Masukในความเงียบของห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องยนต์แผ่วเบาและเสียงลมหายใจของคนทั้งสาม ชายหนุ่มรู้ดี...ในวินาทีนั้น เขาคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกเพราะมีทั้ง “เธอ” และ “ลูกชาย” อยู่เคียงข้างบนเส้นทางกลับ “บ้าน” ........................ เมื่อทั้งสามคนเดินทางกลับมาถึงฟาร์มที่สระบุรี ชีวิตก็กลับมาดำเนิน
..............หนึ่งสัปดาห์ที่ซานฟรานซิสโกผ่านไปราวกับความฝัน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขและอบอุ่นที่สุดในชีวิตของธนินทร์และพิม พวกเขาทั้งห้าคนได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างเต็มที่ในฐานะครอบครัวที่มีความสุข แต่แล้ว...ทุกความสุขก็ต้องมีวันจากลา เช้าวันเดินทางกลับมาถึง ธิตายืนอยู่ที่หน้าบ้าน น้ำตาคลอเบ้า เธอยัง
บทที่ 325 บทสรุป ทั้งสองคนเดินทางมาถึงซานฟรานซิสโกในที่สุด หลังจากใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนในการท่องเที่ยวและพักฟื้นร่วมกัน เมื่อก้าวเท้าออกจากสนามบิน ธนินทร์ก็จับมือของหญิงสาวไว้แน่น ก่อนจะพากันตรงไปยังบ้านของธิตาทันที ทันทีที่ประตูบ้านเปิดออก ร่างเล็กของทีโอรีบวิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าของเ
ระหว่างที่รถแล่นกลับโรงแรม ธนินทร์ขับอย่างเงียบ ๆ ดวงตาคมเหลือบมองพิมเป็นระยะ ร่างบางนั่งพิงเบาะ หลับตาแต่ยังยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเบา “ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก” เขาตอบด้วยเสียงอ่อนโยน “แค่พิมดูแลตัวเองให้ดีที่สุด พี่ก็พอใจแล้ว” เมื่อกลับถึงโรงแรม ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะประคองคนตัวเล็กเข้าห
บทที่ 324 ดิสนีย์แลนด์ พิมพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนานถึงเจ็ดวัน จนกระทั่งถึงวันนัดตัดไหม แผลภายนอกเริ่มแห้งดี เหลือเพียงรอยบาง ๆ บนผิวเนื้อ ซึ่งหญิงสาวไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะรู้ดีว่าสามารถเลเซอร์ให้หายได้ในภายหลัง แต่ภายในยังคงเจ็บแปลบอยู่เป็นระยะ คุณหมอจึงกำชับให้งดเดินเยอะต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ ก่อนจ
บทที่ 323 ใจกลับมา วันถัดมา…ธนินทร์ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเยี่ยมพิมในห้อง ICU ได้อีกรอบ เขาเดินเข้าไปในห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัวอย่างน่ากลัว ภาพที่เห็นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง พิมยังคงนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วย ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยสายระโยงระยางและเครื่องมือทางการแพทย์มากมาย ร่างสูงเดิน
เขารู้ดีว่าถ้าพิมยังคงเร่งจังหวะแบบนี้ต่อไป เขาจะต้องเสร็จคาปากเธอแน่ๆ แต่ธนินทร์อยากให้มันนานกว่านี้... อยากสัมผัสความสุขนี้ให้มากที่สุดขณะที่ธนินทร์กำลังทรมานกับความสุขสมขั้นสุด พิมก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาที่พร่าเลือนไปหมด ดวงตาคู่สวยเป็นประกายแวววาวเต็มไปด้วยความขี้เล่นและยั่วเย้า เธอยิ้มมุมปากเล็
เธอสูดลมหายใจลึกๆ พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปเปิดประตูรถ ธนินทร์มองเห็นความกังวลอย่างชัดเจนบนใบหน้าของพิม แต่เขาก็เห็นถึงความมุ่งมั่นของเธอเช่นกัน เขารับรู้ถึงความรู้สึกที่ซับซ้อนภายในใจของพิม เขาปล่อยให้พิมเปิดประตูลงจากรถอย่างเงียบๆ แต่ก่อนที่เธอจะก้าวลงไป ธนินทร์ก
บทที่ 122 กลับมาหาพี่ได้ไหม พิมไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของเขา เธอจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เรียบเฉย พลางเอ่ยคำถามแรกออกไป "ไม่บินเหรอคะ?" คำถามนั้นสะท้อนถึงความจริงที่ว่าเขาควรจะอยู่บนเครื่องบินมากกว่าจะมานั่งรอเธอที่นี่ ใจของพิมเต้นแรงมากแทบควบคุมไม่ได้ น่านน้ำชะงักร่างสูงที่ดูมั่นใจมาตลอดกลับสั่นไหววูบห
มือที่จับแขนพิมบีบแน่นขึ้นจนเธอขมวดคิ้วด้วยความเจ็บ“พี่!! ปล่อยหนู!” เธอพยายามดึงแขนกลับ แต่แรงของเขากลับแข็งกร้าวราวกับเหล็ก “พิมพ์!” เขาตะคอกน้ำเสียงสั่นด้วยโทสะที่เริ่มปะทุ“ตอบพี่มาเดี๋ยวนี้! ผู้ชายคนนั้นใคร! คนที่พี่ได้ยินเสียงในโทรศัพท์เมื่อเช้า—ใช่ไหม! ใช่มันใช่ไหม!” บรรยากาศรอบโต๊ะเหมือนถ







