Novels by ลลินญา

เช้าวันต่อมา ข่าวบันเทิงทุกหัวลงรูปเขาและมินตราอย่างครึกโครม[หวานไม่เกรงใจใคร! 'อธิป' ควง 'มินตรา' ออกงานคู่ หลังลือสนั่นคู่หมั้นตัวจริงเก็บของออกจากบ้าน!] [หรือจะเป็นตัวจริง? อธิปโชว์หวานมินตรากลางงานแกลเลอรี เมินกระแสข่าวรักร้าว!]อธิปจงใจกดเข้าไปดูในโซเชียลมีเดียของนิริน เขาคาดหวังจะเห็นเธอโพสต์ข้อความดราม่า ตัดพ้อ หรือแชร์เพลงเศร้าเพื่อเรียกร้องความเห็นใจ แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้กรามของเขาขบเข้าหากันแน่นนิรินโพสต์รูปเธอนั่งดื่มกาแฟอยู่ในออฟฟิศใหม่ที่ตกแต่งอย่างเรียบหรู พร้อมแคปชันสั้นๆ:"Fresh air freshens your mind 🏙️✨ #WorkLife #NewBeginnings"ไม่มีร่องรอยของความเสียใจ ไม่มีแม้แต่การพูดถึงข่าวนั้น เธอใช้ชีวิตเหมือนกับว่าเขาไม่มีตัวตนอยู่ในโลกของเธออีกต่อไป"แสร้งทำเป็นเก่งไปเถอะนิริน ฉันรู้ว่าข้างในเธอแทบแตกสลาย"อธิปแค่นยิ้มออกมา แววตาวาววับก

แต่อธิปยังคงเป็นอธิป เขายืนมองทุกสิ่งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยทระนงและความถือดี เขายังเชื่อมั่นว่านี่คือ "เกมเรียกร้องความสนใจ" ของผู้หญิงที่รักเขาจนโงหัวไม่ไม่ขึ้น"อยากเล่นบทนางพญาผู้สูงส่งงั้นเหรอนิริน ได้ เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอรู้เองว่าการไม่มีฉันอยู่ข้างๆ มันจะทำให้เธอกระวนกระวายจนต้องคลานกลับมาหาฉันเอง" อธิปพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มเยาะเขาสะบัดความหงุดหงิดทิ้ง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหามินตราทันที"มินตรา วันนี้ว่างไหม ผมอยากให้คุณไปงานเปิดตัวแกลเลอรีกับผมหน่อย"ปลายสายตอบรับด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นจนปิดไม่มิด นี่สิ ผู้หญิงของเขาต้องเป็นแบบนี้ อธิปสั่งการต่อด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดแต่แฝงความนัย"แต่งตัวให้สวยที่สุดนะมินตรา ผมอยากให้คืนนี้เราเป็น 'ทอล์กออฟเดอะทาวน์' ที่สุด"อธิปจงใจพามินตราไปในที่ที่เขารู้ดีว่านักข่าวสายสังคมหนาแน่น เขาจะแสดงอาการเอาอกเอาใจมินตราอย่างออกนอกหน้า คอยโอบเอว ประคองหลัง กระซิบกระซาบข้างหูต่อหน้าแสงแฟลชที่รัวใส่ไม่ยั้ง แล้วนิรินที่นั่งกดดูมือถืออยู่ในคอนโดจะต้องดิ้นพล่านด้วยความหึงหวงจนทนไม่ได้!&

พลั่ก!นิรินรวบรวมแรงทั้งหมดผลักอกอธิปออกอย่างสุดกำลังจนเขาเซถอยหลังไปหลายก้าว อธิปเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง"อย่ามาทำสกปรกกับฉัน"นิรินเอ่ยเสียงเรียบแต่ทรงพลัง แววตาที่เคยวอนขอความรักบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความรังเกียจจนอธิปรู้สึกหนาววูบ"ริน! นี่เธอ...""ลืมสัญญาที่เราตกลงกันไว้แล้วเหรอคะ" นิรินเชิดหน้าขึ้น มาดสูงส่งสง่าราวนางพญา"ในสัญญาบอกชัดเจนว่าเราจะต่างคนต่างอยู่ ไม่ก้าวก่าย และไม่มีเรื่องบนเตียงเข้ามาเกี่ยวข้องเด็ดขาด! หรือว่าความจำคุณมันสั้นลงตามปริมาณเหล้าที่กินเข้าไป"อธิปกัดฟันกรอด หน้าร้อนผ่าว กริยาตรงหน้าต่อให้เมาขนาดไหนก็ตีความไม่ได้เลยว่าจะเป็นการเล่นตัวเพิ่มคุณค่า มันคือการปฏิเสธชัดเจนที่สุด ความเสียหน้าทำให้เขาพยายามจะก้าวเข้าไปหาเธออีกรอบ"เธออย่ามาทำเป็นหยิ่งไปหน่อยเลยริน เมื่อก่อนเธอแทบจะคลานมาหาฉันที่เตียงด้วยซ้ำ!""นั่นมันเมื่อก่อนค่ะ... ผู้หญิงโง่ๆ คนนั้นตายไปแล้ว" นิรินเหยียดยิ้มเย็นชา กอดอกมองรังเกียจ"และเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์ 'น่าคลื่นไส้' แบบนี้ขึ้นอีก ฉันตัดสินใจแล้ว ฉัน

บรรยากาศในคฤหาสน์คืนนั้นเงียบสงัด มีเพียงเสียงน้ำแข็งกระทบแก้ววิสกี้ดังกังวานอยู่ในห้องโถงมืดสลัว อธิป นั่งรออยู่บนโซฟาตัวยาว ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันแฝงความหงุดหงิด หลังจากส่งมินตราแล้ว เขานั่งทบทวนตัวเองต่อการปล่อยให้มินตราผู้แสนดีต้องเสียใจ เพราะเขาจัดการเรื่องที่ค้างคาไม่จบ มันเลยระคายสมองอยู่แบบนี้เสียงประตูที่เปิดออกทำลายความเงียบสงัดของคฤหาสน์ นิริน ก้าวเข้ามาในโถงบ้านท่ามกลางแสงไฟที่สลัว ร่างระหงเดินอย่างไม่สนใจสิ่งใด ไม่กระทั่งชายตามองชายหนุ่มที่นั่งดื่มอยู่ จังหวะที่จะเดินผ่านไปนั้นเอง เสียงน้ำแข็งที่แกว่งกระทบแก้ววิสกี้ก็หยุดลง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของอธิปที่ลุกขึ้นจากโซฟา เดินตรงเข้ามาหาเธอด้วยย่างก้าวที่ดูคุกคาม กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ที่ลอยมาปะทะจมูกทำให้เธอบอกได้ทันทีว่าเขาดื่มมาหนักแค่ไหน"ไปไหนมา" เสียงทุ้มต่ำถามขึ้นพร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้"คุยงานค่ะ"นิรินตอบสั้นๆ และพยายามจะเดินเลี่ยงขึ้นบันได แต่อธิปกลับคว้าต้นแขนเธอไว้ กระชากดึงเข้าหาตัวเอง จนตัวของเธอแนบชิดกับอกแกร่งของเขา"คุยงานหรือไปอ่อยไอ้ธันวามันกันแน่"อธิปกระซิบชิดใบหู มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามเอวบางอย่างถือดี เขาต้อ

ในขณะที่นิรินกำลังรุ่งโรจน์ ทางด้านอธิปกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังพบเจอความรู้สึกแปลกประหลาด ทุกครั้งที่เขาเปิดสมาร์ทโฟน เขาจะต้องเห็นใบหน้ายิ้มแย้มของนิรินที่อยู่ข้างกายธันวา ชายหนุ่มที่เขารู้ดีว่าแอบรักนิรินมานาน ในสายตาผู้ชายด้วยกันย่อมมองออกต่อแววตาแบบนั้น ซึ่งตอนนี้ก็ยังทำแววตาหวานเชื่อมในเวลาที่มองนิรินอยู่เสมอ ภาพที่ทำเขาหงุดหงิดระคายตาน่าจะเพราะข่าวไร้สาระที่บ้าบอเหล่านั้น ทำให้เขาเหมือนถูกหยามเกียรติ"ไหนว่าจะทำหน้าที่คู่หมั้นที่ดี ยังไม่เลิกกันอย่างเป็นทางการ แต่กลับออกไปประกาศตัวกับผู้ชายคนอื่นหน้าตาเฉย มันคือการหมิ่นเกียรติฉัน"อธิปกัดฟันกรอด หงุดหงิดในอกจนน่ารำคาญ เขาพยายามบอกตัวเองว่าที่หงุดหงิดเพราะเรื่อง 'ชื่อเสียง' แต่ในใจลึกๆ เขากลับรู้สึกวูบโหวงอย่างประหลาด เมื่อเห็นสายตาที่นิรินมองธันวา สายตาที่เคยมองแต่เขาเสมอมา มาตอนนี้แววตาคู่นั้นดูมั่นคงและเชื่อมั่น กว่าตอนที่เคยมองเขาเสียอีก"สัญญาสามเดือน เธอกล้าดียังไงถึงเริ่มชีวิตใหม่ได้ก่อนฉัน!" อธิปพึมพำกับตัวเองถึงทั้งสองจะอยู่อาศัยในบ้านหลังเดียวกัน แต่นิรินก็เหินห่างไม่คอยเฝ้ารอคอยเขากลับบ้านอีกต่อไป นับตั้งแต่สัญญาว

นิรินเดินหน้าต่อ ที่จริงในอดีต ตอนนั้นเธอปฏิเสธโอกาสที่ได้รับ มัวแต่เอาเวลาไปทุ่มให้อธิป ไม่สนใจจะพัฒนาหรือสร้างอะไรให้ตัวเอง มาตอนนี้ หญิงสาวตัดสินใจคว้าโอกาสที่เคยหลุดลอยไป ตัดสินใจร่วมทุนเปิดบริษัทเอเจนซีโฆษณาครบวงจรชื่อ "The Rebirth" โดยมีหุ้นส่วนคนสำคัญคือ ธันวา ทายาทเจ้าของธุรกิจสื่อยักษ์ใหญ่ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในสมัยมหาวิทยาลัยที่นิรินคนเก่าเคยมองข้ามความหวังดีของเขามาตลอดชายหนุ่มร่างสูง ดวงหน้าคมคายหล่อเหลา ให้ความรู้สึกแตกต่างกับอธิปที่เยือกเย็น มีเสน่ห์ดึงดูด ธันวาคือความอบอุ่น สบายใจในทุกครั้งที่ได้ชิดใกล้ และรู้สึกไว้วางใจได้จริงๆ ก่อนเธอตาย ธันวายังพยายามคอยเป็นเพื่อนที่ให้กำลังใจเธอหลังชีวิตแต่งงานมันดำดิ่งลงเหวเรื่อยๆ จนถูกอธิปหาว่าเธอคบชู้ ทั้งที่ตัวเขาก็มีมินตราอยู่ข้างกาย และเพราะความโง่งมในรักทำให้นิรินเลือกจะทิ้งธันวาเพื่อให้อธิปพึงพอใจ เธอทิ้งเพื่อนแท้คนเดียวที่มีเพื่อผู้ชายที่ไม่เคยเห็นคุณค่าเธอเลยทิ้งกระทั่งชีวิตไปด้วย ค่าตอบแทนที่แลกกับความตาสว่าง มันแพงมหาศาลแต่ก็คุ้มค่ามากมายเช่นกันครั้งนี้เธอจะไม่ทำตามความต้องการใครอีกต่อไปแล้วทั้งนั้น"ริน แน่ใจนะว่าไ

“โห น้ำเน่ามากกกกก นี่คนชอบอ่านแนวนี้กันจริงๆ เหรอเนี่ย น้ำหวาน”“จริงสิยะ ยิ่งน้ำเน่า คนยิ่งชอบ แถมเพราะฉันเอาแกไปเป็นนางร้าย คนอ่านยิ่งชอบมาก อินมากกก อยากตบแกทั้งนั้นเลยละ”พนิตาแค่นยิ้มขำขันกับเพื่อนสนิท ในร้านคาเฟ่ เจ้าประจำ เธอขี้เกียจอ่านงานเขียนน้ำหวานเลยให้สรุปเนื้อหาให้ฟัง ยิ่งพอฟังว่านางร้ายตายยังไง ก็ถึงกับหัวเราะพรืดออกมา“ทำไมโง่แบบนี้ ทั้งสวยทั้งรวย ผู้ชายมีอีกมาก ไม่ได้คนนี้ก็มีอีกเยอะแยะ จะมายอมตายเพื่อผู้ชายคนเดียวทำไม ถามจริง แกไม่ได้เขียนให้นางร้ายมีสมองเลยเหรอไง”“แหม ก็เป็นนางร้าย ก็ต้องโง่ๆ แบบนี้แหละ เอะอะก็กรี๊ด เอะอะก็โวยวายไง”“แต่ฉันเห็นในต่างประเทศนางร้ายมาแนวแอ๊บใสกันเยอะเลยนะ ทำไร้เดียงสา แนวดอกบัวขาว ชาเขียว นั่นไง”“เออ ฉันว่าก็จะลองเขียนอยู่เหมือนกัน”“เป็นแกก็ดีนะ อย่างน้อยก็ได้ทำอะไรที่ชอบทำแล้วมันไปได้สวย”น้ำหวานสงสัยเอ่ยถามพนิตา ดวงหน้าสวยถอนหายใจออกมาด้วยความเซ็ง บ่นเรื่องงานที่บริษัทพนิตาทำงานในบริษัทชั้นนำ ที่สาขาใหญ่อยู่ยุโรป เธอฝ่าฝันตบตีกับคนมากมายจนมาได้อยู่ตำแหน่งใหญ่ ลูกน้องรอบด้านไม่เท่าไร แต่ดันมีเจ้านายเป็นพวกหัวโบราณคร่ำครึ คอยขัดแ

กาลเวลาหมุนเวียนผ่านไปอีกสามปี อาณาจักรของพยัคฆ์ยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง ทว่าบรรยากาศภายในคฤหาสน์ที่เคยเงียบขรึมกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เสียงเปียโนคลาสสิกที่เหมันต์ชอบเปิดเบาๆ บัดนี้ ถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะเล็กๆ และเสียงฝีเท้าเตาะแตะของสมาชิกใหม่ที่เข้ามาเติมเต็มหัวใจของพยัคฆ์หนุ่มบรรยากาศภายในห้องนอนคุณหนูที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวและวอลเปเปอร์ลายเมฆนุ่มนวล เหมันต์ มหาเศรษฐีผู้ที่ปกติจะนั่งหน้านิ่งอยู่ในห้องประชุมบอร์ดบริหาร บัดนี้กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมเช็ดเท้าที่มีรูปกระต่าย มือหนาข้างที่เคยตวัดปากกาเซ็นเช็คพันล้าน กลับกำลังถือแปรงหวีผมสีชมพูขนาดเล็กจิ๋วอย่างระมัดระวังที่สุดในชีวิต"ปะป๊า... อื๊อ!"น้องดารินในชุดหมีสีนวลส่งเสียงประท้วงเล็กน้อย เมื่อคุณพ่อพยายามจะมัดจุกน้ำพุให้ที่กลางศีรษะ ร่างกลมดิ้นขยุกขยิกตามประสาเด็กที่สนใจสิ่งรอบตัว"นิ่งๆ นะครับคนดีของปะป๊า ขยับนิดเดียวเดี๋ยว ไม่สวยนะลูก"นิ้วยาวพยายามมัดจนสำเร็จ เหมันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลเสียจนพนักงานที่บริษัทคงจะจำไม่ได้ แววตาคมกริบที่เคยใช้จับผิดทุจริต บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความลุ่มหลงและชื่นชมสมาชิกตัวน้อยตรงหน้าพ

สายลมทะเลพัดพาความเย็นสดชื่นหอบเอากลิ่นเกลือจางๆ มากระทบใบหน้า พนิตายืนอยู่บนดาดฟ้าของประภาคารสีขาวหลังเก่าที่เธอและเหมันต์เคยมาด้วยกันในวันที่แผนการเพิ่งเริ่มต้น แต่วันนี้ บรรยากาศรอบกายกลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ไม่มีแรงกดดัน ไม่มีแผนการที่ต้องระแวดระวัง มีเพียงความสงบที่เธอไม่เคยสัมผัสมานานหลายปี"ในที่สุด... ทุกอย่างก็จบลงจริงๆ สักทีนะคะ"พนิตาพึมพำพลางทอดสายตามองขอบฟ้าที่พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบน้ำ แสงสีทองส่องประกายระยิบระยับบนผิวน้ำดูราวกับเพชรนับล้านเม็ดตระกูลวิจิตรเรืองรุจล่มสลายลงตามกฎแห่งกรรม ธีร์ พระเอกนิยาย สูญเสียทุกอย่างแม้แต่เกียรติยศและศักดิ์ศรี ส่วนแพรฝัน นางเอกนิยาย ก็พิการถูกคุมขังในคุก พนิตาที่พยายามมาอย่างหนักเพื่อให้ตัวเองรอดพ้นจากความตาย รวมทั้งการได้เอาคืนคนที่มาทำร้ายเธอ มาตอนนี้ก็รู้สึกว่าความแค้นที่เคยแผดเผาอยู่ในอกถูกชะล้างออกไปจนหมดสิ้น เหล่าคนพวกนั้นก็แพ้พ่ายไม่มีเหลือใจหนึ่งก็รู้สึกโล่ง อีกใจก็รู้สึกแปร่งแปลก เมื่อรับรู้ว่าธีร์ แพรฝัน เมธา ล้วนเป็นเพียงตัวละครในหน้านิยายเรื่องหนึ่งที่ถูกขีดเขียนขึ้นมา ที่เรื่องราวแท้จริงของพวกเขา ล้วนมีบทบาทอีกรูปแบบ ม

ความวุ่นวายสงบลงเหลือเพียงเสียงไซเรนและเสียงสะอื้นไห้ที่ดังแว่วมา เหมันต์ค่อยๆ ปล่อยพนิตาออกจากอ้อมกอดที่เขาใช้เป็นเกราะกำบังเธอไว้ด้วยชีวิต แววตาของเขาเยือกเย็นมองดูภาพจุดจบของ ‘เบี้ย’ ที่คิดจะมาเป็น ‘ขุน’ในจังหวะที่เมธาแย่งปืนมาได้ แพรฝันไม่ได้ยืนประจันหน้าเพื่ออ้อนวอนอีกต่อไป สัญชาตญาณการเอาตัวรอดสั่งให้เธอหันหลังและออกวิ่งสุดกำลัง เพื่อหนีไปให้พ้นจากนรกที่เธอก่อขึ้น เธอไม่สนแม้แต่จะชายตาแลชายที่เคยบอกว่ารักนักรักหนาปัง!กระสุนนัดแรกพุ่งเจาะเข้าที่กลางแผ่นหลังของ แพรฝันอย่างแม่นยำ แรงปะทะทำให้ร่างของเธอไถลไปกับพื้นหินอ่อน ความรู้สึกแรกไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความเย็นวาบที่ลามไปทั่วร่างกาย ทันทีที่กระสุนทำลายเส้นประสาทสันหลัง ขาที่เคยเดินนวยนาดอย่างจองหองก็ไร้ความรู้สึกในพริบตาท่ามกลางเสียงปืนที่ตำรวจยิงสกัดเมธาจนล้มคว่ำ แพรฝันนอนหมอบอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ พยายามจะลุกขึ้นพยุงตัว แต่ร่างกายท่อนล่างกลับหนักอึ้งและไม่ตอบสนองต่อคำสั่งใดๆ พยายามกระดิกนิ้วเท้า แต่มันกลับว่างเปล่าเหมือนขาทั้งสองข้างไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเธอ อีกต่อไป"ขา... ขาของฝัน..." แพรฝันพึมพำด้วยริมฝีปากที่สั่

ท่ามกลางความโกลาหลที่เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นในห้องบอลรูม เสียงไซเรนที่ดังใกล้เข้ามาทำเอาสติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของเมธาขาดผึง เขาพุ่งเข้าไปคว้าข้อมือของแพรฝันที่กำลังยืนตัวสั่น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความลนลานและคาดหวัง"ฝัน! เราต้องไปจากที่นี่ตอนนี้!" เมธากระซิบเสียงรัวเร็วพลางออกแรงฉุดแขนเธอ"ผมมีเครื่องบินส่วนตัวที่ท่าอากาศยานเล็ก เดี๋ยวผมโอนเงินบางส่วนไปบัญชีลับที่เกาะเคย์แมน แล้วเราไปเริ่มชีวิตใหม่ที่นั่นด้วยกันนะฝัน ไปที่ที่นิตากับเหมันต์ตามเราไปไม่ถึง!"แพรฝันสะบัดข้อมือออกอย่างแรงจนเมธาเซไปข้างหลัง ร่างบอบบางถอยห่างจากเขาเหมือนเจอสิ่งของน่ารังเกียจ ใบหน้าที่เคยออดอ้อนอ่อนหวานบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความเหยียดหยาม"ไปไหน ไปลำบากกับแกน่ะเหรอเมธา!" หญิงสาวแผดเสียงใส่หน้าเขาจนนักข่าวรอบๆ เริ่มหันมามอง"แกมันหมดตัวแล้วเมธา! แกเป็นอาชญากรฟอกเงิน! คิดว่าฉันจะโง่หอบเสื้อผ้าหนีไปตกระกำลำบาก เป็นผู้ลี้ภัยกับคนโง่ๆ แบบแกหรือไง!""แต่ฝัน... ผมทำทุกอย่างก็เพื่อคุณนะ!" เมธาอุทานอย่างไม่อยากเชื่อหู"ผมสร้างคฤหาสน์นั่น ผมสู้กับเหมันต์ ผมยอมเสี่ยงทุกอย่างก็เพื่อให้คุณได้เป็นราชินี!""ราชินีบนกองขยะ

"ดูเหมือนชัยชนะของคุณจะมาพร้อมกับของแถมที่หนักเกินไปหน่อยนะคุณเมธา หุ้นที่ร่วงนั่นน่ะเป็นแค่จุดเริ่มต้น แต่หมายจับที่จะตามมาถึงที่ไทยในข้อหา 'สมรู้ร่วมคิดฟอกเงิน' ต่างหาก ที่คือของจริง"พนิตายิ้มเย็นพลางจิบแชมเปญช้าๆ"จำที่นิตาเตือนได้ไหมคะ ว่าภาคผนวกสุดท้ายของสัญญามันอันตราย คุณเมธามัวแต่ดีใจที่จะได้เป็นเบอร์หนึ่ง จนลืมเช็กไปว่า 'เงินสะอาด' ที่คุณเอาไปแลกมา แท้จริงมันคือ 'เงินสกปรก' ที่เขากำลังหาคนมารับ ช่วงต่อเพื่อติดคุกแทน""พวกแก... พวกแกวางแผนไว้หมดแล้ว!" เมธาคำราม พยายามจะพุ่งเข้าหาเหมันต์แต่ถูกบอดี้การ์ดของเหมันต์ขวางไว้"ผมไม่ได้วางแผน ผมแค่ 'ถอนตัว' ออกมาในเวลาที่เหมาะสม" เหมันต์เอ่ยเสียงเรียบ"ส่วนคุณ ก็เป็นคนเดินเข้าไปหาความฉิบหายนั้นเอง เพียงเพราะอยากจะเอาชนะผมเพื่อให้ผู้หญิงคนหนึ่งพอใจ"เหมันต์ขยับกายเข้าไปใกล้เมธาอีกก้าว แรงกดดันที่แผ่ออกมากลับทำให้คนรอบข้างรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เขามองดูเมธาที่บัดนี้สภาพไม่ต่างจากนกปีกหักด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับกำลังมองดูเพียงธุลีดินที่ไม่มีค่าพอให้เขาสะเทือนใจ"ความทะเยอทะยานที่ขาดสติ คือยาพิษที่ร้ายแรงที่สุด" เหมันต์เอ่ยด้