로그인ในความเงียบของห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องยนต์แผ่วเบาและเสียงลมหายใจของคนทั้งสาม ชายหนุ่มรู้ดี...ในวินาทีนั้น เขาคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกเพราะมีทั้ง “เธอ” และ “ลูกชาย” อยู่เคียงข้างบนเส้นทางกลับ “บ้าน” ........................ เมื่อทั้งสามคนเดินทางกลับมาถึงฟาร์มที่สระบุรี ชีวิตก็กลับมาดำเนิน
..............หนึ่งสัปดาห์ที่ซานฟรานซิสโกผ่านไปราวกับความฝัน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขและอบอุ่นที่สุดในชีวิตของธนินทร์และพิม พวกเขาทั้งห้าคนได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างเต็มที่ในฐานะครอบครัวที่มีความสุข แต่แล้ว...ทุกความสุขก็ต้องมีวันจากลา เช้าวันเดินทางกลับมาถึง ธิตายืนอยู่ที่หน้าบ้าน น้ำตาคลอเบ้า เธอยัง
บทที่ 325 บทสรุป ทั้งสองคนเดินทางมาถึงซานฟรานซิสโกในที่สุด หลังจากใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนในการท่องเที่ยวและพักฟื้นร่วมกัน เมื่อก้าวเท้าออกจากสนามบิน ธนินทร์ก็จับมือของหญิงสาวไว้แน่น ก่อนจะพากันตรงไปยังบ้านของธิตาทันที ทันทีที่ประตูบ้านเปิดออก ร่างเล็กของทีโอรีบวิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าของเ
ระหว่างที่รถแล่นกลับโรงแรม ธนินทร์ขับอย่างเงียบ ๆ ดวงตาคมเหลือบมองพิมเป็นระยะ ร่างบางนั่งพิงเบาะ หลับตาแต่ยังยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเบา “ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก” เขาตอบด้วยเสียงอ่อนโยน “แค่พิมดูแลตัวเองให้ดีที่สุด พี่ก็พอใจแล้ว” เมื่อกลับถึงโรงแรม ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะประคองคนตัวเล็กเข้าห
บทที่ 324 ดิสนีย์แลนด์ พิมพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนานถึงเจ็ดวัน จนกระทั่งถึงวันนัดตัดไหม แผลภายนอกเริ่มแห้งดี เหลือเพียงรอยบาง ๆ บนผิวเนื้อ ซึ่งหญิงสาวไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะรู้ดีว่าสามารถเลเซอร์ให้หายได้ในภายหลัง แต่ภายในยังคงเจ็บแปลบอยู่เป็นระยะ คุณหมอจึงกำชับให้งดเดินเยอะต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ ก่อนจ
บทที่ 323 ใจกลับมา วันถัดมา…ธนินทร์ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเยี่ยมพิมในห้อง ICU ได้อีกรอบ เขาเดินเข้าไปในห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัวอย่างน่ากลัว ภาพที่เห็นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง พิมยังคงนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วย ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยสายระโยงระยางและเครื่องมือทางการแพทย์มากมาย ร่างสูงเดิน
เสียงเพื่อนรักที่ดังมาจากปลายสายทำให้ธนินทร์ต้องขยับโทรศัพท์ออกจากหูเล็กน้อย เขาหันไปมองพิมที่ยังคงอาบน้ำอยู่ เธอคงไม่ได้ยินบทสนทนาทั้งหมด แต่เขาก็อดรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้ที่เรื่องราวของทั้งคู่ถูกนำไปพูดคุยกันอย่างโจ่งแจ้งแบบนี้ธนินทร์เงียบไปครู่หนึ่งเขารู้ว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องชัดเจนกับสถานะของพิมพ
"งั้นก็ดี!!... ดีแล้วที่เงี่ยน!" ธนินทร์กระซิบตอบเสียงต่ำพร่าหอบถี่ในระหว่างที่จูบปากพิมอย่างดุดัน "เพราะผมก็จะเอา เอาจนพิมเดินไม่ไหวเลย!" คำพูดนั้นไม่ใช่แค่หยาบ แต่ยังเป็นการประกาศสิทธิ์ในการครอบครองอย่างชัดเจน และคำมั่นสัญญาว่าจะมอบความสุขสมให้พิมจนเธอไม่อาจปรารถนาใครอื่นได้อีก กายกำยำเร่งจังหวะ
‘ใช่... ฉันอยากเอาพิมทุกท่า... อยากเอาเธอในทุกรูปแบบที่เธอปรารถนา!’ ธนินทร์ไม่ได้ตอบด้วยคำพูดเพียงอย่างเดียว เขาตอบรับคำเชิญชวนของพิมด้วย การกระทำที่เร่าร้อนและรวดเร็วยิ่งกว่าคำลามกใดๆ ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าประชิดสะโพกกลมกลึงที่แอ่นร่อนท้าทายเขาทันที ดวงตาคมกริบจ้องมองสะโพกงอนงามที่เชิญชวนตรงหน้าอย
บทที่ 132 วาสนาผู้ใดหนอ "พิมพ์อยากเติมทุกจินตนาการของคุณ คุณอยากทำอะไรแบบไหนบอกพิมได้นะ พิมพ์ยินดีทำให้" พิมกระซิบตอบเสียงกระเซ้า ใบหน้าของเธอยังคงเปื้อนรอยยิ้มที่อ่อนแรง แต่ดวงตากลับฉายแววเร้าร้อนและเต็มไปด้วยความเต็มใจ ธนินทร์รู้สึกเหมือนหัวใจของเขาถูกเติมเต็มจนล้นทะลัก ‘นี่มันผู้หญิงอะไรกัน







