บทนำ

บทนำ

ในค่ำคืนแห่งความสำเร็จ ราชันย์สามารถคว้าโปรเจกต์ใหญ่ระดับโลกเข้าสู่บริษัทของตัวเองได้สำเร็จ เขาจึงจัดงานเลี้ยงฉลองให้กับบริษัทของเขาและพนักงานทุกคน ชายหนุ่มนักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรงพึ่งได้แต่งตั้งจากผู้เป็นพ่อเพียงแค่สามเดือน เขาสามารถพาบริษัทเข้าสู่จุดที่สูงสุดได้แบบที่ใครไม่สามารถเทียบเขาได้เลย

หลังจากที่ราชันย์กำลังก้าวลงจากเวที สาวสวยไฮโซมีชื่อเสียงในแวดวงสังคมเดินตรงเข้ามาพร้อมกับช่อดอกไม้กุหลาบสีแดงขนาดใหญ่ บ่งบอกได้ชัดเจนว่าผู้ที่กำลังจะมอบให้สำคัญมากแค่ไหน สื่อมวลชนและสายตาผู้คนจ้องมองไปยังหญิงสาวร่างสวยผู้นั้นที่กำลังเดินพรมแดงตรงเข้าหาชายหนุ่ม

"ยินดีด้วยนะคะคุณราชันย์ คุณเก่งมาก ๆ เลย ดอกไม้ช่อนี้แทนคำอวยพรแทนใจของนิสา"

ใบหน้าสวยฉีกยิ้มด้วยรอยยิ้มหวานทั้งยังถ้อยคำสวยหรูและกิริยาที่น่าหลงใหล ราชันย์ส่งมอบรอยยิ้มให้กับนิสา อย่างที่ใครต่อใครมองก็ต้องรู้ว่าสายตาของราชันย์คิดยังไงกับผู้หญิงที่ถือดอกไม้มาให้ตัวเองถึงที่

"ไม่จำเป็นที่จะต้องเอาดอกไม้มาแสดงความยินดีกับแฟนคนอื่น"

เจ้าของน้ำเสียงแข็งกร้าว ที่เรือนร่างที่สวยไม่แพ้กับนิสา เธอสวมใส่ชุดราตรีสีชมพูอ่อนเดินตรงเข้ามาแทรกกลางระหว่างนิสากับราชันย์ มือน้อยคว้าหยิบช่อดอกไม้กุหลาบสีแดงช่อใหญ่แทนราชันย์ทันที

(พวกเธอสถานการณ์ตอนนี้พวกเธอคิดว่าเหมือนเมียหลวงกับเมียน้อยเจอกันหรือเปล่า)

(ฉันคิดว่าไม่ใช่ เหมือนเมียน้อยตามหึงเมียหลวงมากกว่าเพราะดูจากคุณนิสาที่มีชื่อเสียงโด่งดังในสังคมคุณพ่อกับคุณแม่มีเชื้อสายราชวงค์ไม่น่าจะใช่เมียน้อยแต่ผู้หญิงคนนี้ต่างหาก)

(จำได้แล้วผู้หญิงคนนี้ชื่อเพียงฟ้าหรือเปล่าที่เคยเล่นบทนางร้ายแล้วอยู่ๆ ก็หายไปจากการถ่ายละคร ทำให้ละครเรื่องนั้นถ่ายหนังไม่จบด้วย)

"พวกคุณหยุดพูดถึงฉันได้แล้ว ไม่จำเป็นที่พวกคุณจะมาวิจารณ์ชีวิตของฉัน รู้เอาไว้แค่ว่าฉันคือเจ้าของตัวจริงของราชันย์ ไม่ใช่ผู้หญิงที่ถือดอกไม้มาให้แฟนคนอื่นแบบมั่ว ๆ"

สายตาของเพียงฟ้ากวาดมองนักข่าวที่พากันซุบซิบนินทาเรื่องของตัวเองด้วยสายตาที่ไม่พอใจ ต่อหน้ายังพากันนินทาได้ขนาดนี้ ลับหลังจะสร้างเรื่องราวกันขนาดไหน หลังจากที่เพียงฟ้าเอ่ยพูดเพียงแค่ประโยคเดียวนักข่าวต่างพากันก้มหน้าลง

"ขอโทษนะคะ ฉันไม่รู้ว่าคุณกับราชันย์เป็นอะไรกันเพราะไม่เคยเห็นราชันย์มีข่าวแต่งงานเลย แต่ถ้าคุณเป็นเจ้าของตัวจริงของเขา ฉันก็อยากแสดงความบริสุทธิ์ใจ ฉันกับราชันย์เรารู้จักกันตอนไปเรียนต่อต่างประเทศ เราไม่ได้มีความสัมพันธ์กันแบบนั้น ฉันแค่มาแสดงความยินดีกับคนที่เหมือนพี่ชายก็เท่านั้นค่ะ"

เพียงฟ้ามองหน้าของนิสาหลังจากได้ยินคำพูดราวใสซื่อ แต่เธอมั่นใจว่าผู้หญิงคนนี้คิดอะไรกับราชันย์และยังฉลาดมากพอที่จะพูดให้สื่อและสังคมไม่พาดหัวข่าวในแง่ไม่ดี

"อย่ามาเสแสร้งหน่อยเลย ฉันรู้ว่าเธอคิดอะไรกับเขา ดอกไม้ช่อใหญ่และสวยขนาดนี้เธอคงไม่ลงทุนใช้โน้ตเขียนการ์ดเป็นขอบทองแท้หรอกนะ ถ้าเธอไม่ได้คิดอะไร" เพียงฟ้าเธอก้มมองกระดาษโน้ตในช่อกุหลาบซึ่งเต็มไปด้วยขอบทองและเป็นทองแท้ ช่อดอกไม้ราคาแพงขนาดนี้คงเป็นไปไม่ได้ที่คนรู้จักจะมาแสดงความยินดีกับคนรู้จักเฉย ๆ นอกจากคนพิเศษจริงๆ

"เพียงฟ้าคุณพอได้แล้ว ผมไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับชีวิตคุณ เชิญคุณกลับบ้านไปเดี๋ยวนี้"

ราชันย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เมื่อเห็นว่าเพียงฟ้าทำมากเกินไปกับนิสา ทั้งคำพูดและกิริยา เธอดูร้ายกาจดั่งที่ใครต่อใครกล่าวถึงผู้หญิงคนนี้จริงๆ

ร้ายกับทุกคน เห็นแก่เงิน และจ้องจับไฮโซนักธุรกิจ เป็นสิ่งที่ราชันย์พยายามไม่มองให้เธอเป็นแบบนั้น แต่ทุกเมื่อเชื่อวันที่อยู่ด้วยกัน เธอก็ยิ่งแสดงกริยาร้ายกาจบ่อยครั้ง

"ไม่ค่ะ...เพียงฟ้าจะไม่กลับไปไหนทั้งนั้นจนกว่าคุณจะกลับบ้านกับเพียงฟ้า"

"คุณราชันย์คะ ที่นี่แขกเยอะมาก และมีแขกคนสำคัญที่กำลังรอคุณเข้าพบในห้องวีไอพี ถ้าเกิดคุณราชันย์กลับบ้านกับเธอไป คุณจะเสียแขกที่นิสาแนะนำมานะ"

นิสาไม่ได้แสนดีหรือใสซื่อเลยแม้แต่นิด เพียงแค่เห็นสายตาของราชันย์มองไปที่เพียงฟ้า เธอก็รีบเอ่ยถึงแขกวีไอพีที่รอเขาอยู่ กระตุ้นให้เขานึกถึงเรื่องอื่นที่สำคัญกว่า

"เธอจงใจและตั้งใจที่จะไม่ให้คุณราชันย์กลับไปกับฉันพูดมาเถอะนิสา"

เพียงฟ้าโยนช่อดอกไม้ของนิสาลงพื้น ทั้งยังก้าวเท้าเหยียบช่อดอกไม้ ขยี้ต่อหน้าทุกคน ต่อหน้าสื่อมวลชน อย่างตั้งใจให้นิสาเสียหน้ากลางงาน

"เธอทำแบบนี้ทำไม ฉันเคยบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้มีอะไรกับคุณราชันย์" ดวงหน้าสวยซีดสลด ดูอ่อนแอเปราะบางจนเหล่าคนมองรู้สึกเห็นใจ ก่อนจะใช้สายตาตำหนิต่อเพียงฟ้า

"มันจะมากเกินไปแล้วนะ เพียงฟ้ามากับผม"

ราชันย์ดูโมโหมาก สายตาของเขาจ้องมองด้วยความไม่พอใจ แต่ท่ามกลางที่คนเยอะสื่อมวลชนมากมาย ทำได้เพียงแต่จับแขนของเพียงฟ้าดึงออกมา ตรงไปยังห้องรับแขกของโรงแรม เมื่อเปิดเข้าไป เพียงฟ้าก็ถูกโยนลงที่เตียง

"คุณราชันย์ ฉันรู้ว่าคุณโกรธ แต่ที่ฉันทำไปก็เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของคุณ ฉันเป็นภรรยาของคุณ มีสิทธิ์ที่จะแสดงให้ผู้หญิงหลาย ๆ คนรับรู้ว่าคุณมีเจ้าของแล้ว คุณคิดยังไงที่ผู้หญิงคนอื่นเอาช่อดอกไม้ไปให้คุณในวันที่สำเร็จ จริง ๆ ที่ตรงนั้นคือหน้าที่ภรรยาอย่างฉันไม่ใช่เหรอคะ!”

"ฉันไม่เคยยอมรับเธอเป็นภรรยา และฉันเคยบอกกับเธอแล้ว หลังจากแต่งงานต่างคนต่างอยู่ ฉันไม่ชอบเธอตั้งแต่แรก ที่ฉันยอมแต่งงานก็เพราะว่าคุณย่า” ถ้อยคำเย็นชาเอ่ยอย่างไม่สนใจว่าคนฟังจะรู้สึกอย่างไร เพียงฟ้าเม้มปาก เอ่ยสวนกลับไปทันที

"ต่อให้คุณย่าบังคับ คุณก็ต้องรับผิดชอบและทำหน้าที่สามีที่ดี แล้วฉันไม่เคยคิดเลยว่าถูกบังคับสักนิดเดียว ฉันรักคุณด้วยซ้ำ คุณราชันย์คะ เปิดใจให้ฉัน แล้วเรามาสร้างครอบครัวกันนะ"

น้ำเสียงอ่อนหวานสื่อถึงความรู้สึกชัดเจนที่มี หญิงสาวเอื้อมจับมือของเขา สายตาคู่น้อยจากคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ที่เตียงเงยมองหน้าคนตัวโตที่ยืนจ้อง จ้องด้วยดวงตานิ่งเย็นเฉยชา

"ฉันไม่เคยรักเธอ ไม่เคยรู้สึกอะไรกับเธอเลยเพียงฟ้า ชีวิตของฉันเจอผู้หญิงมามากมายจะให้ฉันมาหยุดเพราะเธอคงเป็นไปไม่ได้ ถ้าอยากรักฉันก็ต้องทนความเจ็บปวดให้ไหว วันใดที่ฉันหยุดถือว่าเธอโชคดี"

พูดจบ ชายหนุ่มก็ออกไปจากห้องทันที เหมือนไม่อยากอยู่ร่วมกับเธอให้เสียเวลา ทิ้งให้เพียงฟ้าได้เพียงแต่นั่งก้มหน้านิ่งงัน เธอรู้อยู่แล้วว่าราชันย์เป็นผู้ชายที่เจ้าชู้ มีผู้หญิงมากมายอยากใช้ชีวิตร่วมกับเขาแต่เขาปฏิเสธเสมอมา เขาไม่เคยหยุดอยู่ที่ใครเลยจริง ๆ

"คุณราชันย์ ฉันรักคุณ และฉันจะทำทุกอย่างให้คุณหันกลับมารักฉัน"

หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง ดวงตาคู่สวยมีประกายความมั่นใจกลับมา เพียงฟ้าลุกขึ้นจากเตียงตรงไปที่ประตู เตรียมบิดลูกบิดเพื่อที่จะตามสามีของตน ทว่าเธอไม่สามารถเปิดประตูออกมาได้ด้วย เพราะประตูถูกล็อกจากทางด้านนอก เพียงฟ้าพยายามบิดลูกบิดอยู่หลายครั้ง ทั้งทุบประตูและร้องเรียกให้คนช่วย

"คุณราชันย์ คุณทำแบบนี้กับฉันไม่ได้!"

เพื่อที่จะไม่ให้เธอเข้าไปยุ่งในงานอีก ราชันย์จึงสั่งให้ลูกน้องหากุญแจมาล็อกประตูห้องที่เพียงฟ้าอยู่ด้านใน ต่อให้พยายามเคาะเรียกก็ไม่มีใครช่วยได้ แล้วก่อนออกมา ชายหนุ่มหยิบเอากระเป๋าของเธอออกมาด้วย ในนั้นมีโทรศัพท์มือถือ ทำให้ตอนนี้เพียงฟ้าไม่สามารถขอความช่วยเหลือจากใครได้เลย

"เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะราชันย์ คุณเปิดประตูให้กับฉันเดี๋ยวนี้ คุณไม่มีสิทธิ์ขังฉันเอาไว้ในห้องนี้ ใครก็ได้ช่วยด้วย!"

ราชันย์ยังไม่ไปไหนเขายืนอยู่หน้าประตูมอง ฟังเสียงของเพียงฟ้าตะโกนร้องให้ช่วย

"อย่าว่าผมใจร้ายเลยนะเพียงฟ้า คุณหาเรื่องใส่ตัวเองต่างหาก"

ราชันย์หันหลังเดินจากไป สั่งการย้ำให้ลูกน้องเฝ้าประตูอย่าให้ใครเข้ามาได้ เขาต้องการที่จะขังเพียงฟ้าไว้ในห้อง รอให้ผ่านงานเลี้ยงนี้ไปเขาจะกลับมารับเธอกลับบ้าน