าจริงๆ หรือ”

“เป็นสนมก็ดี เป็นคนโปรดก็ดี มีอันใดดีเพคะ ถ้าว่ากันตามจริง มีแต่เชื้อเชิญศัตรูให้เข้ามาหา พระองค์ก็ทรงทราบ” หยวนเพ่ยเอ่ย “ขอเพียงถวายการนวดให้พระองค์มีพระพลานามัยสมบูรณ์ มีบ้านให้อยู่ มีอาหารให้กิน มีเสื้อผ้าให้ใส่ ป่วยก็มีคนรักษา เช่นนี้ก็พอแล้ว”

“เพ่ยเอ๋อร์” หวงตี้ย่นพระขนง พระองค์รู้ว่านางทั้งถ่อมตน ทั้งเกรงกลัวอำนาจพี่สาวมากเพียงใด แต่จะให้นางปรนนิบัติพระองค์โดยไม่มียศศักดิ์อันใด ถ้ารู้ไปถึงตระกูลหลัก ก็มีแต่จะเยาะเย้ยตระกูลสาขาของหยวนเพ่ยให้ได้อับอายเท่านั้น

“ได้ ถ้าเจ้าไม่อยากเป็นสนม เช่นนั้นข้าก็มอบเสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย เครื่องประดับ อาหารพระราชทาน สมุนไพรบำรุงชั้นเลิศก็แล้วกัน”

“ฝ่าบาท”

“ก็เจ้าไม่ยอมรับตำแหน่งสนม” พระองค์ทรงโต้แย้ง “ถ้าเจ้ากินเจ้าใช้ไม่หมดก็ส่งไปให้พ่อแม่ หรือถ้ากลัวนักก็เลือกโสมดีๆ สักกล่องส่งไปยังฟู่ฟูเหรินที่อยู่ตระกูลหลักด้วย พวกเขาจะได้ไม่มาวุ่นวายกับพ่อแม่ของเจ้า”

พระองค์เองก็ไม่ได้เกิดมาเป็นลูกคนโต ดังนั้นการรับรู้รสชาติการดูถูกเหยียดหยามจากคนที่มีอำนาจมากกว่า พระองค์โดนเสียจนชาชิน แต่ส่วนหนึ่งมันก็เป็นแรงผลักดันให้พระองค์พยายามจนกระทั่งได้ขึ้นครองราชย์ได้ในที่สุด ดังนั้นเมื่อเห็นหยวนเพ่ยที่ประสบชะตากรรมไม่ต่างกันเช่นนี้ ก็อดยื่นมือเข้าช่วยเหลือไม่ได้

หยวนเพ่ยหัวเราะคิก นึกดีใจอยู่ไม่น้อยที่เขาเตรียมการไว้ราวกับล่วงรู้ความคิดของนาง “เอาละๆ เลิกพูดเรื่องนี้เถิดเพคะ ถ้าไม่รังเกียจ ให้หม่อมฉันร้องเพลงถวายได้ไหมเพคะ”

“เจ้าร้องเป็นด้วยรึ”

“อาจจะไม่เพราะเท่าใดนัก แต่มันเป็นบทกวี คงไม่ทำให้พระองค์ระคายพระกรรณเท่าใดนัก”

ได้ยินเช่นนั้นหวงตี้ก็พลิกตัวนอนตะแคงข้าง ยกมือข้างหนึ่งใช้นิ้วแคะหูเบาๆ

“ว่ามาสิ เราจะล้างหูรอฟัง”

หยวนเพ่ยได้ยินเช่นนั้น ก็สูดลมหายใจลึกแล้วเริ่มขับร้องด้วยน้ำเสียงแจ่มใส

ข้ากอดเจ้าอย่างแนบแน่น

ขณะกล่าวคำอำลาที่หอฮวงเหอโหลว

กระแสเกลียวคลื่นแห่งแยงซี จะนำพาเจ้าไปยังหยางโจว

ต้องจำจากจรมิตรแท้ อาศัยเพียงยืนสะพานมองดวงจันทร์จากที่นี่เพื่อระลึกถึง

เมืองหยางโจวเจ้าเอ๋ย ที่นั่นจะมีกัลยามิตรเช่นข้าหรือไม่

เมืองหยางโจวเจ้าเอ๋ย ที่นั่นจะมีใครให้เจ้าปรับทุกข์ได้บ้าง

เมืองหยางโจวเจ้าเอ๋ย ที่นั่นจะมีใครห่วงใยเจ้าเท่ากับข้า

เมืองหยางโจวเจ้าเอ๋ย จะมีใครเป็นดั่งเรือในยามที่มีลมและฝนกระหน่ำ

ดอกไม้ไฟในเดือนสาม

ดั่งปุยหลิวที่โปรยปลิวมิหยุดหย่อน

ในฝัน ณ เจียงหนาน เจ้าคงร่ำสุราเมามาย

รอคอยให้เรือลำน้อยที่ลอยอย่างโดดเดี่ยว หายไปในฟ้าสีคราม

ขอให้รู้ไว้เถิด ว่ายังมีคนรอ อยู่ทะเลสาบซีหู

หวงตี้ทรงฟังจนจบ ก็เข้าพระทัยว่านางดัดแปลงเพลงมาจากกวี ไม่ใช่เพลงที่ขับร้องโดยทั่วไป นับว่านางมีความสามารถอยู่ไม่น้อยทีเดียว

ฟู่หยวนเพ่ย เจ้าจะทำให้ข้าประหลาดใจไปถึงไหนกัน

“ฟังเพลงกล่อมนอนแล้ว บรรทมได้แล้วเพคะ” หยวนเพ่ยกล่าวยิ้มๆ คล้ายไล่เด็กชายตัวน้อยที่งอแงไม่ยอมนอน

“เดี๋ยว เรามีคำถามอีกข้อ” พระองค์ทรงยกนิ้วพระหัตถ์ขึ้นประกอบ

“เพคะ?”

“เราสงสัยเรื่องที่เจ้าสวด เจ้าบอกได้ไหมว่าสวดอะไร”

“...พระองค์อยากทราบจริงๆ หรือเพคะ”

พระองค์พยักพักตร์ “บอกเราหน่อย แล้วสัญญาว่าจะเข้านอนแต่โดยดี”

“...เพคะ” ฟู่หยวนเพ่ยสูดลมหายใจลึกก่อนเอ่ย

“กรรมใดๆ ไม่ว่าจะเป็นกายกรรม วจีกรรม มโนกรรม ที่ข้าพเจ้าได้ทำล่วงเกินแก่ผู้ใด ทั้งโดยตั้งใจก็ดี ไม่ได้ตั้งใจก็ดี ขอโปรดยกโทษอโหสิกรรมแก่ข้าพเจ้า อย่าได้จองเวรจองกรรมต่อกันเลย แม้แต่กรรมใดที่ใครๆ ทำแก่ข้าพเจ้าก็ตาม ข้าพเจ้าขออโหสิกรรมให้ทั้งสิ้น ยกถวายพระพุทธเจ้าเป็นอภัยทาน”

หวงตี้ทรงกะพริบตาปริบๆ หนึ่ง เป็นนางพูดรัวเร็วจนฟังไม่ถนัด สอง เป็นภาษาที่พระองค์ไม่รู้จัก “เจ้าช่วย อธิบายให้ข้าเข้าใจได้ไหม”

“ถ้าจะให้เปรียบก็คงเป็นคาถาวัชสัตว์หฤทัยธารณี กระมังเพคะ”

หวงตี้ขนลุกชันทั่ววรกาย พลางลุกพรวดมองเด็กสาวที่ยังคงยิ้มโง่งมไร้เดียงสา

“...ฟู่หยวนเพ่ย เจ้าบอกเรามาตามตรง เจ้าเคยนวดใครตายคามือหรือไม่!?”

หยวนเพ่ยอมยิ้ม พลางเอ่ยตอบไปอย่างสบายๆ ว่า

“เท่าที่จำได้...ไม่มีเพคะ”

[1] 19.00 น. - 20.59 น.