บทที่ 12

เดือดร้อนสองพี่น้องต้องพูดปลอบเป็นการใหญ่

“เอาละ พวกเจ้าเพิ่งพบเจอเรื่องมา ไปล้างหน้าล้างตาพักผ่อนเสีย ประเดี๋ยวตอนเย็นให้อาเซินกับอาหยวนไปตาม” ญาติผู้พี่ทั้งสองที่ออกไปนอกเมืองตั้งแต่เช้า อีกสักพักใหญ่คงกลับถึงจวน

ทั้งสองรับคำท่านป้าก่อนตามพ่อบ้านไปยังเรือนนอนสำหรับรับรองแขกซึ่งถูกจัดเตรียมไว้ ห้องของโม่หรงอี้ยังคงเป็นห้องเดิมที่ใช้มาตลอดตั้งแต่มาฝึกที่นี่ ส่วนห้องของโม่ซือเฉินกลับอยู่เรือนถัดไป ไม่ได้อยู่เรือนเดียวกันกับพี่ชายเนื่องจากห้องว่างอีกสามห้องถูกจับจองแล้ว ส่วนใครเป็นเจ้าของห้องเหล่านั้นบ้างต่อให้พ่อบ้านไม่ปริปากเด็กชายกลับทราบดีแก่ใจ

“ถ้าเจ้ากลัว อืม หรือว่ารู้สึกไม่คุ้นที่ ตอนกลางคืนสามารถมานอนกับข้าได้”

โม่ซือเฉินผงกศีรษะรับ “ข้านอนได้ พี่ใหญ่อย่ากังวลเลย”

โม่หรงอี้ไม่ได้กลับห้องตนเองทันที เขาเดินตามน้องชายเข้าไปดูความเรียบร้อยภายในห้องนอน

ขนาดของมันค่อนข้างเล็กเมื่อเทียบกับห้องคุณชายใหญ่คุณชายรอง ด้านข้างมีฉากกั้นไว้สำหรับชำระกายและแต่งตัว ฝั่งซ้ายจัดเป็นพื้นยกระดับไว้สำหรับอ่านเขียนหนังสือ แน่นอนว่าเครื่องเรือนกับข้าวของจำเป็นล้วนมีครบ ส่วนดีของห้องนี้คือเป็นห้องริมทำให้ได้รับลมเย็นสบาย

ครั้นบ่าวไพร่ยกสัมภาระเข้ามาวางไว้ตรงมุมห้องพ่อบ้านถึงสอบถาม “ถ้าอย่างไรเชิญคุณชายรองที่ห้องคุณชายใหญ่ก่อนดีหรือไม่ ข้าจะให้สาวใช้เร่งจัดของ”

“เจ้าอยู่ช่วยที่นี่ อ้อ พวกหนังสือตำราไม่ต้อง ประเดี๋ยวข้าจัดการเอง”

“ขอรับ” หวังหย่งรับคำ

สำหรับเด็กหนุ่มอย่างพี่ใหญ่ของตนหรือพวกญาติผู้พี่ บ่าวชายประจำตัวถูกจัดให้นอนรวมอยู่ในเรือนอีกแห่งด้านหลัง ไม่ไกลจากเรือนของผู้เป็นนาย เพียงแต่โม่ซือเฉินซึ่งมีอายุแค่แปดขวบ ถือเป็นข้อยกเว้น

โม่ซือเฉินนั่งพักผ่อนอยู่ในห้องพี่ใหญ่ของตนได้ราวสองเค่อ[1] เสียงขออนุญาตของสาวใช้สองคนดังขึ้น พวกนางมาพร้อมกลิ่นหอมยั่วยวน ชวนน้ำลายไหล ทำพวกเขาท้องร้องเสียงดัง ท่านป้าช่างรู้ใจ สั่งคนนำของว่างซึ่งค่อนข้างหนักท้องมาให้

“ฟูเหรินคิดว่าคุณชายน่าจะหิวจึงทำแป้งย่างกับเกี๊ยวมาให้เจ้าค่ะ”

แป้งย่างทั้งไส้ผักและไส้เนื้อถูกวางลงบนโต๊ะเตี้ยเบื้องหน้า หยางซื่อยังไม่ทราบความชอบของหลานคนรองจึงทำเกี๊ยวมาเผื่ออีกถ้วยเผื่อว่าเด็กชายไม่ชอบแป้งย่าง

ยามอยู่สกุลโม่ท่านอาของพวกเขามักให้ห้องครัวทำของว่างไม่หนักท้องมากเกินไปเพราะเกรงว่าหลานชายจะกินมื้อหลักน้อย ทว่าที่นี่มีแนวคิดต่างกัน เกิดเป็นลูกผู้ชายต้องกล้ากินกล้าดื่ม นั่นคือสิ่งที่เฮ่อเสียนตงสั่งสอนลูกหลาน ยิ่งมีแต่เด็กผู้ชายในวัยกำลังโต เตาไฟในครัวแทบไม่เคยดับเลยทีเดียว

“น้องรอง เจ้าเคยรู้จักคุณหนูไป๋มาก่อนอย่างนั้นหรือ”

“ข้าเพิ่งเคยพบนางเป็นครั้งแรก”

ครั้งแรกในชีวิตนี้…โม่ซือเฉินมิได้เอ่ยสิ่งที่อยู่ในใจทั้งหมด

โม่หรงอี้ขมวดคิ้ว พอคิดอ้าปากถามเพื่อไขข้อข้องใจว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงมีปฏิกิริยารุนแรงตอนเข้าช่วยคุณหนูไป๋บนรถม้า แป้งย่างกลิ่นหอมกลับถูกยื่นมาตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มใสซื่อ

“พี่ใหญ่ แป้งย่างนี่อร่อยนัก ท่านรีบกินตอนยังอุ่นเถอะ”

คนรับเคยกินฝีมือหยางซื่อนับครั้งไม่ถ้วน เพียงแต่พอร่างเล็กแสดงท่าทางเอาอกเอาใจ เขาจึงโยนความสงสัยทิ้งชั่วคราว รับแป้งย่างที่โม่ซือเฉินบิออกเพื่อเป่าไล่ลมร้อนมากิน แม้ภายนอกตัวแป้งค่อนไปทางอุ่น ด้านในกลับร้อนจนควันฉุย

“ฟู่ๆ นี่ขอรับ” จากแววตาพี่ใหญ่ ดูเหมือนเขาจะประสบความสำเร็จใจ

การเบี่ยงเบนประเด็นครั้งนี้ ร่างเด็กชายไร้กำลังช่างมีประโยชน์ในการเอาตัวรอดจริงๆ

โม่หรงอี้รับแป้งมากัดคำใหญ่ ขณะเคี้ยวยังคิดปลงในใจว่าวันหน้าต้องเข้มงวดกับน้องชายมากกว่านี้

อนิจจา ความคิดส่วนความคิด จะทำได้หรือไม่แน่นอนว่าเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

จังหวะนั้นเองเสียงเปิดประตูพรวดพราดโดยไม่เคาะก่อนเรียกให้สองพี่น้องหันมอง บ่าวคนสนิทของโม่หรงอี้ยืดกาย ครั้นเห็นผู้มาใหม่เต็มตาจึงรีบกุลีกุจอเข้าไปรับของที่อีกฝ่ายยื่นให้ โม่ซือเฉินประสานสายตากับคนยืนพิงกายตรงขอบประตูใบหน้าคุ้นเคยนั่นยังคงดูหยิ่งทะนงดื้อรั้นไม่เสื่อมคลาย

โม่หรงอี้กระตุกแขนน้องชายให้วางของกินในมือแล้วทำตามตน

“คารวะองค์ชายรอง”

- - - - - - - - - - -

เชิงอรรถ

[1] เค่อ หน่วยเวลาของจีนในสมัยโบราณ 1 เค่อ เท่ากับประมาณ 15 นาที