7 ยอมหลับหูหลับตาทำ

บริษัท วันต่อมา

เมื่อถึงเวลาพักกลางวัน นงนุชก็เดินมาหาเอิงเพื่อที่จะชวนลงไปกินข้าวในโรงอาหารอีกเช่นเคย

"น้องเอิงคะ เราลงไปกินข้าวกันเถอะค่ะ"

"พี่นุชคะ คือเอิงต้องขอโทษจริงๆที่วันนี้เอิงไม่ได้ลงไปกินข้าวกับพี่" เอิงพูดด้วยสีหน้ามีความเกรงใจ

"อ๋อ พี่รู้แล้วค่ะว่าทำไมน้องเอิงถึงไม่ลงไปกินข้าวกับพี่ เพราะคุณเจย์ซีจะพาน้องเอิงออกไปกินข้างนอกใช่ไหมคะ" นงนุชพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มตามประสาคนมีมนุษย์สัมพันธ์ดี

"ใช่ค่ะพี่นุช เอาไว้วันหลังเราค่อยลงไปกินพร้อมกันอีกนะคะ เอิงอยากกินข้าวกับพี่นุชมากกว่ากินกับคุณเจย์..." เอิงยังพูดไม่ทันจบ เจย์ซีก็เปิดประตูออกจากห้องมา เมื่อเห็นเช่นนั้นนงนุชจึงรีบพูดกับเอิง

"งั้นพี่ลงไปกินข้าวก่อนนะคะน้องเอิง"

"ค่ะ" จากนั้น นงนุชก็ลงชั้นล่างไป

"เธอกำลังจะนินทาอะไรฉัน"

"เอิงจะบอกพี่นุชว่าเอิงไม่อยากไปกินข้าวกับคุณค่ะ"

"นึกว่าฉันอยากจะไปกินข้าวกับเธอนักหรือไง"

"ถ้าคุณไม่อยากไปกินข้าวกับเอิง งั้นก็อย่าพาเอิงไปสิคะ เอิงจะกินที่นี่"

"เมื่อวานฉันพูดกับเธอไปหมดแล้วนะว่าเพราะอะไร ทำไมเธอถึงไม่จำ"

"เอิงไม่อยากจำเรื่องไร้สาระค่ะ แค่จะลงไปกินข้าวในโรงอาหารก็ทำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่โตไปได้"

"ถ้าเธอไม่ใช้นามสกุลของฉันอยู่ฉันก็ไม่แคร์หรอกว่าเธอจะไปกินที่ไหน หรือว่ากับใคร"

"งั้นก็หยุดเถียงกันเถอะค่ะ แล้วออกไปกินข้าวกัน" เธอรีบพูดตัดบท ก่อนที่ร่างสูงจะสาวเท้าเดินออกไปด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์ โดยคนตัวเล็กก็เร่งฝีเท้าก้าวตามคนตัวสูงไปเข้าลิฟต์ด้วยความไม่เต็มใจ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

เมื่อทั้งสองรับประทานอาหารกันเสร็จแล้ว โดยที่ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันในระหว่างทานข้าว จากนั้นก็พากันกลับบริษัท

บนรถ

"เอิงว่าวันต่อไปเราสั่งอาหารไปกินที่บริษัทก็ได้นะคะคุณเจย์ซี ไม่จำป็นต้องออกมากินข้างนอกหรอกค่ะ" หลังจากที่ทั้งสองต่างคนต่างก็เงียบกันมาสักพักใหญ่ เจ้าของใบหน้าใสจึงตัดสินใจหันไปพูดกับเขาที่มีสีหน้าเฉยชาอยู่

"รู้สึกอึดอัดเหรอที่ต้องออกมากินข้าวกับฉัน"

"..." เธอเม้มริมฝีปากไม่ตอบ จึงทำให้เขารู้ว่าเธอคงอึดอัดที่ต้องออกมากินข้าวกับเขา

"เอาเป็นว่าวันต่อไปเธอก็สั่งอาหารมากินกับฉันในห้องทำงานก็แล้วกัน"

"ได้ค่ะคุณเจย์ซี" เธอตอบรับด้วยรอยยิ้มบางๆ

หนึ่งเดือนต่อมา

ในระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ เอิงจะนั่งรถไปทำงานกับเจย์ซีทุกวัน และตอนเที่ยงก็เป็นเอิงที่สั่งอาหารมากินกับเขาในห้องทำงาน แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก ถ้าจะคุยกันก็คุยกันในเรื่องที่จำเป็นเท่านั้น พอกลับถึงบ้านตอนเย็นต่างคนต่างก็เข้าห้องของตัวเอง จนกระทั่งตอนเช้าถึงจะได้เจอหน้ากันเพราะต้องนั่งรถไปบริษัทพร้อมกัน

บริษัท

เมื่อเจย์ซีเข้ามาในห้องทำงาน โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก็ส่งเสียงดังขึ้น เขาหยิบออกมาดูจึงรู้ว่าเป็นคุณปู่ที่โทรเข้ามา เจย์ซีขมวดคิ้วเล็กน้อยนึกแปลกใจ เพราะตั้งแต่แต่งงานมาคุณปู่ก็ไม่โทรหาเขาเลย เขานึกตงิดใจว่าคุณปู่ต้องมีธุระสำคัญแน่ๆถึงได้โทรมา เพราะปกติถ้าไม่ธุระท่านก็จะไม่โทรมา

ครืด~

'ครับคุณปู่'

'ตอนเย็นเข้ามาหาปู่ที่บ้านหน่อย ปู่มีธุระจะคุยด้วย'

'ธุระอะไรเหรอครับคุณปู่'

'ตอนเย็นแกก็จะรู้เอง'

'ได้ครับ งั้นแค่นี้นะครับคุณปู่' จากนั้น นิ้วหนาก็กดวางสาย พลางรู้สึกใจคอไม่ค่อยดียังไงก็ไม่รู้ ไม่รู้ว่าคุณปู่จะบังคับให้เขาทำอะไรอีกหรือเปล่า

เจย์ซีเริ่มทำงาน แต่ทว่าวันนี้เขาไม่ค่อยมีสมาธิในการทำงานเลย เพราะใจมัวแต่คิดสงสัยว่าตอนเย็นคุณปู่จะพูดอะไร

จนกระทั่งตอนเที่ยงเอิงเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับอาหารที่เธอสั่งมาเพื่อที่จะรับประทานกับเขาอย่างเช่นทุกวันที่ผ่านมา

เอิงจัดการนำอาหารเทใส่จานจนเสร็จเรียบร้อย ก่อนจะเอ่ยเรียกเขาที่ยังจดจ้องอยู่กับงาน โดยไม่ได้สนใจเธออย่างเช่นตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา

"คุณเจย์ซีคะ อาหารพร้อมแล้วค่ะ"

"อืม" เขารับคำในลำคอ จากนั้นก็มาหย่อนตัวนั่งบนโซฟาที่เธอนั่งอยู่ ก่อนที่ทั้งสองจะเริ่มรับประทานอาหารไปพร้อมกัน เมื่อทานเสร็จแล้วเอิงก็จัดการเก็บจานไปล้างข้างนอก ส่วนเขาก็ไปทำงานต่อ

ตอนเย็น

เจย์ซีออกจากห้องทำงานมา ก่อนเรียวปากหนาได้รูปจะเอ่ยกับเธอที่กำลังเก็บแฟ้มเอกสารเข้าชั้นอยู่

"เสร็จหรือยัง"

"เสร็จแล้วค่ะ"

"งั้นก็รีบๆเข้าสิ"

"ทำไมถึงต้องรีบล่ะคะ" ที่ถามเพราะทุกๆวันเขาไม่เคยเร่งเธอ

"ฉันต้องเข้าไปที่บ้าน เพราะคุณปู่มีธุระจะคุยด้วย แต่ฉันจะไปส่งเธอก่อน"

"อ๋อ งั้นก็ไปกันเถอะค่ะ" ว่าแล้ว ทั้งสองก็เร่งก้าวเท้าพากันไปขึ้นรถและเขาก็ไปส่งเธอที่บ้าน ก่อนจะไปหาคุณปู่

เจย์ซีลงจากรถหรูแล้วสาวเท้าเข้าบ้านไปก็เจอกับเกชาที่นั่งรออยู่ในห้องรับแขก เมื่อเห็นดังนั้นเขาจึงไปทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ ก่อนจะยกมือไหว้

"สวัสดีครับคุณปู่ คุณปู่กินข้าวเย็นหรือยังครับ" เขาถามด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ

"เพิ่งกินเสร็จเมื่อกี้นี้เอง แล้วหนูเอิงล่ะไม่มาด้วยเหรอ"

"ผมไปส่งที่บ้านแล้วครับ ว่าแต่คุณปู่มีเรื่องอะไรที่จะคุยกับผมเหรอครับ" เจย์ซีถามด้วยความรู้สึกหวาดหวั่นในใจ และขออย่าให้เป็นเรื่องที่ต้องฝืนความรู้สึกของเขาเลย

"แกกับหนูเอิงจะต้องมีทายาทให้ปู่"

"คุณปู่! ไม่เอาผมไม่อยากมีลูก ผมทำไม่ได้" เขาพูดออกมาเสียงดังและปฏิเสธอย่างทันควัน

"แต่แกต้องมีและต้องทำให้ได้"

"จะให้ผมมีลูกกับผู้หญิงที่ผมไม่ได้รักได้ยังไง ผมทำไม่ได้หรอก"

"แกจะรักหนูเอิงหรือไม่รักหนูเอิงก็เรื่องของแก แต่แกต้องมีลูกกับหนูเอิง"

"ผมไม่ทำ"

"แต่แกต้องทำ ถ้าแกไม่ทำ สมบัติทั้งหมดของปู่ก็จะยกให้หนูเอิงทั้งหมด"

"คุณปู่..." เขาพึมพำออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"ไม่ใช่สมบัติแค่ครึ่งเดียวนะ แต่ทรัพย์สินสมบัติทั้งหมดปู่จะโอนติดชื่อหนูเอิง"

"..." เจย์ซีก้มหน้าอย่างคิดไม่ตกและรู้สึกกดดันอย่างมากเมื่อได้ยินคำประกาศิตออกมาจากปากของคุณปู่ และเขารู้ว่าคุณปู่ทำได้จริงอย่างที่พูด

"ทำไมแกถึงไม่นอนห้องเดียวกับหนูเอิง"

"..." เจย์ซียังคงนิ่งและคิดในใจว่ายัยนั่นคงจะเอาเรื่องที่เธอไม่ได้นอนห้องเดียวกับเขามาฟ้องคุณปู่แน่ๆ ถ้ายัยนั่นไม่บอกแล้วคุณปู่จะรู้ได้ยังไง

"ตกลงแกจะทำตามที่ปู่บอกไหมเจย์ซี ถ้าแกไม่ทำตามที่ปู่บอก อาทิตย์หน้าปู่จะไปจัดการโอนทรัพย์สินทั้งหมดให้หนู..."

"ตกลงครับ ผมจะมีทายาทให้คณปู่" เขาไม่ยอมให้คุณปู่ยกสมบัติให้ยัยนั่นหรอก ถึงแม้ว่าเขาจะต้องฝืนใจเอายัยนั่นก็ยอม ก็แค่ทำๆให้ยัยนั่นท้องก็หมดเรื่อง เขาจะยอมหลับหูหลับตาทำก็แล้วกัน

"ธุระของปู่ก็มีเท่านี้แหละ และต่อไปปู่ก็จะไม่ขออะไรแกอีก ปู่สัญญา"

"งั้นผมกลับแล้วนะครับคุณปู่" ว่าแล้ว เจย์ซีก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วไปขึ้นรถหรูและขับออกไปด้วยความเร็ว ทว่าเขาไม่ได้กลับบ้าน แต่เขาไปดื่มเหล้าเพื่อทำใจ ก่อนที่คืนนี้เขาจะต้องฝืนใจทำลูกกับยัยนั่น ผู้หญิงที่เขาไม่ได้รัก