LOGIN‘บรรดาศักดิ์โหวของสกุลโม่ได้รับพระราชทานอนุญาตเป็นกรณีพิเศษให้ส่งต่อแก่บุตรหลาน ทั่วทั้งแผ่นดินมีสักกี่ตระกูลกันที่เป็นเช่นนี้’ โม่เหล่าฟูเหรินพรูลมหายใจ นึกถึงสามีผู้ล่วงลับแล้วดวงตาซึ่งฝ้าฟางไปมากกลับเป็นประกาย ก่อนจะมอดลงตอนมองบุตรชาย ‘เจ้าอยากถนอมใจเหวินเอ๋อร์จนละเลยบุตรชายภรรยาเอกไม่ได้’‘ท่านแ
“เด็กดีของข้า” เขาดึงแก้มนางเชิงหยอกเย้า มิวายถูกมองค้อนด้วยสีหน้ากระเง้ากระงอดเหมือนเด็กน้อยกำลังไม่พอใจ โม่ซือเฉินทนไม่ไหว ก้มฉกฉวยความหอมนุ่มบนแก้มต่อหน้าสาวใช้ที่กำลังช่วยกันเก็บโต๊ะ เดือดร้อนพวกอาจิงต้องรีบก้มหน้า พยายามซ่อนรอยยิ้มกันอย่างยากลำบากบอกไปผู้ใดจะเชื่อบ้างว่ารองผู้บัญชาการโม่ถูกนาย
บทที่สามสิบเอ็ด กำเริบเสิบสาน (2/2)“คังโหวโม่เทียนฉินรับราชโองการ คุณชายใหญ่สกุลโม่มีความดีความชอบ ปฏิบัติหน้าที่…”ขันทีอาวุโสรับนำพระราชโองการพร้อมของมีค่าปลอบขวัญชุดใหญ่มามอบให้โม่หรงอี้ที่กลับมาพักรักษาตัวในเรือน ส่วนโม่ซือเฉินเดินทางเข้าวังเพื่อเข้าเฝ้าถวายรายงาน จากนั้นไปรายงานตัวที่กรมทหารต่
“ความจริงจับเป็นได้ถึงยี่สิบเอ็ด บางส่วนชิงฆ่าตัวตายเสียก่อน เวลานี้ข้าให้ขังแยกและจับตาใกล้ชิด ส่วนที่ถูกสังหารตั้งแต่เมื่อคืนมีทั้งหมดสามร้อยเจ็ดสิบหกศพ” โม่ซือเฉินยิ้มเย็น “สามร้อยเก้าสิบเจ็ดคน เชื่อว่านี่เป็นเพียงกำลังส่วนหนึ่งเท่านั้น”แม้ชีวิตก่อนมีเหตุการณ์ลอบสังหารองค์ชายรองและองค์ชายห้าประป
“องค์ชายรองบาดเจ็บไม่น้อย หาก…หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นจะทำเช่นไร” ใต้เท้าท่านหนึ่งกลั้นใจพูดเรื่องไม่เป็นมงคล “ยอมสละชีวิตมือสังหารไปมากมายถึงเพียงนั้นเท่ากับเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี แน่วแน่จะทำให้สำเร็จ ถ้ายังจับตัวผู้บงการไม่ได้เกรงว่าอาจเกิดเหตุการณ์ซ้ำร้อยขึ้นอีก”“ใต้เท้าเจี่ยง ใต้เท้าทุกท่าน” หล
บทที่สามสิบเอ็ด กำเริบเสิบสาน (1/2)ศพเสี่ยวตู้จื่อถูกพบในป่าไผ่ท้ายไร่คนที่โม่ซือเฉินส่งไปตรวจสอบเกี่ยวกับขันทีน้อยทั้งสองรอบปลอดภัย ทว่ากลุ่มแรกกลับมาช้าเพราะปะทะกับชายฉกรรจ์ระหว่างทางจนบาดเจ็บ เคราะห์ดีโม่ซือเฉินสังหรณ์ใจ ส่งคนตามไปจึงได้รับการช่วยเหลือ“บันทึกรายละเอียดเบื้องต้นให้ดี ประเดี๋ยวอ







