15

“เด็กสมัยนี้โตไวนะครับ ไม่เหมือนสมัยเรา พอโตไวขึ้นก็เริ่มเรียนรู้อะไร ๆ ไวขึ้น อย่างเรื่องเพศตรงข้ามนี่ยิ่งไวไปใหญ่ เราห้ามก็ยิ่งทำให้อยากขืน อยากฝืนออกจากกำแพงที่เราสร้างกักพวกเขาเอาไว้” นายแพทย์พิริยะกล่าวจบ หันมองนิรันดร์ แล้วก็ยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่เห็นแล้ว พ่อม่ายรู้สึกขวางหูขวางตาชอบกล

                “แทนที่เราจะห้ามพวกเด็ก ๆ ผมว่าเราน่าจะให้แกได้รู้จักกัน ทำความสนิทสนมกัน แต่อยู่ภายใต้สายตาของพวกเรา พ่อแม่ไม่ดีกว่าหรือครับ หรือคุณนิรันดร์คิดเห็นอย่างไร แลกเปลี่ยนกันได้นะครับ ผมเคารพความคิดเห็นคนอื่นเสมอ”

                ถุยเถอะ... นิรันดร์ผุดรอยยิ้มไม่สบอารมณ์ที่มุมปาก

กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา แววตาดำมืด ไม่หลงเหลือความเป็นมิตรอีกต่อไป “จำเป็นขนาดไหน ถึงต้องให้ลูกชายคุณมาทำความรู้จักกับลูกสาวของผม”

แล้วขยับตัวลุกขึ้นยืนทันที ไม่พอใจตั้งแต่อีกฝ่ายเกริ่นนำขึ้นมาแล้ว ใช่สิฝั่งของตนนั่นเป็นลูกชายนี่ มันจะไปทำความรู้จักกับใครที่ไหนไม่เสียหายเท่าลูกสาวของเขาหรอก

จังหวะนั้นเองที่ขิมแข ภูผาและปลายฝนเดินกลับมาที่โต๊ะพอดี

ขิมแขมองเห็นสีหน้าแววตาของชายทั้งคู่ก็รีบปรี่เข้าไปหา ยิ้มบาง ๆ เอ่ยขัด

“ปลายฝน หนูว่า หนูจะไปธุระกับคุณพ่อต่อใช่ไหมลูก”

“ใช่ค่ะคุณน้า ฝนลาเลยนะคะ สวัสดีค่ะ ไปนะภู บาย”

ปลายฝนดูอาการของบิดาออก รีบรับสมอ้างต่อจากขิมแขทันที ไหว้กราดไปทางนายแพทย์พิริยะด้วย แล้วเข้าไปจับแขนบิดา พาออกจากตรงนั้น กึ่ง ๆ ลากแขนบิดากลับรถที่จอดอยู่

ร่างสูงใหญ่เปี่ยมโทสะ หน้าตาแดงกล่ำเพราะโกรธสุดขีด ไม่มีทางที่เขาจะให้ลูกสาวไปทำความรู้จักกับผู้ชายคนอื่นซี้ซั้วไปทั่วแน่ ๆ ต่อให้พ่อมันเป็นหมอมาจากไหนก็ตามที ไม่มีทางโน้มน้าวความคิดของเขาได้ นิรันดร์ไม่มีทางยอมให้ลูกสาวของตัวเองเรียนรู้เพศตรงข้ามเด็ดขาด!

5

                “เก็บของให้น้องทีกล้วย”

                เข้าบ้านแล้วก็ได้ยินเสียงบิดาสั่งกับพี่เลี้ยงตนเองอย่างนั้น ปลายฝนหันขวับไปมองท่าน ถามรัวเร็วลิ้นแทบพันกัน

“อ้าว อ้าว ไหนคุณพ่อบอกว่าจะอยู่ที่นี่สองอาทิตย์ยังไงล่ะคะ”

                “ไม่อยู่!” นิรันดร์บอกเสียงขรึม “เราจะไม่มาที่นี่อีก พ่อจะขายมันทิ้ง”

                “คุณพ่อ!” ปลายฝนเรียกบิดาด้วยน้ำเสียงตกใจ ไม่รู้ว่าเมื่อครู่คุยอะไรกับพ่อของภูผาจนอารมณ์ขึ้นได้ขนาดนี้ พ่อของภูก็เห็นยิ้มแย้มดีนี่นา

                กล้วยยืนมองนายของตนอยู่ห่าง ๆ ด้วยความเป็นห่วง ขาสั่นกล้า ๆ กลัว ๆ ว่าเดี๋ยวพ่อลูกคู่นี้จะเปิดสนามรบกันอีกหรือไม่

วินาทีนั้นเองก็มีรถยนต์คันแปลกตาเลี้ยวเข้ามาจอดในบริเวณบ้านเสียก่อน นิรันดร์ขมวดคิ้วหน่อยหนึ่ง เดินเลยออกไปเมียงมองดู ว่าคนมาเยือนเป็นใคร

                หวังว่าจะไม่ใช่คนจากบ้านหมอตี๋นั่นหรอกนะ

                พอเห็นคนมาเยือนลงจากรถ แววตาของเขาพลันสงบนิ่งลง

                หันไปสั่งกล้วยพี่เลี้ยงของบุตรสาว “กล้วยพาน้องเข้าห้องไปเก็บของไป”

แล้วค่อยเลื่อนสายตาไปมองที่ปลายฝน “พ่อขอคุยกับลุงเดสักครู่ก่อน เราค่อยออกเดินทางกัน”

                “ลูกไม่...”

ปลายฝนอ้าปากแย้งไม่ทันจบดี คนเป็นพ่อก็ตัดบทขึ้น เพราะรู้ว่าแม่ตัวแสบของเขาจะต้องค้านหัวชนฝาแน่ ก็ในเมื่อไอ้เด็กเวรนั่น บ้านมันอยู่ใกล้แค่นี้ ลูกของเขายิ่งอยากอยู่นี่ประไร

เกินงามจริง ๆ ตีได้จะตีให้ขาลายเลยคอยดู

                “ลูกไม่กลับก็ได้ แต่เดี๋ยวพอเปิดเทอมใหม่ ลูกก็เตรียมย้ายเข้าโรงเรียนประจำเลยแล้วกัน พ่อจะติดต่อซิสเตอร์ปราณีที่โรงเรียนเก่าของแม่เราให้”

                ปลายฝนยืนนิ่ง มองบิดาด้วยแววตาตัดพ้อ ยกขาจะกระทืบเท้าเพราะขัดใจ ก็ถูกคนเป็นพ่อชี้มือลงที่ของขาตนเองเสียก่อน

                “ถ้าลูกกระทืบเท้า พ่อจะเปลี่ยนพี่เลี้ยงคนใหม่ให้ลูก บางทีอาจารย์ฝ่ายปกครองเก่าที่เคยกรอกใบสมัครทิ้งเอาไว้คราวก่อน น่าจะเหมาะเป็นพี่เลี้ยงของลูกพ่อมากกว่าพี่กล้วย ลูกว่าไหม”

                ได้ยินมาตรการดัดหลังของบิดา ปลายฝนได้แต่ฮึ่ม ๆ ในคอ วางเท้าลงพื้นไม่กล้ากระทืบเท้าระบายอารมณ์ แล้วเดินกลับเข้าห้องของตัวเองทันที ปล่อยให้บิดาลงไปต้อนรับผู้มาเยือนที่ว่านั้น

‘เดชาพล’ เป็นรุ่นพี่ที่ตอนนี้กำลังลุ้นตำแหน่งใหญ่ในกรมตำรวจอยู่ ทางนั้นแวะมาหาเพราะรู้ว่านิรันดร์ซื้อที่ สร้างบ้านพักตากอากาศเอาไว้ และก็กำลังอยู่ในช่วงพักร้อน ไม่รู้ว่าทราบได้อย่างไรว่าเขาอยู่ที่นี่ คนคนนี้หูผีจมูกมดจริง ๆ

พอลงไปถึงที่รถแล้วก็ออกปากทักทายรุ่นพี่ขึ้นก่อนตามมารยาท

                “สวัสดีครับท่านรองเด ลมอะไรหอบพี่มาที่นี่ได้ล่ะครับ”

                “ไงรันดร์ คิดจะย้ายบ้านมาแถวนี้ ไม่บอกไม่กล่าวกันเลยนะ”

                เดชาพลทักทายกลับ เดินเข้าไปสวมกอดตามประสาคนสนิทสนมกัน แล้วชักชวนให้เข้าบ้าน สอบถามสารทุกข์สุกดิบเพื่อนรุ่นน้องที่ลาออกจากราชการไปกว่าสิบห้าปีพอเป็นพิธีแล้ว ก็ค่อยเข้าเรื่องกันหลังจากนั้น

อันที่จริงเดชาพลมีข่าวแจ้งให้รุ่นน้องรับทราบ ทั้งคู่คุยกันหน้าตาเคร่งเครียดอยู่นานร่วมชั่วโมง ก็ค่อยนัดแนะกันอีกในวันถัดไปจากนั้น

                ปลายฝนเดินเข้าห้องของตัวเองด้วยอาการหงุดหงิด ไม่พอใจ

                หยิบโทรศัพท์สำรองขึ้นส่งข้อความหาภูผา บอกเขาว่าตนถูกบิดาบังคับอีกแล้ว และกำลังเก็บของจะกลับบ้าน พอดีกับที่กล้วยเอาน้ำมาให้นายน้อยตนเอง ยืนเคาะประตูเรียก จึงรีบเก็บเครื่องมือสื่อสารซุกซ่อนไว้ที่ใต้หมอน ออดอ้อน ฟ้องกับทางนั้นต่อ อย่างต้องการหาพวกพ้อง

                “พี่กล้วยดูคุณพ่อสิ เผด็จการที่สุดเลย เดี๋ยวก็บังคับให้ฝนมาพออารมณ์ไม่ดีก็บังคับให้ฝนกลับ อะไรก็ไม่รู้ ฝนเบื่อที่สุดเลยค่ะ”

                “โถ ทูนหัวของพี่กล้วย ไม่เบื่อคุณพ่อนะคะ มาค่ะ ให้พี่กล้วยช่วยเก็บของดีกว่า คุณพ่ออาจมีงานด่วนก็ได้ค่ะ เลยให้กลับกันวันนี้”

                “คุณพ่อจะมีงานอะไรด่วนคะ”

                เด็กสาวบ่นแล้วก็นั่งหน้าตูมอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้กล้วยลงมือเก็บข้าวของของตนเองต่อไป กล้วยเลยชวนนายน้อยของตนคุยไปพลางจัดของไปพลาง ไม่นานก็เรียบร้อย กล้วยแวบไปดู เห็นว่าแขกของนิรันดร์ลากลับแล้ว เลยพากันลากกระเป๋าออกมาจากในห้อง ปลายฝนเดินหน้ามุ่ยตรงมาถึงที่พ่อยืนรอ ก็ได้ยินเสียงท่านบอกขึ้น

                “เอาของไปเก็บก่อน”

                เด็กสาวนิ่งไป เงยหน้ามองที่พ่อ ถามกลับอย่างงง ๆ

“อะไรนะคะ”

                “เราจะยังไม่กลับตอนนี้”

                นิรันดร์บอกด้วยสีหน้าที่ดูไม่สบอารมณ์นัก แล้วเลี่ยงไปรินเครื่องดื่มที่มินิบาร์ใกล้ ๆ ปลายฝนเหลือบตามองพี่เลี้ยง ส่งสัญญาณถามทางนั้นทำนองว่า คุณพ่อเป็นอะไร ร้องออกมาเบา ๆ คำหนึ่ง            

                “อ้าว”