Novels by ลลินญา

“โห น้ำเน่ามากกกกก นี่คนชอบอ่านแนวนี้กันจริงๆ เหรอเนี่ย น้ำหวาน”“จริงสิยะ ยิ่งน้ำเน่า คนยิ่งชอบ แถมเพราะฉันเอาแกไปเป็นนางร้าย คนอ่านยิ่งชอบมาก อินมากกก อยากตบแกทั้งนั้นเลยละ”พนิตาแค่นยิ้มขำขันกับเพื่อนสนิท ในร้านคาเฟ่ เจ้าประจำ เธอขี้เกียจอ่านงานเขียนน้ำหวานเลยให้สรุปเนื้อหาให้ฟัง ยิ่งพอฟังว่านางร้ายตายยังไง ก็ถึงกับหัวเราะพรืดออกมา“ทำไมโง่แบบนี้ ทั้งสวยทั้งรวย ผู้ชายมีอีกมาก ไม่ได้คนนี้ก็มีอีกเยอะแยะ จะมายอมตายเพื่อผู้ชายคนเดียวทำไม ถามจริง แกไม่ได้เขียนให้นางร้ายมีสมองเลยเหรอไง”“แหม ก็เป็นนางร้าย ก็ต้องโง่ๆ แบบนี้แหละ เอะอะก็กรี๊ด เอะอะก็โวยวายไง”“แต่ฉันเห็นในต่างประเทศนางร้ายมาแนวแอ๊บใสกันเยอะเลยนะ ทำไร้เดียงสา แนวดอกบัวขาว ชาเขียว นั่นไง”“เออ ฉันว่าก็จะลองเขียนอยู่เหมือนกัน”“เป็นแกก็ดีนะ อย่างน้อยก็ได้ทำอะไรที่ชอบทำแล้วมันไปได้สวย”น้ำหวานสงสัยเอ่ยถามพนิตา ดวงหน้าสวยถอนหายใจออกมาด้วยความเซ็ง บ่นเรื่องงานที่บริษัทพนิตาทำงานในบริษัทชั้นนำ ที่สาขาใหญ่อยู่ยุโรป เธอฝ่าฝันตบตีกับคนมากมายจนมาได้อยู่ตำแหน่งใหญ่ ลูกน้องรอบด้านไม่เท่าไร แต่ดันมีเจ้านายเป็นพวกหัวโบราณคร่ำครึ คอยขัดแ

กาลเวลาหมุนเวียนผ่านไปอีกสามปี อาณาจักรของพยัคฆ์ยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง ทว่าบรรยากาศภายในคฤหาสน์ที่เคยเงียบขรึมกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เสียงเปียโนคลาสสิกที่เหมันต์ชอบเปิดเบาๆ บัดนี้ ถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะเล็กๆ และเสียงฝีเท้าเตาะแตะของสมาชิกใหม่ที่เข้ามาเติมเต็มหัวใจของพยัคฆ์หนุ่มบรรยากาศภายในห้องนอนคุณหนูที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวและวอลเปเปอร์ลายเมฆนุ่มนวล เหมันต์ มหาเศรษฐีผู้ที่ปกติจะนั่งหน้านิ่งอยู่ในห้องประชุมบอร์ดบริหาร บัดนี้กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมเช็ดเท้าที่มีรูปกระต่าย มือหนาข้างที่เคยตวัดปากกาเซ็นเช็คพันล้าน กลับกำลังถือแปรงหวีผมสีชมพูขนาดเล็กจิ๋วอย่างระมัดระวังที่สุดในชีวิต"ปะป๊า... อื๊อ!"น้องดารินในชุดหมีสีนวลส่งเสียงประท้วงเล็กน้อย เมื่อคุณพ่อพยายามจะมัดจุกน้ำพุให้ที่กลางศีรษะ ร่างกลมดิ้นขยุกขยิกตามประสาเด็กที่สนใจสิ่งรอบตัว"นิ่งๆ นะครับคนดีของปะป๊า ขยับนิดเดียวเดี๋ยว ไม่สวยนะลูก"นิ้วยาวพยายามมัดจนสำเร็จ เหมันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลเสียจนพนักงานที่บริษัทคงจะจำไม่ได้ แววตาคมกริบที่เคยใช้จับผิดทุจริต บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความลุ่มหลงและชื่นชมสมาชิกตัวน้อยตรงหน้าพ

สายลมทะเลพัดพาความเย็นสดชื่นหอบเอากลิ่นเกลือจางๆ มากระทบใบหน้า พนิตายืนอยู่บนดาดฟ้าของประภาคารสีขาวหลังเก่าที่เธอและเหมันต์เคยมาด้วยกันในวันที่แผนการเพิ่งเริ่มต้น แต่วันนี้ บรรยากาศรอบกายกลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ไม่มีแรงกดดัน ไม่มีแผนการที่ต้องระแวดระวัง มีเพียงความสงบที่เธอไม่เคยสัมผัสมานานหลายปี"ในที่สุด... ทุกอย่างก็จบลงจริงๆ สักทีนะคะ"พนิตาพึมพำพลางทอดสายตามองขอบฟ้าที่พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบน้ำ แสงสีทองส่องประกายระยิบระยับบนผิวน้ำดูราวกับเพชรนับล้านเม็ดตระกูลวิจิตรเรืองรุจล่มสลายลงตามกฎแห่งกรรม ธีร์ พระเอกนิยาย สูญเสียทุกอย่างแม้แต่เกียรติยศและศักดิ์ศรี ส่วนแพรฝัน นางเอกนิยาย ก็พิการถูกคุมขังในคุก พนิตาที่พยายามมาอย่างหนักเพื่อให้ตัวเองรอดพ้นจากความตาย รวมทั้งการได้เอาคืนคนที่มาทำร้ายเธอ มาตอนนี้ก็รู้สึกว่าความแค้นที่เคยแผดเผาอยู่ในอกถูกชะล้างออกไปจนหมดสิ้น เหล่าคนพวกนั้นก็แพ้พ่ายไม่มีเหลือใจหนึ่งก็รู้สึกโล่ง อีกใจก็รู้สึกแปร่งแปลก เมื่อรับรู้ว่าธีร์ แพรฝัน เมธา ล้วนเป็นเพียงตัวละครในหน้านิยายเรื่องหนึ่งที่ถูกขีดเขียนขึ้นมา ที่เรื่องราวแท้จริงของพวกเขา ล้วนมีบทบาทอีกรูปแบบ ม

ความวุ่นวายสงบลงเหลือเพียงเสียงไซเรนและเสียงสะอื้นไห้ที่ดังแว่วมา เหมันต์ค่อยๆ ปล่อยพนิตาออกจากอ้อมกอดที่เขาใช้เป็นเกราะกำบังเธอไว้ด้วยชีวิต แววตาของเขาเยือกเย็นมองดูภาพจุดจบของ ‘เบี้ย’ ที่คิดจะมาเป็น ‘ขุน’ในจังหวะที่เมธาแย่งปืนมาได้ แพรฝันไม่ได้ยืนประจันหน้าเพื่ออ้อนวอนอีกต่อไป สัญชาตญาณการเอาตัวรอดสั่งให้เธอหันหลังและออกวิ่งสุดกำลัง เพื่อหนีไปให้พ้นจากนรกที่เธอก่อขึ้น เธอไม่สนแม้แต่จะชายตาแลชายที่เคยบอกว่ารักนักรักหนาปัง!กระสุนนัดแรกพุ่งเจาะเข้าที่กลางแผ่นหลังของ แพรฝันอย่างแม่นยำ แรงปะทะทำให้ร่างของเธอไถลไปกับพื้นหินอ่อน ความรู้สึกแรกไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความเย็นวาบที่ลามไปทั่วร่างกาย ทันทีที่กระสุนทำลายเส้นประสาทสันหลัง ขาที่เคยเดินนวยนาดอย่างจองหองก็ไร้ความรู้สึกในพริบตาท่ามกลางเสียงปืนที่ตำรวจยิงสกัดเมธาจนล้มคว่ำ แพรฝันนอนหมอบอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ พยายามจะลุกขึ้นพยุงตัว แต่ร่างกายท่อนล่างกลับหนักอึ้งและไม่ตอบสนองต่อคำสั่งใดๆ พยายามกระดิกนิ้วเท้า แต่มันกลับว่างเปล่าเหมือนขาทั้งสองข้างไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเธอ อีกต่อไป"ขา... ขาของฝัน..." แพรฝันพึมพำด้วยริมฝีปากที่สั่

ท่ามกลางความโกลาหลที่เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นในห้องบอลรูม เสียงไซเรนที่ดังใกล้เข้ามาทำเอาสติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของเมธาขาดผึง เขาพุ่งเข้าไปคว้าข้อมือของแพรฝันที่กำลังยืนตัวสั่น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความลนลานและคาดหวัง"ฝัน! เราต้องไปจากที่นี่ตอนนี้!" เมธากระซิบเสียงรัวเร็วพลางออกแรงฉุดแขนเธอ"ผมมีเครื่องบินส่วนตัวที่ท่าอากาศยานเล็ก เดี๋ยวผมโอนเงินบางส่วนไปบัญชีลับที่เกาะเคย์แมน แล้วเราไปเริ่มชีวิตใหม่ที่นั่นด้วยกันนะฝัน ไปที่ที่นิตากับเหมันต์ตามเราไปไม่ถึง!"แพรฝันสะบัดข้อมือออกอย่างแรงจนเมธาเซไปข้างหลัง ร่างบอบบางถอยห่างจากเขาเหมือนเจอสิ่งของน่ารังเกียจ ใบหน้าที่เคยออดอ้อนอ่อนหวานบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความเหยียดหยาม"ไปไหน ไปลำบากกับแกน่ะเหรอเมธา!" หญิงสาวแผดเสียงใส่หน้าเขาจนนักข่าวรอบๆ เริ่มหันมามอง"แกมันหมดตัวแล้วเมธา! แกเป็นอาชญากรฟอกเงิน! คิดว่าฉันจะโง่หอบเสื้อผ้าหนีไปตกระกำลำบาก เป็นผู้ลี้ภัยกับคนโง่ๆ แบบแกหรือไง!""แต่ฝัน... ผมทำทุกอย่างก็เพื่อคุณนะ!" เมธาอุทานอย่างไม่อยากเชื่อหู"ผมสร้างคฤหาสน์นั่น ผมสู้กับเหมันต์ ผมยอมเสี่ยงทุกอย่างก็เพื่อให้คุณได้เป็นราชินี!""ราชินีบนกองขยะ

"ดูเหมือนชัยชนะของคุณจะมาพร้อมกับของแถมที่หนักเกินไปหน่อยนะคุณเมธา หุ้นที่ร่วงนั่นน่ะเป็นแค่จุดเริ่มต้น แต่หมายจับที่จะตามมาถึงที่ไทยในข้อหา 'สมรู้ร่วมคิดฟอกเงิน' ต่างหาก ที่คือของจริง"พนิตายิ้มเย็นพลางจิบแชมเปญช้าๆ"จำที่นิตาเตือนได้ไหมคะ ว่าภาคผนวกสุดท้ายของสัญญามันอันตราย คุณเมธามัวแต่ดีใจที่จะได้เป็นเบอร์หนึ่ง จนลืมเช็กไปว่า 'เงินสะอาด' ที่คุณเอาไปแลกมา แท้จริงมันคือ 'เงินสกปรก' ที่เขากำลังหาคนมารับ ช่วงต่อเพื่อติดคุกแทน""พวกแก... พวกแกวางแผนไว้หมดแล้ว!" เมธาคำราม พยายามจะพุ่งเข้าหาเหมันต์แต่ถูกบอดี้การ์ดของเหมันต์ขวางไว้"ผมไม่ได้วางแผน ผมแค่ 'ถอนตัว' ออกมาในเวลาที่เหมาะสม" เหมันต์เอ่ยเสียงเรียบ"ส่วนคุณ ก็เป็นคนเดินเข้าไปหาความฉิบหายนั้นเอง เพียงเพราะอยากจะเอาชนะผมเพื่อให้ผู้หญิงคนหนึ่งพอใจ"เหมันต์ขยับกายเข้าไปใกล้เมธาอีกก้าว แรงกดดันที่แผ่ออกมากลับทำให้คนรอบข้างรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เขามองดูเมธาที่บัดนี้สภาพไม่ต่างจากนกปีกหักด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับกำลังมองดูเพียงธุลีดินที่ไม่มีค่าพอให้เขาสะเทือนใจ"ความทะเยอทะยานที่ขาดสติ คือยาพิษที่ร้ายแรงที่สุด" เหมันต์เอ่ยด้

ถึงจะตั้งใจเอาไว้ว่าเธอจะไม่ข้องเกี่ยวกับภูมิอีกแต่เพราะเป็นคนบ้านใกล้เรือนเคียงไปมาหาสู่กันเสมอๆ ก็ทำให้เธอไม่อาจหลีกเลี่ยงเขาได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แม้ปกติภูมิจะไม่ค่อยกลับบ้านแต่วันนี้มันเป็นวันเกิดของคุณหญิงดาริกา ผู้เป็นมารดาของภูมินทร์ ทำให้ทั้งสองต้องเจอหน้ากันอย่างยากจะหลีกเลี่ยงกลิ่นหอมกรุ่นของดอกกุหลาบสีขาวนับพันดอกที่ถูกจัดวางอย่างประณีตอบอวลไปทั่วโถงจัดเลี้ยงกว้างขวางของคฤหาสน์อัครบวรเดช คฤหาสน์หรูหลังนี้ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตาเห็นด้วยฝีมือการจัดการของหญิงสาวเพียงคนเดียวนลินในชุดเดรสสีโอลด์โรสสุภาพเรียบร้อย เกล้าผมขึ้นเป็นมวยต่ำเผยลำคอระหง แต่งหน้าอ่อนๆ ดูอ่อนหวานและเป็นงานเป็นการในเวลาเดียวกัน เธอเดินตรวจตราความเรียบร้อยของโต๊ะอาหารและจุดรับแขกด้วยความตั้งใจ บรรดาคนงานและแม่บ้านต่างทำงานกันอย่างขยันขันแข็งภายใต้การควบคุมของเธอ“หนูลิน มาดูนี่สิลูก ฝีมือหนูจัดดอกไม้ตรงมุมนั้นถูกใจป้าจริงๆ”คุณหญิงดาริกา เจ้าของงานวันเกิดครบรอบหกสิบปี เดินเข้ามาหาพลางลูบหัวนลินด้วยความรักใคร่เอ็นดูอย่างปิดไม่มิด สายตาขอ

หากย้อนเวลากลับไปได้ นลินก็อยากจะย้อนเวลากลับไปเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่แอบรักอยู่เงียบๆ แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันกลับสายเกินแก้ เพราะคำว่ารักเพียงคำเดียวที่เธอยอมทอดกายเป็นของเขาย้อนกลับไปคืนก่อนนักศึกษาฝึกงานเพียงคนเดียวในบริษัทถูกพามากินเลี้ยงอำลาในวันสุดท้ายของการทำงานนลินฝึกงานในตำแหน่งผู้ช่วยเลขา หญิงสาวจึงรู้จักกับคนหลายฝ่าย ในคืนนี้พวกเขาจึงจองโต๊ะใหญ่ในห้องวีไอพีโดยมีภูมิเป็นเจ้ามือเขาจำใจมาร่วมงานเพราะมารดาฝากฝังให้ดูแลนลินดีๆ กระนั้นเมื่อมาถึงเขาก็ไม่ได้สนใจในตัวเจ้าหล่อนขนาดนั้นเสียงบทสนทนาของพนักงานในบริษัทและนลินที่คุยกันอย่างออกรสทำให้คนที่นั่งเงียบมาตลอดรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างประหลาดทั้งที่มันเป็นเรื่องปกติของงานเลี้ยงบริษัทแห่งนี้ที่ไม่มีใครชวนประธานคุยสักคน ภูมินทร์มักจะมาทานอาหารและดื่มเงียบๆ ปล่อยให้พนักงานที่ทำงานอย่างหนักปลดปล่อยกันเต็มที่ แต่เวลานี้เขากลับรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนเมินสีหน้าของประธานหนุ่มดุดันขึ้นทุกขณะ ยิ่งเห็นรอยยิ้มของนลินที่โปรยให้กับทุกคนอารมณ์เขาก็ยิ่งขุ่นขวาง นลินรับแก้วจา

สิบสามปีก่อนภาพความเจ็บปวดในปัจจุบันค่อยๆ พร่าเลือนกลายเป็นภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ยังคงชัดเจนในความทรงจำของนลินเสมอมาในตรอกแคบๆ หลังโรงเรียนเอกชนชื่อดังซึ่งไม่คิดว่าจะมีสถานที่เช่นนี้ซุกซ่อนอยู่ กลิ่นอับชื้นและเสียงตะโกนด่าทอของเด็กเกเรสามคนที่ตัวโตกว่านลินมากกำลังล้อมหน้าล้อมหลังหาเรื่องเด็กหญิงตัวน้อยที่อยู่ท่ามกลางวงล้อมเพียงลำพังนลินในวัยแปดขวบสะอื้นฮักจนตัวโยน ผมเปียที่เคยเรียบร้อยบัดนี้ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง เธอพยายามยื้อแย่งกระเป๋านักเรียนและตุ๊กตากระต่ายเน่าตัวโปรดคืนมา แต่มันกลับถูกโยนทิ้งลงไปในบ่อน้ำครำที่เน่าเหม็นต่อหน้าต่อตา“ฮือออ พวกคนใจร้าย ทิ้งกระเป๋าของลินทำไม”เด็กหญิงร้องไห้จ้า นั่งทรุดลงกอดเข่าด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังที่เห็นกระต่ายตัวขาวตัวโปรดค่อยๆ จมลงในบ่อน้ำเสีย“ยัยลูกคุณหนู สมน้ำหน้า! ถ้าให้เงินพวกฉันแต่แรกก็สิ้นเรื่อง”หัวโจกของแก๊งเด็กเกเรหัวเราะร่าสะใจที่เห็นน้ำตาของเธอ พวกคนอื่นที่เห็นหัวหน้าตัวเองหัวเราะก็พลันหัวเราะตามไปด้วยนลินทำได้แค่ปาดน้ำตาป้อยๆ คู้กายในดงเด็กอันธพาลพวกนั้นด้ว

แสงแดดอ่อนยามเช้าที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านกันยูวีราคาแพงไม่ได้ทำให้บรรยากาศในห้องนอนกว้างขวางของคอนโดหรูหราใจกลางเมืองดูอบอุ่นขึ้นเลยสำหรับ นลินเธอลืมตาขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบา สัมผัสแรกที่รับรู้คือความอุ่นจากอุณหภูมิร่างกายของคนที่นอนอยู่ข้างกายทั้งคืนแต่ไม่คิดจะหันมากอดกันนลินขยับกายอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้รบกวนคนร่วมเตียง เธอตะแคงข้างมองเสี้ยวหน้าคมคายของภูมินทร์ ผู้ชายที่ครอบครองหัวใจของเธอมามากกว่าครึ่งชีวิตในยามหลับใหลเขาก็ยังคงหล่อเหลาดูดี คิ้วที่มักจะขมวดมุ่นอยู่เป็นนิจคลี่ออกจากกัน มุมปากที่เคยพ่นแต่วาจาร้ายกาจเรียบกริบดูอ่อนโยนลงอย่างน่าประหลาด นลินเผลอยิ้มออกมาบางเบา มือบางสั่นเทาน้อยๆ ขณะเอื้อมไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากเขาอย่างแผ่วเบา‘ถ้าเวลาหยุดไว้แค่ตรงนี้ได้ก็คงดี’ เธอคิดในใจด้วยความหวังที่ริบหรี่เหมือนแสงเทียนท่ามกลางพายุฝนแต่ความสุขชั่วขณะนั้นสั้นกว่าลมหายใจ ทันทีที่ปลายนิ้วของเธอสัมผัสโดนผิวแก้มของเขาด้วยความเผลอไผลภูมินทร์ก็ขยับตัวตื่นขึ้นมา แววตาที่ลืมขึ้นมาไม่มีร่องรอยของความงัวเงียหรือความอ่อนโยนที่เธอเฝ้าฝันถ

เอี้ยดดดดโครม!รถคันหรูประสานงากับรถบรรทุกจนยับเยิน ตรงส่วนคนขับยับยู่ยี่จนไม่คิดว่าจะรอดได้ สายฝนตกพร่ำลงมาผ่านกระจกรถที่แตกร้าว กระทบร่างที่แน่นิ่งกับถุงลมที่อัดกระแทกเธอ“...”ในสติอันพร่าเลือน ความเจ็บจนชาไปทั้งตัว นิรินพยายามขยับตัวแต่ก็กระดิกไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว เสียงวุ่นวายรอบด้านเบาบางลงทุกทีเธอใกล้จะตายจริงๆ ใช่ไหม…ท่ามกลางความสิ้นหวังนั้นเอง สมองกลับนึกถึงเพียงภาพความทรงจำครั้งอดีต วันที่เธอได้พบเจอ ได้รู้จักกับอธิป เขาทำให้เธอตกหลุมรักหมดใจ เขาแสนอ่อนหวาน เอาใจใส่ แสนดีเหลือเชื่อ ทำให้การหมั้นของสองเราเป็นไปได้ด้วยดีจนวันที่เขาพบมินตราในงานเลี้ยง หญิงสาวผู้บริสุทธิ์ อ่อนหวาน ไร้เดียงสา ชวนให้ปกป้องมากกว่าผู้หญิงที่แข็งแกร่งอย่างเธอ สายตาของอธิปก็แปรเปลี่ยนไปเย็นชา เหินห่าง เมินเฉยมากขึ้นเรื่อยๆ ช่วงแรกนิรินพยายามเอาอกเอาใจเขา แต่ก็ได้รับความไม่แยแสกลับมา แล้วยิ่งพอรู้ว่าเขาพามินตราไปออกงาน นิรินก็ไม่อาจทานทนไหว ความหึงหวงของผู้หญิงผลักให้เธอขาดสติ ไร้สมอง ทำตามความดำมืดในหัวใจทำร

บ้านพักหรูริมทะเล แว่วเสียงคลื่นลอยพัดแผ่วเข้ามา พร้อมลมเย็นสบาย พัดมายังร่างระหงที่ยืนจิบไวน์ ทอดมองวิวทิวทัศน์เบื้องหน้าตรงริมระเบียงใหญ่ หลังจากจบความวุ่นวายทั้งหมด ธันวายื่นคำขาดให้นิรินลาพักร้อนแบบไม่มีกำหนด เพื่อไปรักษาตัวและไปพักอย่างจริงจังเสียที โดยไม่ลืมริบอุปกรณ์ทำงานรวมถึงสั่งห้ามลูกน้องทุกคนห้ามติดต่อ ห้ามให้งานนิรินเด็ดขาดหญิงสาวเลยมาพักผ่อนจริงจังที่ริมทะเลต่างประเทศเพื่อหนีนักข่าวที่อยากทำข่าวอีกด้วย แต่เธอไม่ได้มาคนเดียวความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่คุ้นเคยโอบล้อมเธอจากทางด้านหลัง อธิปวางคางลงบนไหล่ระหงอย่างแผ่วเบา กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขาผสมกับกลิ่นไอทะเลทำให้นิรินหลับตาลงอย่างผ่อนคลาย มือหนากุมมือเรียวไว้แน่น ถึงรอยเชือกป่านจะหายไปแล้ว แต่มันยังฝังแน่นในใจชายหนุ่ม คอยย้ำเตือนว่าเขาจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายเธอได้อีก"รินครับ... ขอบคุณนะที่ยังอยู่ตรงนี้ ขอบคุณที่ให้โอกาสผู้ชายที่เคยตาบอดคนนี้ได้กลับมาดูแลคุณ" อธิปกระซิบเสียงพร่า พลางจูบซับที่ขมับของเธออย่างทะนุถนอมนิรินพลิกตัวกลับมาในอ้อมกอดของเขา เธอเงยหน้ามองดวงตาคมกริบที่บัดนี้ไม่ได