ログイン共有
7
公開日:
2026-10-10 15:06:08“อ้าว...” ธรณ์ร้องออกมาคำเดียว แล้วทำอ้อมแอ้มแย้ง “มันฟังดูแปลก ๆ อยู่หน่อยนะครับ ทำไมไม่รู้ข้อมูลอะไรเลย นอกจากชื่อของแม่เด็กนั่นล่ะครับ”
นิรันดร์ปรายตามองหน่อยหนึ่ง ธรณ์รีบเบนหลบไปมองที่โต๊ะแทน รู้ตัวว่าหลุดกวนประสาทพี่ชายออกไป ซึ่งมันจะสุ่มเสี่ยงต่อการถูกพี่ชายคาดโทษอย่างหนักในเวลาอันใกล้
พี่ใหญ่แห่งอัศวหาญญ์วรกุลส่ายหน้าพร้อมอธิบายเพิ่มเติม
“ก็เขามาตามไอ้เด็กเวรนั่นที่บ้าน ได้เจอกัน ถึงรู้ชื่อเขาไง”
เอ...ปกติพี่ชายของเขาไม่ค่อยจดจำชื่อใครเป็นพิเศษด้วยสิ
แปลกจังที่จำชื่อผู้หญิงคนนั้นได้
ธรณ์ยังคงมองที่โต๊ะ ทำทีเป็นเขี่ยนิ้ววาดวนอะไรกับตรงนั้น ถามเบา ๆ ไม่ได้ตั้งใจจะป่วนประสาทพี่ “แล้ว...สวยไหมครับ”
นิรันดร์ส่ายหน้าแทบทันที โดยไม่เสียเวลาคิด เหมือนทำตามสัญชาติญาณ ไม่ผ่านการกลั่นกรองแต่อย่างใด และพ่อม่ายอย่างเขาก็ไม่เคยมองใครว่าสวยเกินไปกว่าปิยมาภรณ์ ภรรยาที่จากไปแล้วเลยสักคนเดียว
หวนนึกถึงหญิงสาวคนนั้นอีกครั้ง ใบหน้าเรียวยาวแบบนั้น ใครมองคงว่าสวยดี แต่สำหรับนิรันดร์ เจ้าตัวลงความเห็นว่าเป็นความสวยแบบฉาบฉวย ไม่ลึกซึ้งให้ติดตรึงต้องใจเท่าไรนัก ผิวพรรณก็ขาวจัดอย่างกับคนอมโรค ไม่เหมือนภรรยาของเขาที่ดูสุขภาพดีกว่านี้เยอะ อีกทั้งยังแต่งตัวเปิดโป๊จนเกินงาม ราวกับอยากอวดนวลเนื้อโนมพรรณของตนเอง มันเลยดูขัดกับแววตาไว้ตัว ติดเฉยชาหยิ่ง ๆ นั่น
นิรันดร์เบือนหน้าไปทางอื่นชั่วขณะ ตอบสั้น ๆ “ไม่สวย”
นพรัตน์แอบตั้งข้อสังเกต แล้วเอนตัวไปแย้งกับธรณ์เบา ๆ “ทำไมต้องหลบตา”
คนเป็นพี่ใหญ่นิ่งไปเพราะได้ยินเสียงแย้งของน้องชายคนรอง แล้วถึงหันมาสบตากับน้องชายช้า ๆ เลยทำให้บรรยากาศอึมครึมหนักกว่าเดิม
พวกเขารู้จังหวะเวลาและความเหมาะสมดี ว่าแบบไหนเล่นได้ เล่นไม่ได้ นิรันดร์อาจไม่เข้มงวดกับน้องอย่างพวกตน แต่หากแววตาดิ่งลงเรื่อย ๆ แบบนี้แล้ว รู้ว่าหยอกล้อด้วยไม่ได้อีกแน่ ๆ เลยพากันหลบตา ไม่กล้าพูดจายั่วแหย่รบกวนอารมณ์ของพี่ชายอีก
นิรันดร์เหลือบมองจอโทรศัพท์ เมื่อเสียงแผดดังแทรกขึ้นมา แล้วกดรับสายสนทนา พร้อมกับลุกขึ้นยืนเดินออกไปคุยสายที่ระเบียงด้านนอก เนื่องจากเป็นเบอร์ติดต่อของรุ่นพี่ตำรวจคนดังคนหนึ่งที่สนิทสนมกันตั้งแต่ครั้งยังรับราชการ
ธรณ์มองตามหลังพี่ชายที่เดินออกไปแล้ว หันกลับมาหารือต่อ “ดูแปลก ๆ นะ”
นพรัตน์ยิ้มแล้วส่ายหน้าให้กับความช่างเสี้ยมช่างสงสัยของน้องชาย ไม่มีใครซักถาม พูดจาอะไรต่อจากนั้น ธรณ์เลยหันไปหาน้องชายลำดับถัดจากตนเอง ชวนคุย
“มันจะต้องมีอะไรแน่ ๆ เลย ว่าไหมรบ”
คนสนิทของนิรันดร์ที่ยืนนิ่งในนั้นด้วย เหลือบตามองทางคนเป็นนาย ที่ตอนนี้ยืนหันหลังคุยสายตรงระเบียง เอ่ยขึ้นเบา ๆ
“ตอนที่แม่ของเด็กนั่นเจอหน้านาย เธอบอกด้วยนะครับ”
“บอกว่า?” เสียงถามของธรณ์ดังแทรกทันที แล้วโบกมือไม้ให้ว่อน ถามเรื่องที่ยังคาใจเมื่อครู่นี้ “เดี๋ยว อย่าเพิ่งตอบ ขอถามก่อนว่าสวยไหม”
“สวยมากครับคุณธรณ์ เซ็กซี่ขยี้ใจไปเลยครับ”
“กูว่าแล้ว”
ธรณ์งึมงำหลังได้ยินคำตอบจากคนสนิทของพี่ชาย ผิวปากหวือเมื่อสมองคิดไปไกลถึงหญิงสาวคนนั้น ให้เครดิตกับคนสนิทของนิรันดร์ เพราะรสนิยมของเจ้านายกับลูกน้องคู่นี้ไม่ได้หนีกันเท่าไรนัก ตบหน้าอกตัวเองเบา ๆ ให้อีกฝ่ายเล่าต่อ
“สรุปว่ายังไง ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าอะไรตอนเจอเฮีย”
“เธอบอกว่า...คุ้นหน้านายครับ เหมือนกับว่าเคยเจอกันมาก่อน อะไรทำนองนี้ล่ะครับ”
สามอัศวหาญญ์วรกุลได้แต่มองตากันปริบ ๆ สุดท้ายก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาลั่นห้อง ธรณ์ถามทั้งที่ยังขำไม่หยุด “นี่มันยุคไหนแล้ววะ มันยังมีคนใช้มุกแบบนี้อยู่อีกหรือ”
นพรัตน์แย้งยิ้ม ๆ “หรือจะเคยเจอกันจริง ๆ เมื่อชาติที่แล้ว?”
ธรณ์ได้ยินแบบนั้นก็ชะงักไป นิ่งคิดอึดใจเดียวรีบออกความเห็นต่อ “หรืออาจเป็นวิญญาณของเจ๊ปิ่น เกิดหลุดออกจากร่าง แล้วไปสิงผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า เห็นฮิตกันอยู่ช่วงหนึ่ง เรื่องแบบนี้ไม่เชื่ออย่าลบหลู่นะครับ”
“เพ้อเจ้อ”
แว่วเสียงนักรบบ่นมาคำหนึ่ง ก็เรียกรอยยิ้มของคนในห้องทันที เพราะน้อยครั้งที่น้องคนสุดท้องจะออกความเห็น ไม่ว่าเรื่องอะไร นี่แสดงว่าคงสนใจเช่นกัน แล้วถึงได้พากันหุบยิ้ม ปั้นหน้านิ่งขรึมอีกครั้ง เมื่อนิรันดร์กลับเข้ามาในห้อง เพื่อคุยเรื่องที่ต้องหารือร่วมกันต่อ ไม่วายแว่วเสียงธรณ์บ่นทีเล่นทีจริงอีก ว่าอยากเห็นหน้าผู้หญิงที่ชื่อ ‘ขิม’ คนนั้นบ้าง
แล้วเลยถูกนิรันดร์จัดการกับน้องชายที่เอาแต่พูดเรื่องผู้หญิงคนนั้นไม่หยุด ก่อนแยกย้าย ตัวใครตัวมันในเวลาต่อมา
สิบเก้าวันหกชั่วโมงสามสิบสามนาทีแล้วที่ปลายฝนไม่ยอมคุยกับเขา ถามอะไรก็ไม่ตอบ พูดอะไรด้วยก็ไม่พูด ชวนออกไปเที่ยว ไปข้างนอกด้วยกัน ก็ไม่มีผลตอบรับใดใดทั้งสิ้น
แม่ลูกนิสัยถอดแบบกันแทบไม่ผิดเพี้ยนเลยจริง ๆ
ตอนที่ปิยมาภรณ์กับเขาตกลงคบหากันใหม่ ๆ แล้วมีเรื่องขัดแย้งกัน ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย แต่พอความเห็นไม่ลงรอย เธอก็ใช้วิธีแบบนี้กับเขา เงียบ ไม่พูดด้วย ล้วนต่อต้านเขาทั้งสิ้น
ดึงความคิดกลับมาที่เรื่องที่กำลังขัดแย้งกัน
เขาผิดหรือ ที่เจอถุงยางอนามัยกับยาคุมกำเนิดในกระเป๋าของลูก แล้วจึงออกคำสั่งให้งดสื่อทุกอย่างรอบตัว ก็เพื่อที่จะได้ไม่ไปกระตุ้นให้ลูกอยากรู้ อยากเห็น อยากลองอะไรที่ยังไม่ใช่วัยอันควร
เขาผิดด้วยหรือ
คนเป็นพ่อถึงกับเครียดหนัก แล้วคิดอย่างพาล ๆ ไปถึงสองแม่ลูกคู่นั้น ถ้าไม่มีไอ้เด็กนั่นโผล่เข้ามารู้จักกับลูกสาวของเขา เรื่องแบบนี้ก็จะไม่มีทางเกิดขึ้น เขากับลูกจะไม่มีเรื่องบาดหมางกัน
ชั่วเสี้ยววินาทีที่หัวสมองของเขาแวบไปถึงใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง พร้อมกับร่องอกขาวอวบของเจ้าหล่อนที่โผล่พรวดแทรกผ่านเข้ามาแทนที่
น่ารังเกียจที่สุด นิรันดร์สบถเบา ๆ
ผู้หญิงหน้าอกใหญ่ สมองมักไม่ค่อยมี
ไม่เหมือนปิยมาภรณ์ภรรยาของเขาเลยสักนิด ถึงแม้จะไม่เต็มมือนัก แต่ก็ของแท้ ไม่ปลอมอย่างของเธอคนนั้น น่าจะห้าร้อยซีซีได้มั้งนั่นน่ะ ใหญ่ขนาดนั้น แต่งตัวก็ล่อตาล่อใจ เขาเอาหัวเป็นประกันได้เลย ว่าผู้หญิงแบบแม่นั่นไม่มีทางสอนลูกให้เป็นคนดีได้แน่ โตไปคงได้เป็นมารสังคม ล่อลวงใครต่อใครไปทั่ว
เขาจะต้องกันปลายฝนให้ห่างจากคนพวกนั้น
หน้าอกจะได้ไม่ใหญ่โตแบบ...
โธ่เว้ย! คิดให้มันพ้น ๆ จากร่องอกนั่นไม่ได้เลยหรือยังไงวะ
นิรันดร์สบถหยาบคายแล้วเดินไปรินเหล้าดื่ม ดับอาการแปลก ๆ ควบคุมความคิดฟุ้งซ่านให้หายไปจากหัวของเขาเสียที แต่แล้วมันกลับโลดแล่นเรื่อยเปื่อยสะเปะสะปะไปทั่ว คุมไม่ได้ ประเดี๋ยวก็กลับไปคิดถึงร่องอกขาวอวบนั่นอีกแล้ว
เหตุใด ตั้งแต่พบหน้าผู้หญิงคนนั้น ความคิดถึงได้แวบวนเวียนเห็นแต่ใบหน้าของเธอ ซ้อนทับกับใบหน้าของอดีตภรรยาอยู่บ่อยครั้ง
หรือเป็นเพราะช่วงนี้เขาเหงามากเกินไป
ห่างหายจากเรื่องอย่างว่านานเกินไปหรือเปล่า
ถามจบ หาคำตอบให้ตัวเอง ก็ไม่นี่นา...
最新チャプター
ภรรยานิรันดร์ 86
“ลูกชายคุณปิ่นเขาเก่งมาตั้งแต่เกิดแล้วครับ ผมแทบไม่ได้ช่วยเหลืออะไรเขาเลย ขยันมากแล้วก็หัวไว ขวนขวายเก่ง แบบนี้นะครับอนาคตไปได้อีกไกลเลย” คุยกันได้ครู่ใหญ่แล้ว ภวินท์ก็มองไปรอบ ๆ ถามหาบุตรสาวของเธอ “ปลายฝนไม่มาหรือครับ” ยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยออกไปอย่างไม่ค่อยเต็มปากนัก“แกติดธุระน่ะค่ะ” บอกจบพอดีกับที่ถูกดึงให้ไปถ่ายรูปคู่กับภูผา ตรงนั้นจึงเหลือแค่สองคุณพ่อที่ยืนมองแล้วก็เขม่นกันอยู่ในที เดิม นิรันดร์กับนายแพทย์ภวินท์ก็ไม่ใช่จะไม่ลงรอยกันเท่าไรนัก แต่ก็ใช่จะรักกันมากพอจนถึงกับจะจูบปากกันได้ และเมื่อภวินท์ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ รับฝาก ให้ความเอ็นดูภูผาเป็นพิเศษ นั่นเองที่นิรันดร์ก็หยิบปากกาขึ้นกาหัวอีกฝ่ายให้กลายเป็นศัตรูไป แม้ต่อหน้าภรรยาจะทำท่าว่าไม่รังเกียจ แต่ลึก ๆ แล้ว นิรันดร์ออกอาการเขม่นภูผาอยู่มากทีเดียว ยืนเงียบครู่เดียวก็ได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยขึ้น “เสียดายนะครับ มีลูกสาวแค่คนเดียว สงสัยน้ำยาจะไม่ค่อยดี” นิรันดร์ที่ฟังเงียบอยู่ได้แต่ฮึ่มฮั่ม ความดันค่อย ๆ พุ่งทะยานขึ้น เรื่อ
ภรรยานิรันดร์ 85
ตอนพิเศษ :: ปลายฝน ภูผา หมัดจากมือที่กำแน่นด้วยความโมโหสุดขีดพุ่งเข้าใส่เบ้าตาของภูผาอย่างจัง และเขาเองก็ตั้งใจที่จะไม่หลบแรงปะทะนั่น จึงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นให้อีกฝ่ายลงมือกระทำอย่างที่ต้องการ “รู้ตัวเมื่อไหร่ว่าชอบผู้ชายด้วยกันน่ะ” เสียงใสถามห้วน ๆ ท่าทีเกรี้ยวกราดไม่ปกปิดอารมณ์เลยแม้แต่น้อย ภูผาเฉย ตามองต่ำลงที่พื้น บอกเสียงเฉื่อยชาเฉยเมยจงใจให้ดูเย็นชาเลือดเย็น “ก็...รู้ตัวมาตลอด” “รู้ตัวมาตลอด? แล้วมาตกลงคบกันทำบ้าอะไรวะ” ภูผาถอนใจมองไปทางอื่น บอกพร้อมกับไหล่ยกขึ้น คล้ายไม่แยแส “คิดว่าจะลองคบผู้หญิงสักคนดู เผื่อมันจะหาย” “ไอ้...ทุเรศ” ปลายฝนเอ่ยออกมาได้คำเดียว ก็นึกหาคำด่าเพิ่มต่อท้ายจากนั้นไม่ออก ราวกับสมองที่เคยโลดแล่นถูกปิดกั้นปิดตายเพราะคำสารภาพจากอีกฝ่ายเพียงประโยคเดียวเท่านั้น สะบัดมือที่ปล่อยหมัดชกออกไปเมื่อครู่ ว่าอย่างที่อารมณ์โกรธยังไม่จางหายไปไหน “ดี ดีที่บอกกันตอนนี้ ไม่บอกตอนที่ฝนขอแต่งงาน” เด็กสาวสูดลมหายใจเข้
ภรรยานิรันดร์ 84
พึมพำเบา ๆ อย่างพยายามให้แนบเนียนที่สุด แล้วเดาต่อ “หรือจะเป็นตอนที่ท้องคะ กล่องมันดู...” ยกขึ้นระดับสายตาพลิกไปมา สำรวจอย่างใส่ใจจริงจัง “ดูพอง ๆ เหมือนคนท้องว่าไหมคะ”คราวนี้ไม่มีรอยยิ้มบนหน้าของนิรันดร์อีกแล้ว เห็นเขาถอนใจเบา ๆ หยิบกล่องที่เธอพยายามคาดเดาเอาใจเขาออกจากมือ บอกเสียงอ่อนโยน “ไม่ต้องเดาหรอกทูนหัว คุณจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรหรอก ผมไม่น่าเอามาวางไว้ตรงนี้ให้คุณเห็นเลยนะ”จริง ๆ แล้วเขาตั้งใจจะเอาพวกมันลงไปไว้ในห้องเก็บของ แต่เมื่อครู่ติดสายเรียกเข้าเลยวางทิ้งไว้ตรงนี้ และกล่องนี้ ก็เป็นของที่เธอให้เขาต่างหาก ด้านในเป็นคุกกี้ที่เธอหัดทำครั้งแรก รสชาติไม่ต้องพูดถึง อีกทั้งกินยากมาก กัดแทบไม่เข้า แต่เขาก็หยิบกินทีเดียวจนหมดกล่อง เพราะว่าเป็นสิ่งที่ภรรยาของเขาตั้งใจทำให้ส่วนกล่องนี่ เธอก็ประดิษฐ์มันขึ้นมาเอง รูปทรงบิดเบี้ยวไปบ้าง แต่เขาก็มองว่ามันสวยงามไม่น้อยทีเดียว “หรือคะ” “ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยเนอะ คุณจำเรื่องเก่า ๆ ไม่ได้ ก็สร้างเรื่องราวระหว่างเราขึ้นมาใหม่ได้นี่ ขอแค่ให้รู้ว่าผมรักคุณมากที่สุดก็พอ รักมาตลอดตั้งแต่ตัดสินใจเลือกคุณมาเป็นภรรยา
ภรรยานิรันดร์ 83
นิรันดร์กระซิบบอกกระท่อนกระแท่น กายของเขาสั่นสะท้านเมื่อถูกมือของเธอลากผ่านเสื้อของเขาเข้าไปแตะนิ้วเขี่ยที่ยอดอกตึงแน่นไปด้วยมัดกล้ามบ้าง “ทีใครทีมันไงคะ”กล่าวจบ มือสาละวนไปมากับผิวกายแข็งแกร่งของเขาอย่างต้องการปลุกเร้าให้เขาตื่นเตลิดแบบเธอบ้าง นิรันดร์คำรามฮึ่มขึ้น มือเขาคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ ก่อนว่า “ถ้าคุณยังวุ่นวายแบบนี้ คืนนี้คุณไม่รอดแล้วนะปิ่น” เธอมองสบสายตากับเขา ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ ๆ “แล้วใครบอกว่าฉันอยากรอดจากคืนนี้ล่ะคะ” สิ้นคำท้าทายแสนซุกซน นิรันดร์ก้มลงจูบหนัก ๆ ทีหนึ่งก่อนผละออก “ท้าทายชะมัดทูนหัว แล้วผมก็ชอบเสียด้วยสิ” นิรันดร์บอกขณะเปลื้องเสื้อผ้าท่อนล่างของเธอออกจนไม่เหลือสักชิ้นเดียว ค่อยจัดแจงกับเสื้อผ้าของตัวเขาเอง ก่อนพาร่างกายหนาลงทาบทับเธอ ขาของเขาดันเขาของเธอกว้างออกเชื่องช้า แววตาคุด้วยไฟปรารถนามองจ้องมา แล้วก้มลงจูบเธอด้วยอารมณ์ล้ำลึก ลิ้นร้อนสอดเข้ามาหยอกล้อในโพรงปากของเธอ วินาทีนั้นเองที่รับรู้ได้ถึงนิ้วของเขาแตะลงกับเนื้อส่วนที่บอบบางกลางแกนกาย ความเปียกช
ภรรยานิรันดร์ 82
ไวน์รสชาตินุ่มดี แต่ก็แรงไม่น้อย ตอนนี้แก้มของเธอออกร้อน ยกแก้วขึ้นดื่ม แก้ต่างให้ตัวเธอเองบ้าง “ก็ไม่ได้คิดอะไรนี่คะ ก็คิดว่าคุณคงค้นดูรอยแผลเป็นอีกนั่นแหละ” “ก็ไม่เห็น แถมยังโดนคุณขู่จะเอาไม้เสียบลูกชิ้นจิ้มตาผมอีกแน่ะ” นิรันดร์ว่าจบ ตาที่มองเธอก็ดูลึกล้ำจนไม่อยากสบด้วยแล้วนาทีนี้ พอดีกับที่มีเสียงเฮดังลั่นมาจากสนาม ตรงที่พวกน้อง ๆ ของเขานั่งดื่มกันอยู่ เลยลุกขึ้นไปเมียงมองดู อันที่จริงก็ไม่ได้อยากรู้นักหรอก ว่าพวกเขาเสียงดังอะไรกัน แต่ที่ขยับลุกไป เพราะสู้สายตาเขาไม่ไหวต่างหาก นิรันดร์วางแก้วในมือลง ตามมายืนซ้อนที่ด้านหลังของเธอ แล้วโน้มตัวดูตามบ้าง เสียงของเขาดังอยู่ที่ริมหู “แม้แต่ตอนที่เรามีช่วงเวลาโรแมนติกด้วยกันคืนนั้น ผมก็ยังไม่ละความพยายามจะเปิดดูเลยนะ แต่ก็ยังไม่เห็นอยู่ดี” เสียงกระซิบพร่าปนลมหายใจร้อนผ่าวของเขาทำเธอใจสั่น จึงหมุนตัวกลับมา คิดว่าจะบอกเขาว่าเธอมึนหัวมากแล้ว แต่พอหันมาแล้วเห็นนิรันดร์อยู่ใกล้มากก็ยิ่งใจคอสั่นไหว มือยกขึ้นจะผลักใบหน้าเขาออก แต่แล้วก็ถูกเขารวบกอดจนตั้งตัวไม่ทัน “ขอผมดูตอนนี้ได้ไหมว
ภรรยานิรันดร์ 81
เห็นเธอหมุนตัว ตั้งท่าจะไป ก็ออกปากถามตามหลัง “เราจัดงานแต่งงานกันอีกรอบดีไหม” แล้วเลยหยุดเดิน หันกลับมาสบตากับเขา บอกพร้อมรอยยิ้ม “แต่งงานกันอีกรอบหรือคะ ไม่ต้องหรอกค่ะ”หมุนตัวกลับมาหาเขาอย่างเดิม สบตากับเขาครู่เดียว แล้วบอกกลับไป “การแต่งงานไม่ใช่เรื่องจำเป็นสำหรับเราหรอกค่ะ ฉันกับคุณแค่ต้องปรับตัวเข้าหากันใหม่เท่านั้นเอง” นิรันดร์เงียบไปครู่ ก่อนบอกด้วยเสียงที่เบาลง “จริง ๆ แล้ว วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานของเรา” ได้ยินเขาบอกแบบนั้น ในหัวก็ค่อยผุดเรื่องราวขึ้นเป็นลำดับขั้น หรือนี่จะเป็นสาเหตุที่เขาอยากเลื่อนวันทำบุญคลินิกออกไปก่อน แล้วถึงได้คำตอบจากเขายืนยันกลับมา“ตอนได้ยินคุณย่าบอกว่าหาฤกษ์ทำบุญคลินิกไว้ให้ ผมนึกตงิดใจอยู่แล้วละว่าจะตรงกัน จะให้ท่านเลื่อนวัน ก็รู้ว่าคุณย่าแกถือฤกษ์ถือยามเคร่งนัก ตั้งใจว่าเสร็จจากงานทำบุญคลินิกจะไปฉลองด้วยกัน ไอ้พวกน้องตัวแสบก็ขอตามกลับมาบ้านอีก” ยิ้มอ่อนโยนให้เขาขยับเข้าไปหา แล้วถึงได้ยินเขาว่าตามมาหลังจากนั้น “ผมขอฉลองกับคุณแค่สองคนได้
あなたも気に入るかもしれません
รวมเรื่องสั้นซ่อนเสน่หา SS2
Chocolate lily 181.7K ビューพ่อสามีและเพื่อนๆของเขา
กาสะลอง152.1K ビューGardener คนสวนของคุณหนู
กาสะลอง92.9K ビューปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน
ปลาคาร์ปตัวน้อย236.9K ビューไร้เดียงสาซ่อนร้าย
เย้ายวน518 ビューเมียลับอุ้มรัก
ณิการ์106 ビューพ่ายหัวใจพี่หมอราเชนทร์
โกลัญญา477 ビューคุณลุงนักฆ่าสุดเร่าร้อน
ฮีนารี K142 ビュー
