บทที่ 11

บทที่ห้า ทางเดินสายใหม่ (1/2)

“เรื่องนี้ช่าง-”

ชายวัยกลางคนส่ายหน้าพร้อมถอนหายใจหลังได้ฟังหลานชายเล่าความวุ่นวายภายในสกุลไป๋ นึกขอบคุณตนเองที่ไม่รับอนุหรือสาวใช้ห้องข้างไว้ปรนนิบัติตามค่านิยม

หลักฐานมัดตัวหลัวอี๋เหนียงชนิดดิ้นไม่หลุดคือกล่องใส่อาหารจากหอสุราที่โม่ซือเฉินขอให้หมอช่วยเก็บไว้ มันถูกส่งให้เจ้าหน้าที่ของทางการต่อหน้าทุกคน ไป๋เหล่าฟูเหรินจดจำตราหอสุราบนกล่องไม้ได้แม่นยำ นางพลันปะติดปะต่อเรื่องราวได้ ปลายนิ้วเหี่ยวย่นสั่นเทาชี้นิ้วไปยังอนุของบุตรชายผู้ล่วงลับ ก่นด่าน้ำตารื้นทั้งยังทวงบุญคุณที่สกุลไป๋มีต่ออีกฝ่าย

หลัวอี๋เหนียงยืนกรานปฏิเสธ บอกว่าตนถูกใส่ร้าย พลางอ้อนวอนให้เชื่อแต่กลับไม่อาจสู้สายตาหลายคู่ของผู้อาวุโสคนอื่นในตระกูลซึ่งถูกเชิญมาเพราะเหตุการณ์วันนี้ ทุกคนมิได้เบาปัญญาจนคล้อยตามคำแก้ตัวโดยง่าย

“หอสุราที่คุณหนูไป๋แวะพักและได้ของว่างติดมือก่อนเข้าเมืองหลวงมีน้องชายของหลัวอี๋เหนียงเป็นเจ้าของ เดิมทีหอสุราแห่งนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่ไป๋เหล่าฟูเหรินเห็นว่าบุตรชายกับสะใภ้จากไปแล้ว ข้างกายมีหลัวอี๋เหนียงคอยช่วยจัดการเรื่องจิปาถะเล็กๆ น้อยๆ ในเรือนทั้งยังอบรมสั่งสอนบุตรสาวได้ดี จึงออกทุนให้สกุลหลัวนำไปขยายกิจการ ผู้อาวุโสมีเยื่อใยต่อหลานที่นางให้กำเนิด”

เมื่อเป็นเยี่ยงนี้การตรวจพบพิษในอาหารคือหลักฐานสำคัญ

เนื่องจากสกุลไป๋เป็นตระกูลเก่าของเมืองหลวง ต่อให้ปัจจุบันไม่โดดเด่นเท่าอดีตแต่ยังมีสายสัมพันธ์และคนนับหน้าถือตามากมาย สกุลไป๋ส่งคนเชิญขุนนางจากศาลมาเพื่อคลี่คลายคดีและรักษาชื่อเสียงว่าพวกตนไม่ได้ใส่ร้ายหลัวอี๋เหนียง เป็นการแสดงถึงความยุติธรรม

ขึ้นชื่อว่าทำงานในศาล ย่อมพบเจอเรื่องประเภทแย่งชิงสมบัติมาไม่น้อย พอใคร่ครวญดูพบว่าคนที่ได้ประโยชน์จากการตายของไป๋อวี้เสวียนคือน้องสาวต่างมารดาหรือบุตรสาวของหลัวอี๋เหนียง ขุนนางท่านนั้นก็ยิ่งมั่นใจ ยิ่งได้ฟังคำยืนยันจากเจ้าหน้าที่พิสูจน์ศพแม่นมซึ่งมีความรู้เรื่องยารักษาและยาพิษว่าสาเหตุการตายสอดคล้องกับพิษสองท่อนในอาหารจริง

หลัวอี๋เหนียงกับบ่าวและสาวใช้ในเรือนของนางถูกนำตัวไปขังไว้ที่คุกของศาล รอฟังการพิจารณาอย่างเป็นทางการหลังพยานปากเอกอย่างคนขับรถม้าฟื้นคืนสติเท่านั้น

เรื่องคราวนี้ถือเป็นอีกหนึ่งคดีสะเทือนขวัญตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง

“แล้วเรื่องกำจัดทายาทชายเล่า? นางยอมสารภาพเองหรือ”

โม่หรงอี้เล่าต่อหลังหยางซื่อขมวดคิ้ว “แน่นอนว่าไม่ใช่”

สาเหตุที่ผู้อื่นไม่ต้องเปลืองแรงสอบสวนเป็นเพราะบ่าวซึ่งรู้เห็นแผนการร้ายของหลัวอี๋เหนียงพยายามเอาตัวรอดด้วยการเปิดโปงเจ้านาย

เดิมมีแค่เรื่องลอบสังหารคุณหนูไป๋ด้วยพิษ ไปๆ มาๆ กลับลากยาวไปจนถึงการติดสินบนแม่นมของไป๋อวี้เสวียนให้คอยทำร้าย สร้างความลำบากแก่เด็กหญิงตลอดเวลาที่รักษาตัวอยู่ต่างเมือง อย่างไรเสียถ้อยคำเหล่านี้ต้องรอเจ้าตัวฟื้นมายืนยันว่าโดนกลั่นแกล้งเสียก่อน

ตอนนั้นเองที่โม่ซือเฉินซึ่งนั่งฟังอย่างสงบเสงี่ยมมาตลอดเล่าว่าตอนช่วยเหลือไป๋อวี้เสวียน เด็กน้อยได้ละเมอหาคนผู้หนึ่งนามว่าอาจิ้ง คิดว่าอาจเป็นสาวใช้คนสนิทที่ได้ติดตามมาจากต่างเมือง ถ้าอย่างไรควรตามคนมาให้ปากคำเพิ่มเพื่อให้การตัดสินโทษของหลัวอี๋เหนียงสมเหตุสมผลต่อความกำเริบเสิบสาน มุ่งร้ายต่อบุตรีของภรรยาเอก

ร้ายสุดต้องเป็นตอนสาวใช้คนสนิทของเหล่าฟูเหรินโพล่งถามเรื่องอาการเจ็บป่วยซึ่งเกิดขึ้นเฉียบพลันจนผิดวิสัยของคุณชายน้อยที่ล่วงลับไปหลายปีก่อน เวลานี้หากพี่ชายของไป๋อวี้เสวียนยังมีชีวิตคงรุ่นราวคราวเดียวกับโม่ซือเฉิน นางติดตามนายมาอยู่สกุลไป๋ทั้งชีวิต ได้เห็นทั้งจุดสูงสุดและย่ำแย่ เหล่าฟูเหรินทุกข์ใจเพราะสูญเสียบุตรชายและหลานชายจนเส้นผมหงอกขาวก่อนเวลาอันควร วันนี้ได้เห็นความชั่วร้ายของหลัวอี๋เหนียงย่อมอดคิดระแวงสงสัยไม่ได้

“หมอที่ทำการรักษาอาการคุณชายน้อยในครานั้นต้องถูกนำตัวมาสอบปากคำ”

“คงไม่ได้หนีไปนานแล้วหรอกนะ” แม่ทัพเฮ่อถาม

“ยังขอรับ เจ้าตัวเปิดโรงหมออยู่ย่านชุมชนแถวประตูเมืองทิศตะวันออกนี่เอง”

เรื่องราวเป็นไปในทิศทางนี้ เกรงว่าหลัวอี๋เหนียง น้องชายกับผู้ร่วมมือที่เหลือคงไร้ทางรอด

หยางซื่อเอ่ย “โชคดีคุณหนูไป๋ปลอดภัย แม่นมที่ทำผิดได้รับกรรม ส่วนอนุผู้นั้นคงได้รับโทษหนักทีเดียว ยังมีน้องชายของนางที่ร่วมมืออีก…เจ้ากับ

ซือเฉินสร้างความดีครั้งใหญ่แล้วนะหรงอี้”

“ไป๋เหล่าฟูเหรินกล่าวต่อหน้าทุกคนว่าติดหนี้บุญคุณสกุลโม่ แต่ข้ากับน้องรองเห็นพ้องกันว่านี่เป็นเรื่องที่ไม่ว่าผู้ใดประสบพบเข้าย่อมต้องยื่นมือช่วยเหลือ” โม่หรงอี้กล่าวต่อพลางชำเลืองมองน้องชาย “น้องรองบอกว่าคุณหนูไป๋เพิ่งกลับเมืองหลวง ยังไม่คุ้นเคย ถ้าอย่างไรวันหน้าให้นางคิดเสียว่าพวกเราเป็นพี่ชาย ขอเหล่าฟูเหรินอนุญาตให้พานางเที่ยวเล่นบ้าง จะได้ช่วยฟื้นฟูจิตใจ”

ไป๋เหล่าฟูเหรินประทับใจในความซื่อตรงของผู้เยาว์ทั้งสอง ทั้งเห็นความปรารถนาดีของโม่ซือเฉินที่บอกมีเจตนาดีกับหลานสาว จึงมิได้คะยั้นคะยอของมีค่าให้พวกเขาอีก อย่างไรเสียพอได้ทราบว่าเป็นทายาทคังโหว ทั้งยังเป็นหลานชายแม่ทัพเฮ่อ หญิงชรายิ่งตำหนิตนเองที่คิดตอบแทนแบบขอไปที่เยี่ยงนั้น