LOGINShare
บทที่ 2 ตั้งท้องลูกชาย
publish date:
2025-07-24 20:06:15“ผู้หญิงอะไรหน้าไม่อาย...”
เขามองเธอด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ พ่นคำพูดที่ไม่ถนอมน้ำใจเพื่อแสดงจุดยืนให้เห็นชัดเจน ว่าตัวเขาไม่ได้ใคร่พิศวาสลูกสาวภรรยารองของบ้านนี้แม้แต่นิดเดียว
แม้ว่าจะปฏิเสธงานวิวาห์จอมปลอมในครั้งนี้ไม่ได้ แต่เขาแค่อยากทำให้ภารัชชาได้เห็นด้วยตาเนื้อ ถ้าหากก้าวขาเข้ามาเป็นสะใภ้ตระกูลซ่งจะต้องเจอกับอะไร
“ฉันก็แค่ยอมให้คุณลามปามถึงแม่ฉัน และดูถูกศักดิ์ศรีของฉันไม่ได้เหมือนกันค่ะ” ภารัชชานั่งหลังตรง สบเข้าที่นัยน์ตาสีรัตติกาลราวกับคืนเดือนดับของเขาไม่ละไปไหน
“แค่พูดความจริงถึงกับรับไม่ได้เชียวเหรอ”
“ฉันรู้ว่าตัวฉันไม่คู่ควรกับคุณเลยสักอย่าง... แต่คุณก็ไม่ได้มีคุณสมบัติสามีที่ดีสำหรับฉันเหมือนกัน”
ภารัชชาไม่ใช่คนชอบมีปากเสียง แต่เธอก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้เขาประโคมคำพูดแย่ๆ ใส่ฝ่ายเดียวเช่นกัน
“ฉันไม่ปรารถนาสามีที่ไม่ให้เกียรติภรรยาค่ะ... คุณไป๋”
ใบหน้าสวยเข้ารูปรับกับเครื่องหน้า โดยรวมดูอ่อนหวานงดงามดุจภาพวาด แต่ดวงตาคู่งามทำให้เธอดูผยองจองขน เชิดหน้าอย่างหยิ่งทะนงจนน่ากำราบให้ศิโรราบต่อเขา
“เหอะ” ผู้นำตระกูลยิ้มชอบใจ ตอนเห็นสายตาฟาดฟันของว่าที่ลูกสะใภ้โต้กลับ
ซ่งหมิงต้องการดูว่าภารัชชาจะรับมือยังไง เพราะหญิงสาวที่หาให้ลูกชายคนก่อนเก่าก็โดนตะเพิดจนหัวหดกันหมด
“เธอต้องการเงินเท่าไหร่ดีล่ะ”
“เงินอะไรคะ”
“เงินที่จะส่งเธอไสหัวออกไปจากชีวิตฉัน”
ภารัชชายังคงนิ่งต่อสถานการณ์ชวนหัวร้อน ข้อตกลงก่อนหน้านี้เธอได้ยินจากปรางสิตามาหมดแล้ว ครอบครัวนี้ต้องการให้ลูกชายเป็นฝั่งเป็นฝาก็เพื่อผลิตทายาทสืบสกุล
หมอไป๋อายุปาไป 33 ปีให้แล้ว แต่ดันไม่ฝักใฝ่หาคนรักเอาแต่ก้มหน้าทำงาน จนสุดท้ายพ่อกับแม่ก็ต้องหาคู่ครองให้เอง
พวกเขาถึงขั้นออกตามหาแม่พันธุ์ชั้นดีทั่วทุกสารทิศ เพื่อตั้งท้องเลือดเนื้อเชื้อไขของหมอไป๋ แลกกับเงินถึงสามร้อยล้านบาทหากให้กำเนิดลูกชายได้
“ห้าล้านเหรอ”
“คุณไป๋”
“หรือสิบล้าน”
หญิงสาวแสยะยิ้มจนเขาคิ้วกระตุก แค่คิดว่าต้องแต่งกับเธอเข้าเรือนหอ เขาก็รู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็นแล้ว
“3 ร้อยล้านค่ะ”
“ว่าไงนะ”
“ตอนแรกฉันมาเพื่อเจรจายุติงานแต่งครั้งนี้ แต่ดูๆ ไปแล้วฉันอยากลดศักดิ์ศรีคุณมากกว่า”
เขากัดกรามแน่น ไม่เคยพบเจอคนฝีปากกล้าแบบเธอมาก่อน มีหวังตบแต่งกันเข้าเรือนหอคงพังพินาศกันไปข้าง
“นายแพทย์ฝีมือดีที่ได้ภรรยาเป็นลูกเมียน้อย... คงจะทำให้คุณทั้งอับอายทั้งเสียเกียรติและชื่อเสียงไม่น้อยเลยใช่มั้ยคะ”
หมอไป๋ขบเคี้ยวเขี้ยวฟันกรอด ในแววตาวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่ปะทุขึ้นมา
หลี่จูไม่ปรามลูกชายหรือห้ามการวิวาทะ ทั้งเธอและสามีก็อยากเห็นเหมือนกันกับว่าที่ลูกสะใภ้จะรับมืออย่างไร เมื่อลูกชายสาดอารมณ์ร้อนแบบไม่ถนอมน้ำใจกัน
“ฉันจะเป็นภรรยาจากลูกเมียน้อยให้คุณเอง และฉันก็จะมีทายาทสืบสกุลตระกูลซ่ง... เพื่อตอกย้ำคุณไปจนวันตาย”
“เหอะ ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นเลยสินะ”
ใบหน้าหล่อเหลาเหมือนไม่มีอยู่จริงของหมอไป๋ กำลังยิ้มเหยียดหยันภารัชชาและสายตาก็ดูแคลนเธอแบบจมดิน
“ก็ดี ฉันเริ่มสนใจเธอแล้วเหมือนกันภารัชชา”
ภารัชชาขนอ่อนลุกชัน เมื่อเขาจ้องมองเธออย่างคาดโทษ
“ถ้างั้นมาลองดูกัน ว่าเธอจะทำให้ฉันลดตัวไปหลับนอนกับคนชั้นล่างแบบเธอได้ยังไง”
“ค่ะ งั้นเรามาลองดูกันสักตั้งนะคะคุณไป๋”
เธอวาดยิ้มบางเบาบนใบหน้า ทว่าเห็นทำทีท่าอวดดีกับเขาแต่ความจริงกลัวแล้วเธอจนตัวสั่น ภายนอกดูไม่ระคายผิวหากแต่ภายในใจตื่นกลัวนำไปหลายขุมแล้ว
ผู้นำตระกูลนั่งฟังอยู่นาน พอทั้งคู่ยอมสงบปากลงเขาก็พูดขึ้นมาในทันที
“รู้ใช่มั้ยถ้าภายใน 1 ปียังไม่ท้องจะเจอกับอะไร” คนที่หน้าดุเหมือนลูกชายไม่มีผิดพูดกับเธอ
ข้อเสนออาจดูหน้าเลือดแต่ก็แลกมาด้วยเงินก้อนงาม แค่ต้องแลกกับการตั้งท้องลูกชายให้ได้เท่านั้นเอง ย้ำว่าต้องเป็นลูกชายเท่านั้นถึงจะได้รับเงินก้อนนี้ไป
“ภายใน 1 ปีถ้ายังให้กำเนิดทายาทไม่ได้ หนูจะต้องยอมให้คุณไป๋มีภรรยารองเพิ่มได้ค่ะ” เธอตอบกลับไม่ลังเล รอยยิ้มฝืดฝืนดูกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเต็มประดา
ปรางสิตาแจ้งเรื่องนี้ให้เธอรู้แล้ว ต่อให้อยากปฏิเสธแต่ก็หนีไม่พ้นเงาของพ่อที่คอยควบคุมเธออยู่ดี ภารัชชาก็เป็นแค่ลูกไก่ในกำมือผู้ใหญ่ที่หาแต่ผลประโยชน์ทางธุรกิจเท่านั้น
“หนูภารัชชายอมรับข้อตกลงได้ใช่มั้ยล่ะ”
“ได้ค่ะ หนูยอมรับข้อตกลงนี้ได้คุณหมิง”
หมอไป๋แค่นหัวเราะกับความมั่นใจของเธอ หวังว่าเธอจะไม่หนีหางจุกตูดตอนเจอเขาเอาจริงขึ้นมาก็แล้วกัน
“แต่หนูเชื่อว่าหนูจะมีทายาทให้ตระกูลซ่งได้แน่นอน...”
Latest chapter
ภรรยาของคุณหมอมาเฟีย บทส่งท้าย
เสียงคลื่นทะเลสาดซัดเข้าชายฝั่ง ร่างบางที่ยืนรับลมทะเลอยู่ชานระเบียงก็สูดลมหายใจเข้า รับอากาศที่บริสุทธิ์จากทะเลในยามเช้าของวัน หลังที่เธอเพิ่งจะตกปากรับคำซ่งไป๋ ยินยอมมาพักผ่อนหย่อนใจที่บ้านพักริมทะเลอคินถูกฝากไว้กับปู่ย่า เพื่อให้ซ่งไป๋กับภารัชชาได้มีเวลาส่วนตัวหย่ากันก็จริง...แต่แผนในอนาคตของซ่งไป๋ คือการที่จะแต่งงานกับภารัชชาอีกครั้ง แล้วก็จูงมือลูกชายตัวน้อยเข้าพิธีวิวาห์ด้วยกันรักทั้งหมดที่เขามี ขอมอบให้เธอกับลูกเพียงผู้เดียวเขารักใครไม่ได้อีกแล้ว...อีกอย่างที่เธอกล้าฝากลูกไว้ เป็นเพราะว่าเด็กน้อยนั้นชอบเล่นกับกรและก็ลูกน้องซ่งไป๋ ติดปู่กับย่าเองตามใจทุกอย่าง จนบางครั้งภารัชชาก็เกรงใจพวกท่านทั้งสองขึ้นมาอคิน...ถือเป็นทายาทคนแรกของตระกูลซ่ง หลายคนพากันเห่อก็ไม่แปลกอะไรไม่นานมานี้ เธอเพิ่งพาลูกชายไปเจอปรางสิตากับอาปราบต์ เวลาเท่านั้นที่จะเยียวยาหัวใจเธอได้ ความเจ็บปวดที่ฝังรากลึกมานานยังคงรู้สึก แต่ภารัชชาแค่ปล่อยวางเรื่องราวในอดีตก็เท่านั้นเพื่อให้ตัวเธอไปข้างหน้า...ไม่ได้ทำเพื่อใคร แต่เพื่อตัวเธอเองนี่แหละการปลดปล่อยตัวเองจากความทุกข์ที่ผ่านมา มันทำให้เธอสามารถพาเด็ก
ภรรยาของคุณหมอมาเฟีย บทที่ 95 ปากบอกไม่รักแต่ใจอาจจะยัง
“คุณไป๋...”ภารัชชาเรียกชื่อเขาเสียงผะแผ่ว สายตาสบมองใบหน้าหล่อเหลาที่นัยน์ตาหม่นแสง ยืนคอตกเหมือนสุนัขตัวโตที่โดนเจ้าของเมินเฉยถึงหมอไป๋ไม่มีใบหูตั้งชูเหมือนเจ้าตูบ แต่เวลานี้ ใบหูเขาก็แทบจะลู่ตกลงมาปรกข้างกรอบหน้าอยู่แล้ว เขาทิ้งทุกอย่างเพื่อตามง้อภรรยาเก่ากลับคืน ทว่าเธอกลับยืนกรานว่าให้เป็นได้แค่พ่อของลูกมันก็ดี...แต่เขาดันโลภมากเกินไปนี่สิ ที่อยากได้หัวใจเธอคืนกลับมาด้วย“เพราะกลัวเธออึดอัดก็เลย... ไม่ได้เดินเข้าไปใกล้กว่านี้”“พูดอะไรของเขา”“หรือยังอึดอัดอยู่” เขาเลิกคิ้วแล้วเม้มปากด้วยความประหม่าใจซ่งไป๋ที่เคยปากร้าย บัดนี้ละล่ำละลักจนกระอักกระอ่วนไปหมด เวลาพูดก็ตอบกลับไม่เต็มน้ำเสียง กลัวว่าเธอจะคิดว่าเขาไม่พอใจ ทั้งที่ความจริงเขานั้นยอมได้ทุกอย่างที่เธอขอไม่ให้พาอคินไปเขาก็อยู่ที่นี่แทน ขอแค่ได้เห็นเธอกับลูกก็พอแล้ว“เดินห่างกันระยะนี้ไม่อึดอัดใช่มั้ย”“อึดอัดสิคะ”“แล้วต้องห่างแค่ไหนถึงจะไม่อึดอัด”ใบหน้าหล่อคมเริ่มซีดเผือด พลางก้าวเท้าถอยหลังไปอีกนิด หลังที่คิดว่าเธออึดอัดใจในระยะนี้ แต่ครั้นเขาถอยไปมากเท่าไหร่ ภารัชชาก็ส่ายหน้าพลางมุ่นคิ้วใส่เขาร่างบางลอบถอนหายใจ มอ
ภรรยาของคุณหมอมาเฟีย บทที่ 94 ภาษารักของซ่งไป๋
คำว่ารักไม่ใช่แค่ลมปาก...สามีที่เคยเย็นชา ส่งสายตาเย่อหยิ่งเวลามองกัน เวลานี้แสดงออกทุกทางที่จะสื่อถึงคำว่ารัก โดยไม่ต้องบอกรักก็พอจะเข้าใจไม่ใช่ว่าเขาพูดคำว่ารักไม่เป็น แค่อยากรอช่วงเวลาที่เหมาะสม อีกอย่างก็คือซ่งไป๋ไม่ใช่คนบอกรักพร่ำเพรื่อ เห็นวางมาดเป็นหมอหน้านิ่ง แต่พอเวลาเอาเข้าจริงแล้วเขินมากต่างหาก“สวัสดีค่ะคุณเมฆ” ภารัชชาหันมายิ้มทักทายลูกค้าประจำเช้านี้เธอจัดการเรื่องลูกให้เรียบร้อย ถึงได้มีเวลามาจัดการหน้าร้านต่อ รู้สึกว่าโชคดีเหลือเกินที่เจ้าลูกชายเลี้ยงง่าย เธอเลยมีเวลาทำอย่างอื่นได้เยอะเลยเมฆที่เดินเข้าร้านมาแต่เช้า ยิ้มแย้มทักทายเจ้าของร้านคนสวย ก่อนจะเข้าไปยืนคุยที่หน้าเคาน์เตอร์คิดเงินของร้าน“เปิดร้านเช้าอีกแล้วนะครับคุณชา...”“เปิดเวลาประจำ แต่คุณลูกค้าประจำมาเช้าต่างหากค่ะ”เธอกับเมฆหันมาสบตา ก่อนจะพากันหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี“ถ้างั้นวันนี้ขอช่อกุหลาบสักช่อที่ผู้หญิงเขาจะประทับใจทีครับคุณชา” เมฆที่พูดเองก็อมยิ้มเขินเองไปด้วย เมื่อต้องสั่งช่อกุหลาบแบบสวยเป็นพิเศษเพื่อคนที่พิเศษหน่อย...“ออกเดทเหรอคะ” ภารัชชาเอียงตัวกระซิบปนอมยิ้มแซวอีกฝ่าย“ก็ไม่เชิงเดทหรอกคร
ภรรยาของคุณหมอมาเฟีย บทที่ 93 ขอให้รักแม้ไม่อยากรักแล้ว
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา หมอไป๋ก็แวะเวียนมาหาเธอทุกวันเหมือนเคย เธอไม่ได้ปิดกั้นพ่อลูกไม่ให้เจอกัน การมีเขาที่คอยช่วยดูแลอคิน แบ่งเบาภาระเธอที่ไม่ต้องหัวหมุนเป็นประจำที่ผ่านมาแต่เธอชัดเจนในจุดยืนให้เขาเป็นได้แค่พ่อของลูกหมอไป๋รับปากกันไว้แล้วเรียบร้อย เขาจะได้รับสิทธิ์แค่หน้าที่พ่อ เราทั้งคู่จะเป็นพ่อและแม่ให้อคินเท่านั้น ไม่มีสัมพันธ์รักระหว่างเรา ทุกอย่างยังคงเป็นดังเดิมเหมือนที่เคยเป็นมาเพราะเรื่องหัวใจ... อาจจะต้องใช้เวลา“อ่า ทำไมเขาน่าโมโหแบบนี้”ภารัชชาอยู่ในช่วงเวลาหงุดหงิดใจ เธอจิปากขณะพรหมน้ำดอกไม้อยู่หน้าร้าน ไม่ใช่ความหงุดหงิดงุ่นง่านแต่อย่างใด เธอแค่กำลังโมโหกลบเกลื่อนหัวใจก็เท่านั้นเองพยายามไม่นึกถึงหน้าใครบางคนอยู่...แต่ทว่า ความอุ่นร้อนจากริมฝีปากเขา ในครั้งนั้นที่แตะลงมา เธอยังจดจำได้ไม่เคยลืมว่าหอมหวานแค่ไหนอคินชอบเล่นกับเขามาก เวลาจะห่างกันทีร่ำลากันเป็นชั่วโมงเลยนี่เธอโดนลูกตัวน้อยหมางเมินใช่มั้ยตึกตัก ตึกตัก“ใจฉัน...”มือบางที่พรหมน้ำอยู่ ยกมือทาบกลางอกที่ตรงหัวใจก้อนเนื้อในอกกำลังเต้นตุบตับ พยายามลืมมากเท่าไหร่ ภาพจำในหัวเธอก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นเท่านั้นเ
ภรรยาของคุณหมอมาเฟีย บทที่ 92 ถ้าบอกว่ารักจะเชื่อไหม
ใบหน้าขาวขึ้นสีแดงระเรื่อ แต่ทว่า ไม่แสดงออกให้เขาได้รับรู้ แต่แสร้งว่าไม่รู้สึกอะไรกับคำหวานที่เขาเอ่ยมาภาพจำมันคอยตอกย้ำ ว่าเธอไม่เคยถูกรักจากใครเลยตั้งแต่เกิดมา ภารัชชาไม่เคยถูกรักจากใจจริง เธอเป็นแค่เครื่องประดับบารมีให้กับปรางสิตา และเป็นได้แค่ภรรยาประดับฉากหน้าให้ซ่งไป๋ ต้องทำให้ทุกคนพึงพอใจโดยที่เธอไม่เป็นตัวเองทว่าพอมีอคินที่ลืมตาขึ้นมาดูโลกใบนี้ ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เธอก็เข้าใจแล้วว่าการมีคนให้รักมันดียังไง กอปรกับยิ่งเข้าใจ การถูกรักจากเจ้าตัวน้อยในวันนี้มันเป็นแบบไหนอีกด้วย“แล้วคุณเหมยหลินล่ะคะ” เธอถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ซ่อนความเจ็บที่ฝังใจเอาไว้ภายใต้ดวงตาเฉยเมย“เกี่ยวอะไรกับเหมยหลินล่ะ”“คุณไม่ได้จะกลับไปหาเธอเหรอ”“ไม่เคยคิดจะกลับไป...”หมอไป๋ตอบไม่เต็มเสียง เพราะรู้สึกเสียดแปลบหยอกกลางอกชื่อของเหมยหลินเคยมีผลต่ออารมณ์เขา ทว่าเวลานี้ เขาไม่เห็นความทรงจำในวันวานอีกต่อไปแล้วการที่โดนเมียขอหย่าฟ้าผ่า ทิ้งให้เขาจมอยู่กับความรู้สึกผิด สูญเสียการที่จะตั้งหลักในชีวิตไปครึ่งค่อนปี พักงานผ่าตัดจนท่านวิโรจน์ มาเฟียเก่าแก่ต้องมาคอยเรียกสติเขาให้กลับคืนมาเพราะโรงพยาบาลขา
ภรรยาของคุณหมอมาเฟีย บทที่ 91 ยกให้เธอเป็นเมียเดียว
“ทำไมกวนใจกันชะมัดเลย...”ภารัชชากำลังจับลูกน้อยอาบน้ำ ใบหน้าเคร่งเครียดจนคิ้วผูกปม เมื่อภาพของหมอไป๋นั่งคุกเข่าหน้าร้านสักพักใหญ่ ผุดขึ้นมาในหัวเธอพาลให้รู้สึกผิด สิ่งที่ทำดูใจร้ายกับเขามากก็จริงนั่นแหละแต่ทำไงได้ เธอไม่อยากรักเขาแล้ว“จาจ้ะ” เด็กน้อยส่งเสียงชอบใจ ไม่งอแงเลยเวลาแม่จับอาบน้ำแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ฝ่าฟันทุกอย่างเพียงลำพัง คลายคิ้วที่ขมวดเป็นปมออกในตอนที่หันมาเห็นอคิน ก่อนสีหน้าเครียดหนักจะแทนด้วยรอยยิ้มหวาน“ชอบเหรอคะ อคินชอบอาบน้ำป๋อมแป๋มใช่ไหมคะ”เธอใช้เสียงอ่อนหวานคุยกับลูกน้อย เด็กชายวัยสิบเดือนเศษส่งเสียงชอบใจ นอนในอ่างน้ำใบเล็กให้คนเป็นแม่อาบน้ำ แต่ทุกครั้งที่เธอเห็นใบหน้าของลูกชาย มันก็อดนึกถึงซ่งไป๋ไม่ได้เลยทำไมไม่มีดีเอ็นเอของเธอเลยนะทั้งหน้าตาแล้วก็สันจมูก ทุกอย่างได้จากเขามาหมดเลยนี่เธออุ้มท้องมาเก้าเดือน เจ็บท้องคลอดเองอีกต่างหาก เพื่อให้ลูกชายไปหน้าเหมือนคนทางนั้นหมดเลยหรือไงกันสิบทิศเองก็เหมือนกัน...ก่อนจะหนีมาตั้งตัวที่นี่ เธอย้ำหนักหนาว่าอย่าคายความลับเด็ดขาด หลังที่ซ่งไป๋คายออกมาก่อนว่าใครบอกใบ้ให้ เธอก็โทรไปถามสิบทิศหมดเรียบร้อยแล้วในเย็นวันนั้นเลย
ภรรยาของคุณหมอมาเฟีย บทที่ 71 การถูกรักใช่แบบนี้หรือเปล่า
หมอไป๋ไม่ใช่คนตามใจภรรยา แต่พรที่เธอขอไปก่อนหน้านี้ นำพาให้ภารัชชามาอยู่ที่ร้านอาหารหรู แต่ปราศจากผู้คนอื่น เพราะสามีจัดการเหมาร้านเอาไว้ให้แล้วร่างบางนั่งทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย พลางชะเง้อคอติดสงสัย กวาดมองไปรอบบริเวณร้านที่หรูหราไฮโซ แต่กลับไม่มีลูกค้าคนอื่นอยู่เลย“ทำไมที่นี่ถึงไม่มีคนเลยคะ อาห
ภรรยาของคุณหมอมาเฟีย บทที่ 70 ขอกอดจากสามีแค่ในนาม
ร้านดอกไม้ของภารัชชาดูเงียบเหงา เหมือนเจ้าของร้านไม่มีความสุข เจ้าดอกไม้พวกนี้ก็ไม่สดใสตามไปด้วยเธอยกมือกุมท้องถึงยิ้มออก อย่างน้อยก็ไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วที่ผ่านมา ภารัชชาโดดเดี่ยวและอ้างว้างเหลือเกิน พอลองมองย้อนกลับไปก็เศร้าใจหนัก เด็กน้อยที่ต้องการความรักมาโอบอุ้ม ไม่เคยถูกรักจากแม่ผู้ที่ให้กำเ
ภรรยาของคุณหมอมาเฟีย บทที่ 68 แค่อยากเป็นคนถูกรัก
หมอไป๋อุ้มภรรยาขึ้นไปนอนบนเตียงดีๆ ภารัชชาทำตัวไม่ถูกที่โดนปฏิบัติดีใส่ ปกติคงไม่อยากแตะต้องตัวเธอด้วยซ้ำ แต่พอเขาทิ้งตัวนั่งข้างเตียง พร้อมกับเอามือมาอังหน้าผากอีกรอบ เธอก็ยิ่งนอนตัวเกร็งหนักกว่าเก่าอย่าทำตัวแสนดีไปหน่อยเลยคายซ่งไป๋คนใจร้ายออกมาเถอะ“ทานข้าวหน่อยก็แล้วกัน เธอจะได้ทานยาด้วย” เขาล
ภรรยาของคุณหมอมาเฟีย บทที่ 66 อย่าให้ภรรยาหมดใจ
โรงพยาบาลซ่งไป๋เฝ้าอยู่ข้างเตียงเหมยหลิน เธอจมดิ่งสู้ห้วงนิทรา หลังเอาแต่นั่งร้องไห้จนตัวสั่นโยน สุดท้ายก็ผล็อยหลับไป เพราะคุณหมอให้ทานยาจะได้คลายกังวลก่อนหน้านี้ เธอโทรมาหาเสียงสั่นเครือท่าไม่ค่อยดี ดูหวาดระแวงว่าเพชรเพทายจะทำร้าย เพราะสามีเป็นคนโมโหร้ายใช่ย่อย“ไป๋... เหมยหลินกลัว ฮึก คุณเพชรอา
You May Also Like
นับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ
อิงเซี่ย70.8K viewsพิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย128.6K viewsรักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว357.8K viewsคุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี108.8K viewsเดือนประดับทราย
ศรีปุรัม มณีปุรัม12 viewsสามีไฮโซใจเย็นชา หย่ากันแล้วกลับมาง้อ
ดอกไนเจลล่า4 viewsคนนี้ของหวงนายหัวมาวิน
NUIRIN69 viewsเด็กดื้อของไคเลอร์ (ควีน x ไคเลอร์)
dragonred24123 views
