บทที่ 8 ขอให้สามีเมตตา

“ทำไมต้องเป็นชาเหรอคะอาปราบต์”

น้ำเสียงของภารัชชาติดหงุดหงิดใจ เธอมาปรึกษาปราบต์หรืออาปราบต์น้องชายพ่อ เขาเป็นผู้ใหญ่ในนาวารีรักษ์คนเดียวที่เธอไว้ใจและเชื่อใจ

คนในตระกูลนาวารีรักษ์ส่วนใหญ่ ล้วนแต่รังเกียจเธอกับแม่ทั้งนั้น แทบไม่นับเป็นญาติร่วมสายเลือดเสียด้วยซ้ำไป

อย่างที่บอกว่าพอใกล้ถึงวันวิวาห์ อาการของเธอก็ยิ่งออกชัดมากขึ้น วันนี้ภารัชชาจึงเดินทางมาหาอาปราบต์ถึงบริษัท

เธอกระสับกระส่ายนอนไม่หลับทั้งคืน พรุ่งนี้ต้องไปลองชุดแต่งงานพร้อมเจอหน้าชายที่อยากเลี่ยงมากที่สุดอีก

“เพราะชาเป็นลูกสาวอีกคนของเจ้าสัวชาญชัยไง ถึงจะเป็นลูกสาวของเมียรอง แต่ก็ไม่ได้น้อยหน้าใครนะ” อาปราบต์นั่งอยู่ที่เก้าอี้ทำงาน ปิดแฟ้มเอกสารเพื่อช่วยรับฟังเธอ

“แต่ผู้หญิงที่เพียบพร้อม คนที่ศีลเสมอกับคุณหมอไป๋ มีตั้งเยอะนะคะอา”

“แล้วหลานสาวอาคนนี้ไม่เพียบพร้อมตรงไหน”

อาปราบต์เอ็นดูภารัชชาเหมือนลูกสาวแท้ๆ อาจจะเป็นเพราะเคยมีเบื้องหลังบางอย่างกับแม่ของเธอมาก่อน เขาจึงคิดว่าถ้าได้ภารัชชาเป็นลูกสาวจริงๆ ก็คงดี

ร่างบางที่นั่งบนโซฟาไม่ตอบ แต่ใบหน้าสวยสดงอง้ำแง่งอนที่ทุกอย่างไม่เคยได้ดั่งใจ

หากเหลียนฮวากรุ๊ปคือเส้นชัยของหมอไป๋ เป้าหมายสูงสุดของแม่เธอคือการได้ครอบครองนาวารีรักษ์ ความฝันที่ผลักดันให้ลูกสาวแบกรับไว้เต็มบ่า

“แล้วทำไมเราดูไม่ชอบหมอไป๋ขนาดนั้นล่ะ” อาปราบต์ลุกจากเก้าอี้ เดินอ้อมหลังโต๊ะทำงานมานั่งที่โซฟาเดียวกัน

“เพราะเขาดูจะเกลียดที่ชาเป็นลูกเมียน้อยค่ะ”

“คนเราก็มักจะตัดสินคนอื่นจากสิ่งที่เคยเจอ... คุณหมิงก็มีภรรยารองกับลูกชายเหมือนกัน ชารู้ใช่มั้ยว่ามันเป็นยังไง”

“เข้าใจค่ะ เขาถึงได้เหมารวมชาไปด้วยอีกคน”

พูดถึงแล้วใจเธอมันก็เจ็บชาขึ้นมา เธอไม่เคยอยากได้สมบัติของนาวารีรักษ์เลยสักอย่าง มีแต่ปรางสิตาเท่านั้นที่โลภและใช้ลูกสาวเป็นบันไดไต่ความสำเร็จ

“อยากให้อาช่วยคุยเรื่องนี้กับพี่ชาญให้มั้ย” อาปราบต์ลอบถอนหายใจปลงๆ สีหน้าดูวิตกกังวลกลัวเธอจะรับมือไม่ไหว

“ไม่เป็นไรค่ะ ชาตัดสินใจที่จะแต่งเองค่ะอาปราบต์”

“เพราะความฝันของปรางสิตาจะได้เป็นจริงใช่มั้ยล่ะ”

ภารัชชาเม้มปากเข้าหากัน เธอหลุบมองมือที่กุมประสานไว้ ก่อนจะระบายลมหายใจที่อึดอัดทิ้งออกมา

เธอกลายเป็นคนขยาดความรัก เพียงเพราะพบเห็นประสบการณ์ความรักที่ไม่ดีจากคนใกล้ตัว และเธอกลัวจะเจอผู้ชายแบบพ่อตัวเองมากที่สุดเลย

“พี่ชาญชัยน่าจะฝากชาไว้คุณหมิง คงจะกลัวที่เป็นลูกเมียรองแล้วจะน้อยหน้าเมียหลวงเขา”

“แม่จะไม่ยอมแพ้คุณหญิงชมขวัญจริงๆ ใช่มั้ย”

“อาเตือนแล้วปรางสิตาก็ไม่ฟัง อาเตือนแล้วจริงๆ”

อาปราบต์ถอนหายใจอย่างละเหี่ยใจ สงสารหลานสาวแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขาไม่มีอำนาจบาตรใหญ่เท่าตัวพี่ชาย อีกอย่างนี่ก็เป็นเรื่องในครอบครัวของอีกฝ่ายด้วย

หลายอย่างมันเป็นเรื่องละเอียดอ่อน...

“แต่ชากลัวค่ะอา... ใครๆ ก็บอกว่าหมอไป๋เป็นมาเฟีย” เธอพูดขึ้น ความกลัวมันเกาะกุมใจจนเก็บไว้ไม่อยู่แล้ว

“อาได้ยินมาว่าหมอไป๋เป็นแพทย์ฝีมือดี เคร่งครัดในหน้าที่มากถึงได้โดนคนขนานนามว่าหมอมาเฟียต่างหาก”

“แล้วเขาได้ทำผิดกฎหมายหรือเปล่าคะอาปราบต์”

“ตระกูลซ่งร่ำรวยจากธุรกิจค้าขายบนดินไม่ใช่ใต้ดิน”

อาปราบต์อธิบายด้วยน้ำเสียงใจเย็น มีรอยยิ้มติดเอ็นดูเธอที่คงจะมโนเพ้อพกในจินตนาการไปไกล คิดว่าซ่งไป๋อาจจะเป็นหมอที่ทำงานให้มาเฟียหรือทำสิ่งผิดกฎหมายแน่ๆ

“แล้วทำไมถึงเรียกว่าหมอมาเฟียล่ะคะ”

“เพราะเป็นคนของตระกูลซ่งที่มีอำนาจมากไง”

“อ่า ก็อาจจะจริงอย่างที่อาพูดนะคะ”

ภารัชชาจิตใจห่อเหี่ยวหนักกว่าเก่า ตอนนี้เธอทั้งซึมและเศร้าจนแทบจะเอาเท้าขึ้นมาก่ายหน้าผากทุกคืน

“แต่ชากลัวว่าถ้าแต่งแล้วอยู่ด้วยกัน ชีวิตชาจะไม่มีทางสงบสุข เขาคงจะหาเรื่องชาไม่เว้นวันแน่ๆ เพราะไม่ชอบชาค่ะ” เธอพูดต่อด้วยสีหน้าเป็นกังวลใจ

หมอไป๋ไม่ได้ชอบพลอเธอนัก ตรงกันข้ามเขาเกลียดการที่มีเธออยู่ใกล้ด้วยซ้ำ เกลียดแบบโจ่งแจ้งจนใจบางไปหมด แต่ต้องทำใจดีสู้เสือร้ายไม่ให้เหยียบซ้ำเธอไปมากกว่านี้

“ถ้าเราอยากอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข... อาว่าลองพูดจากันดีๆ หรือยอมอ่อนข้อให้กันหน่อยก็ได้”

“แล้วชาต้องพูดยังไงเหรอคะที่บอกว่าดีๆ น่ะอาปราบต์”

“ผู้ชายแพ้ลูกอ้อนของผู้หญิงอยู่แล้ว”

“อาจะให้ชาไปอ้อนเขาเหรอ”

“ถ้าต้องทำเพื่ออยู่รอด อาก็คิดว่าชาไม่ควรดื้อนะ”

ภารัชชาส่ายหน้ารัวทันที ไม่มีทางที่เธอจะพูดจาคะขา หรือออดอ้อนออเซาะหมอไป๋แน่นอน มีหวังได้คลื่นไส้อาเจียนสำรอกหมดไส้หมดพุงกันพอดี

“ลองขอให้เขาที่เป็นสามีเมตตาเราดูนะชา... สามีก็คือสามีนะครับ สุดท้ายก็เพื่อความอยู่อย่างสงบของเราเอง”

คนเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ของบ้านคงแนะนำได้เพียงเท่านี้ ยังไงวิวาห์หวานจอมปลอมนี้ก็ต้องดำเนินต่อไปอยู่ดี

ร่างระหงองเอวล้วนงดงามงุดหน้าน้อยๆ เธอสูดลมหายใจเข้าขณะที่ครุ่นคิดสิ่งที่อีกฝ่ายพูดด้วย และมันก็คงจริง จะใช้ชีวิตให้สงบสุขในเรือนหอรักปลอมเปลือกที่ไม่มีอยู่จริงให้ได้

ทางเดียวคือขอให้สามีจอมปลอมเมตตาดูสักครั้ง...

“ถ้ามีอะไรก็บอกอา อาพร้อมจะช่วยชาเสมอ” อาปราบต์ก็ยังคงแสนดีที่หนึ่ง แค่มีคนรับฟังเธอระบายก็สบายใจแล้ว

“รู้มั้ยชาอยากเกิดเป็นลูกสาวของอาจริงๆ เลยค่ะ”

“จริงเหรอ อาจะมีลูกสาวน่ารักแบบชาเลยนะเนี่ย”

“จริงสิคะ อาปราบต์ใจดีกับชาที่สุดเลยค่ะ”

ภารัชชายิ้มกว้างแต่ก็แอบเบะปากจะร้องไห้ เธอขยับตัวเข้าไปสวมกอดคนเป็นอาเหมือนคนหาที่พึ่งพาทางจิตใจ แต่บ่อยครั้งก็ได้ยินคนพูดกันไปทั่วว่าเธอหน้าคล้ายอาตัวเอง

“อาก็คิดว่าชา... เป็นลูกสาวของอาเหมือนกัน”