ANMELDENTeilen
8
Veröffentlichungsdatum:
10.10.2026 15:08:26ถามจบ หาคำตอบให้ตัวเอง ก็ไม่นี่นา...
ปัดความคิดพวกนั้นทิ้ง วางแก้วลง แล้วเดินไปยังห้องของบุตรสาว ยืนนิ่งเป็นครู่ ค่อยออกปากเรียกตรงหน้าประตูบานใหญ่บานนั้น สุดท้ายแล้ว เขาก็ต้องวนเวียนกลับมาง้อลูกอยู่ดี
“ปลายฝนคนดีของพ่อ เปิดประตูให้พ่อหน่อยครับ”
เงียบไม่มีเสียงตอบกลับมาแต่อย่างใด นิรันดร์เคาะเบา ๆ แล้วทาบฝ่ามือกับประตูตรงหน้า พูดเสียงไม่ดังนัก กะว่าอย่างไรปลายฝนก็ต้องได้ยินเสียงของเขา
“มะรืนนี้ ครบรอบวันที่คุณแม่จากเราไปแล้วนะ ลูกจะไปวางดอกไม้ด้วยกันไหม”
เดี๋ยวเดียวเท่านั้นเอง ที่ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างไว พร้อมกับแก้วตาดวงใจของเขายืนมองนิ่งตรงนั้น ใบหน้าน่ารักดูตึง ๆ กระนั้นเจ้าตัวก็ยังอุตส่าห์ตอบรับสั้น ๆ ว่า “ไปค่ะ”
นิรันดร์ยิ้มอย่างอ่อนใจแล้วบอก “เราไปพักที่รีสอร์ตเดิมไหมลูก เดี๋ยวให้พี่กล้วยมาช่วยจัดกระเป๋านะครับ”
บอกจบทำท่าหันหลังจะไป ปลายฝนอึกอักหน่อยเดียวก็รีบเรียกบิดาเอาไว้ก่อน
“คุณพ่อคะ”
คนเป็นพ่อยิ้มออกมาได้ในวินาทีนั้น ข้างในราวกับดอกไม้ดอกใหญ่บานจนเต็มพื้นที่ ดีใจที่ลูกมีท่าทีดูดีขึ้น ขานรับสั้น ๆ “ครับ”
เด็กสาวอิดออดหน่อยหนึ่ง ค่อยเปิดปากพูด
“ของที่คุณพ่อเห็นในกระเป๋าลูก มันไม่ใช่ของลูกนะคะ เพื่อนคนหนึ่งของลูกยืมกระเป๋าไปใช้ แล้วก็เพิ่งเอามาคืน ลูกไม่อยากโทษว่าเป็นของใคร แล้วลูกก็ยังไม่ได้เปิดกระเป๋าดูอะไรในนั้นเลย ก็เลยไม่ทราบว่ามีของแบบนั้นในกระเป๋า จนคุณพ่อมาเห็นเข้า”
นิรันดร์เงียบไปเป็นครู่เมื่อฟังคำชี้แจงจากปากของลูกบ้าง เขาไม่พูดว่าอะไร นึกดีใจที่ปลายฝนหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดก่อนเขา ทั้ง ๆ ที่เขาพยายามไม่ขุด ไม่รื้อฟื้นมันขึ้นมา คนเป็นพ่อมองเข้าไปในดวงตาดื้อรั้นซุกซนที่ตนทั้งรักทั้งหวง แล้วพยักหน้าเบา ๆ บอกกลับไป
“ครับผม พ่อเข้าใจแล้วครับ”
ได้ยินแบบนั้นแล้ว เด็กสาวค่อยยิ้มออก
“ขอบคุณนะคะที่คุณพ่อเชื่อใจลูก”
ปลายฝนโผกอดเอวบิดาแน่น นิรันดร์เองกอดตอบอย่างรักและหวงแหนเช่นกัน บอกขณะที่ยังกอดแก้วตาดวงใจเอาไว้
“พรุ่งนี้เราเดินทางกันแต่เช้าดีกว่า เดี๋ยวพ่อไปตามพี่กล้วยมาเก็บกระเป๋าให้นะ”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวลูกจัดการเอง”
นิรันดร์อยู่คุยกับบุตรสาวอีกครู่ ค่อยปล่อยให้เก็บเสื้อผ้าข้าวของตามลำพัง จนถึงเวลาเดินทางก็พากันขับรถไปกันสองคนพ่อลูก ไม่นานก็ถึงจุดหมาย
ทุกปี เขาจะพาบุตรสาวขับรถไปยังจุดที่พรากปิยมาภรณ์ไป เพื่อนำดอกกุหลาบสายพันธ์บิช็อปคาสเซิลที่เธอชอบ ไปวางไว้ให้ที่ตรงนั้น เพื่อเป็นการรำลึก
แม้จะผ่านมาสิบสามปีแล้ว แต่ความรู้สึกก็ยังคงใหม่สดอยู่เสมอ นิรันดร์ยังคงเจ็บร้าวลึก ๆ ในใจ เขาพยายามทำใจยอมรับความสูญเสียครั้งนี้ สูดลมหายใจเข้าลึก โอบไหล่บุตรสาวเข้ามาแนบชิด แล้วชักชวนกันเมื่อยืนนึกถึงคนที่จากไปจนพอแล้ว
“กลับกันเถอะ”
ปลายฝนส่งยิ้มจาง ๆ วางมือตัวเองกับมือของบิดา จับจูงพากันกลับขึ้นรถ นิรันดร์พาลูกขับรถเล่นชมบรรยากาศแถวนั้นอีกครู่ จนไปเจอเข้ากับป้ายประกาศขายที่ดินแปลงใหญ่ ไม่ไกลจากบริเวณที่ปิยมาภรณ์ประสบอุบัติเหตุ เขาจอดรถทันที แล้วลงไปยืนกวาดสายตาสำรวจรอบ ๆ ตรงนั้น ค่อยยกโทรศัพท์ต่อสายตรงไปยังเบอร์ติดต่อบนป้ายประกาศนั่น
คุยกันเดี๋ยวเดียว นิ่งคิดอะไรในหัวสักพัก แล้วกลับขึ้นรถอย่างเดิม นาทีต่อมา จึงติดต่อกับเพื่อนที่เป็นบริษัทรับเหมาก่อสร้างพูดจากันอีกหลายประโยค ค่อยวางสายไป
“มีอะไรหรือคะคุณพ่อ”
ปลายฝนถาม เมื่อเห็นบิดาออกรถมาแล้ว
นิรันดร์มองบุตรสาวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน แล้วเอ่ยถึงเรื่องที่เขาตั้งใจจะทำหลังจากนี้ คนเป็นพ่อยิ้มกริ่มขณะขับรถกลับที่พักในเวลาต่อมา
“คุณเชื่อเรื่องจิตหลุด (วิญญาณหลุดออกจากร่าง) ไหม”
“ไม่ค่ะ”
ขิมแขบอกปัดเมื่อเดินผ่านกลุ่มคนที่พากันเข้ามารุมล้อมถามเธอด้วยสีหน้าราวกับเธอจิตหลุดออกมาจริง ๆ
ใครเชื่อเธอก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่เธอไม่เชื่อเด็ดขาด
คราวก่อนเคยหลงคารมพวกเขามาแล้ว ตอนมารอรับภูผาที่โรงเรียนติวแห่งนี้ รอบนั้นโดนไปร้อยเก้าสิบเก้าบาท บอกแต่ว่ากายกับจิตวิญญาณของเธอไม่ใช่คนคนเดียวกัน แล้วก็มองเธอราวกับจะดึงเอาวิญญาณออกมา ถ้าจิตอ่อนกว่านี้เธอคงวิ่งเตลิดหนีไปแล้วละ รับรองได้ว่ารอบนี้ไม่ได้กินเธออีกแน่ คิดอย่างเคือง ๆ เดินต่อจนถึงหน้าอาคารห้าคูหา จึงได้เห็นบุตรชายยืนรออยู่ก่อนแล้ว ยิ้มส่งให้พร้อมสาวเท้าเข้าไปหา
“หิวไหมภู”
“นิดหน่อยครับ”
“แม่ทำทอดมันกุ้งมาให้ด้วย เดี๋ยวไปกินบนรถก็แล้วกันเนอะ” บอกจบ ยื่นมือออกไปรับถุงผ้าใส่เอกสารการเรียน แต่แล้วภูผากลับส่งมือของเขาให้จับแทน
“ไม่อายสาว ๆ หรือไง โตเป็นหนุ่มแล้วยังจับมือแม่อยู่อีก”
ภูผายิ้มแล้วจับจูงมือเธอแน่นกว่าเดิม มองเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกันยิ้ม ๆ บอก “ไม่อายหรอกครับ”
ยิ้มให้กันพาขึ้นรถที่จอดรออีกซอย มุ่งหน้ากลับบ้าน ขณะเลี้ยวรถออกสู่ถนนใหญ่ ภูผาหันมาถามเธอด้วยท่าทีกังวลใจ
“คุณพ่อกลับมาหรือยังครับ”
“ยังครับ” ตอบออกไปคำหนึ่ง ก็ถามกลับ “ภูมีอะไรจะคุยกับคุณพ่อหรือเปล่าลูก”
“ไม่มีครับ ผมแค่กังวล...กลัวว่าคุณพ่อกลับมาแล้วจะรู้เรื่องนั้น”
มองภูผา ยิ้มอ่อนโยน ปลอบกลับไป “แม่รับปากภูแล้วนี่ว่าจะปิดไว้เป็นความลับระหว่างเรา ถ้าคุณพ่อทราบเรื่องจริง แม่จะช่วยพูดให้เอง ดีไหมครับ ไม่ต้องคิดเลยเรื่องนั้นน่ะ ตั้งใจเรียน ตั้งใจอ่านหนังสือก็พอ โอเคไหม”
“ขอบคุณครับ ภูรักคุณแม่ที่สุดในโลกเลย”
ภูผายิ้มจนตาแทบปิด เห็นแล้วก็รู้สึกดีตามไปด้วย เธอส่งยิ้มตอบแล้วชวนสนทนาเรื่องอื่นต่อจากนั้น ไม่นานขิมแขพารถเลี้ยวเข้าสู่สถานพักฟื้นคนป่วยและคนสูงอายุ ภายใต้ชื่อ Rehab and Nursing @ P.House ในพื้นที่ร่วมร้อยไร่ ที่ซึ่งเป็นของนายแพทย์พิริยะ บิดาของภูผา
“ภูเข้าบ้านก่อนเลยนะ เดี๋ยวแม่ขอแวะดูที่คลินิกหน่อย”
บอกจบ แยกกันตรงนั้นเลย ขิมแขพาตัวเองเดินตรงไปยังคลินิกกายภาพบำบัดที่ตั้งอยู่ภายในนั้น ห่างจากจุดจอดรถไม่เท่าไร คลินิกที่เปิดให้บริการนี้ นอกจากใช้รับรองดูแลคนไข้ภายในแล้ว ยังเปิดให้คนนอกที่ต้องการทำกายภาพบำบัดเข้ามารับการรักษาได้อีกด้วย
เดินผ่านประตูบานเลื่อนอัตโนมัติเข้าไป ถึงเห็นความวุ่นวายเล็ก ๆ ข้างในนั้น
‘เทียนหอม’ นักกายภาพบำบัดคนที่ดูแลประจำที่นี่ อายุน้อยกว่าเธอหกปี หญิงสาวรุ่นน้องเดินออกจากม่านกั้นเตียงเตียงหนึ่ง ด้วยใบหน้ามันเป็นเงา หลังเปียกโชกด้วยเหงื่อทั้งที่เครื่องปรับอากาศยังทำงานเป็นปกติ เจ้าหล่อนร้องเสียงหลงด้วยความดีใจเกินจริงที่เห็นหน้าเธอ
“พี่ขิมมาแล้ว โอย...น้องหอมดีใจที่สุดในชีวิตเลยค่ะ ในที่สุดวันนี้น้องก็รอดตายแล้ว”
“มีอะไรหรือหอม” เอ่ยปากถามยิ้ม ๆ หยิบทิชชูที่เคาน์เตอร์ส่งให้อีกฝ่ายซับเหงื่อ เทียนหอมมองของที่เธอส่งให้ รับมาแล้ว ค่อยขยับเข้ามาบ่นใกล้ ๆ เธอ แจงให้ฟังถึงความวุ่นวายในวันนี้ ตอนนี้
“อาม่ากิมนั่งรอพี่ขิมอยู่น่ะสิคะ แล้วก็ท่านนายพลกับคุณตาก็รอพี่ขิม ไม่ยอมให้หอมทำให้ บอกแต่ว่าจะทำกับพี่ขิมคนเดียวเท่านั้น” เทียนหอมเงียบไปอึดใจ แล้วบุ้ยบ้ายไปอีกทาง
Aktuellstes Kapitel
ภรรยานิรันดร์ 86
“ลูกชายคุณปิ่นเขาเก่งมาตั้งแต่เกิดแล้วครับ ผมแทบไม่ได้ช่วยเหลืออะไรเขาเลย ขยันมากแล้วก็หัวไว ขวนขวายเก่ง แบบนี้นะครับอนาคตไปได้อีกไกลเลย” คุยกันได้ครู่ใหญ่แล้ว ภวินท์ก็มองไปรอบ ๆ ถามหาบุตรสาวของเธอ “ปลายฝนไม่มาหรือครับ” ยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยออกไปอย่างไม่ค่อยเต็มปากนัก“แกติดธุระน่ะค่ะ” บอกจบพอดีกับที่ถูกดึงให้ไปถ่ายรูปคู่กับภูผา ตรงนั้นจึงเหลือแค่สองคุณพ่อที่ยืนมองแล้วก็เขม่นกันอยู่ในที เดิม นิรันดร์กับนายแพทย์ภวินท์ก็ไม่ใช่จะไม่ลงรอยกันเท่าไรนัก แต่ก็ใช่จะรักกันมากพอจนถึงกับจะจูบปากกันได้ และเมื่อภวินท์ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ รับฝาก ให้ความเอ็นดูภูผาเป็นพิเศษ นั่นเองที่นิรันดร์ก็หยิบปากกาขึ้นกาหัวอีกฝ่ายให้กลายเป็นศัตรูไป แม้ต่อหน้าภรรยาจะทำท่าว่าไม่รังเกียจ แต่ลึก ๆ แล้ว นิรันดร์ออกอาการเขม่นภูผาอยู่มากทีเดียว ยืนเงียบครู่เดียวก็ได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยขึ้น “เสียดายนะครับ มีลูกสาวแค่คนเดียว สงสัยน้ำยาจะไม่ค่อยดี” นิรันดร์ที่ฟังเงียบอยู่ได้แต่ฮึ่มฮั่ม ความดันค่อย ๆ พุ่งทะยานขึ้น เรื่อ
ภรรยานิรันดร์ 85
ตอนพิเศษ :: ปลายฝน ภูผา หมัดจากมือที่กำแน่นด้วยความโมโหสุดขีดพุ่งเข้าใส่เบ้าตาของภูผาอย่างจัง และเขาเองก็ตั้งใจที่จะไม่หลบแรงปะทะนั่น จึงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นให้อีกฝ่ายลงมือกระทำอย่างที่ต้องการ “รู้ตัวเมื่อไหร่ว่าชอบผู้ชายด้วยกันน่ะ” เสียงใสถามห้วน ๆ ท่าทีเกรี้ยวกราดไม่ปกปิดอารมณ์เลยแม้แต่น้อย ภูผาเฉย ตามองต่ำลงที่พื้น บอกเสียงเฉื่อยชาเฉยเมยจงใจให้ดูเย็นชาเลือดเย็น “ก็...รู้ตัวมาตลอด” “รู้ตัวมาตลอด? แล้วมาตกลงคบกันทำบ้าอะไรวะ” ภูผาถอนใจมองไปทางอื่น บอกพร้อมกับไหล่ยกขึ้น คล้ายไม่แยแส “คิดว่าจะลองคบผู้หญิงสักคนดู เผื่อมันจะหาย” “ไอ้...ทุเรศ” ปลายฝนเอ่ยออกมาได้คำเดียว ก็นึกหาคำด่าเพิ่มต่อท้ายจากนั้นไม่ออก ราวกับสมองที่เคยโลดแล่นถูกปิดกั้นปิดตายเพราะคำสารภาพจากอีกฝ่ายเพียงประโยคเดียวเท่านั้น สะบัดมือที่ปล่อยหมัดชกออกไปเมื่อครู่ ว่าอย่างที่อารมณ์โกรธยังไม่จางหายไปไหน “ดี ดีที่บอกกันตอนนี้ ไม่บอกตอนที่ฝนขอแต่งงาน” เด็กสาวสูดลมหายใจเข้
ภรรยานิรันดร์ 84
พึมพำเบา ๆ อย่างพยายามให้แนบเนียนที่สุด แล้วเดาต่อ “หรือจะเป็นตอนที่ท้องคะ กล่องมันดู...” ยกขึ้นระดับสายตาพลิกไปมา สำรวจอย่างใส่ใจจริงจัง “ดูพอง ๆ เหมือนคนท้องว่าไหมคะ”คราวนี้ไม่มีรอยยิ้มบนหน้าของนิรันดร์อีกแล้ว เห็นเขาถอนใจเบา ๆ หยิบกล่องที่เธอพยายามคาดเดาเอาใจเขาออกจากมือ บอกเสียงอ่อนโยน “ไม่ต้องเดาหรอกทูนหัว คุณจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรหรอก ผมไม่น่าเอามาวางไว้ตรงนี้ให้คุณเห็นเลยนะ”จริง ๆ แล้วเขาตั้งใจจะเอาพวกมันลงไปไว้ในห้องเก็บของ แต่เมื่อครู่ติดสายเรียกเข้าเลยวางทิ้งไว้ตรงนี้ และกล่องนี้ ก็เป็นของที่เธอให้เขาต่างหาก ด้านในเป็นคุกกี้ที่เธอหัดทำครั้งแรก รสชาติไม่ต้องพูดถึง อีกทั้งกินยากมาก กัดแทบไม่เข้า แต่เขาก็หยิบกินทีเดียวจนหมดกล่อง เพราะว่าเป็นสิ่งที่ภรรยาของเขาตั้งใจทำให้ส่วนกล่องนี่ เธอก็ประดิษฐ์มันขึ้นมาเอง รูปทรงบิดเบี้ยวไปบ้าง แต่เขาก็มองว่ามันสวยงามไม่น้อยทีเดียว “หรือคะ” “ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยเนอะ คุณจำเรื่องเก่า ๆ ไม่ได้ ก็สร้างเรื่องราวระหว่างเราขึ้นมาใหม่ได้นี่ ขอแค่ให้รู้ว่าผมรักคุณมากที่สุดก็พอ รักมาตลอดตั้งแต่ตัดสินใจเลือกคุณมาเป็นภรรยา
ภรรยานิรันดร์ 83
นิรันดร์กระซิบบอกกระท่อนกระแท่น กายของเขาสั่นสะท้านเมื่อถูกมือของเธอลากผ่านเสื้อของเขาเข้าไปแตะนิ้วเขี่ยที่ยอดอกตึงแน่นไปด้วยมัดกล้ามบ้าง “ทีใครทีมันไงคะ”กล่าวจบ มือสาละวนไปมากับผิวกายแข็งแกร่งของเขาอย่างต้องการปลุกเร้าให้เขาตื่นเตลิดแบบเธอบ้าง นิรันดร์คำรามฮึ่มขึ้น มือเขาคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ ก่อนว่า “ถ้าคุณยังวุ่นวายแบบนี้ คืนนี้คุณไม่รอดแล้วนะปิ่น” เธอมองสบสายตากับเขา ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ ๆ “แล้วใครบอกว่าฉันอยากรอดจากคืนนี้ล่ะคะ” สิ้นคำท้าทายแสนซุกซน นิรันดร์ก้มลงจูบหนัก ๆ ทีหนึ่งก่อนผละออก “ท้าทายชะมัดทูนหัว แล้วผมก็ชอบเสียด้วยสิ” นิรันดร์บอกขณะเปลื้องเสื้อผ้าท่อนล่างของเธอออกจนไม่เหลือสักชิ้นเดียว ค่อยจัดแจงกับเสื้อผ้าของตัวเขาเอง ก่อนพาร่างกายหนาลงทาบทับเธอ ขาของเขาดันเขาของเธอกว้างออกเชื่องช้า แววตาคุด้วยไฟปรารถนามองจ้องมา แล้วก้มลงจูบเธอด้วยอารมณ์ล้ำลึก ลิ้นร้อนสอดเข้ามาหยอกล้อในโพรงปากของเธอ วินาทีนั้นเองที่รับรู้ได้ถึงนิ้วของเขาแตะลงกับเนื้อส่วนที่บอบบางกลางแกนกาย ความเปียกช
ภรรยานิรันดร์ 82
ไวน์รสชาตินุ่มดี แต่ก็แรงไม่น้อย ตอนนี้แก้มของเธอออกร้อน ยกแก้วขึ้นดื่ม แก้ต่างให้ตัวเธอเองบ้าง “ก็ไม่ได้คิดอะไรนี่คะ ก็คิดว่าคุณคงค้นดูรอยแผลเป็นอีกนั่นแหละ” “ก็ไม่เห็น แถมยังโดนคุณขู่จะเอาไม้เสียบลูกชิ้นจิ้มตาผมอีกแน่ะ” นิรันดร์ว่าจบ ตาที่มองเธอก็ดูลึกล้ำจนไม่อยากสบด้วยแล้วนาทีนี้ พอดีกับที่มีเสียงเฮดังลั่นมาจากสนาม ตรงที่พวกน้อง ๆ ของเขานั่งดื่มกันอยู่ เลยลุกขึ้นไปเมียงมองดู อันที่จริงก็ไม่ได้อยากรู้นักหรอก ว่าพวกเขาเสียงดังอะไรกัน แต่ที่ขยับลุกไป เพราะสู้สายตาเขาไม่ไหวต่างหาก นิรันดร์วางแก้วในมือลง ตามมายืนซ้อนที่ด้านหลังของเธอ แล้วโน้มตัวดูตามบ้าง เสียงของเขาดังอยู่ที่ริมหู “แม้แต่ตอนที่เรามีช่วงเวลาโรแมนติกด้วยกันคืนนั้น ผมก็ยังไม่ละความพยายามจะเปิดดูเลยนะ แต่ก็ยังไม่เห็นอยู่ดี” เสียงกระซิบพร่าปนลมหายใจร้อนผ่าวของเขาทำเธอใจสั่น จึงหมุนตัวกลับมา คิดว่าจะบอกเขาว่าเธอมึนหัวมากแล้ว แต่พอหันมาแล้วเห็นนิรันดร์อยู่ใกล้มากก็ยิ่งใจคอสั่นไหว มือยกขึ้นจะผลักใบหน้าเขาออก แต่แล้วก็ถูกเขารวบกอดจนตั้งตัวไม่ทัน “ขอผมดูตอนนี้ได้ไหมว
ภรรยานิรันดร์ 81
เห็นเธอหมุนตัว ตั้งท่าจะไป ก็ออกปากถามตามหลัง “เราจัดงานแต่งงานกันอีกรอบดีไหม” แล้วเลยหยุดเดิน หันกลับมาสบตากับเขา บอกพร้อมรอยยิ้ม “แต่งงานกันอีกรอบหรือคะ ไม่ต้องหรอกค่ะ”หมุนตัวกลับมาหาเขาอย่างเดิม สบตากับเขาครู่เดียว แล้วบอกกลับไป “การแต่งงานไม่ใช่เรื่องจำเป็นสำหรับเราหรอกค่ะ ฉันกับคุณแค่ต้องปรับตัวเข้าหากันใหม่เท่านั้นเอง” นิรันดร์เงียบไปครู่ ก่อนบอกด้วยเสียงที่เบาลง “จริง ๆ แล้ว วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานของเรา” ได้ยินเขาบอกแบบนั้น ในหัวก็ค่อยผุดเรื่องราวขึ้นเป็นลำดับขั้น หรือนี่จะเป็นสาเหตุที่เขาอยากเลื่อนวันทำบุญคลินิกออกไปก่อน แล้วถึงได้คำตอบจากเขายืนยันกลับมา“ตอนได้ยินคุณย่าบอกว่าหาฤกษ์ทำบุญคลินิกไว้ให้ ผมนึกตงิดใจอยู่แล้วละว่าจะตรงกัน จะให้ท่านเลื่อนวัน ก็รู้ว่าคุณย่าแกถือฤกษ์ถือยามเคร่งนัก ตั้งใจว่าเสร็จจากงานทำบุญคลินิกจะไปฉลองด้วยกัน ไอ้พวกน้องตัวแสบก็ขอตามกลับมาบ้านอีก” ยิ้มอ่อนโยนให้เขาขยับเข้าไปหา แล้วถึงได้ยินเขาว่าตามมาหลังจากนั้น “ผมขอฉลองกับคุณแค่สองคนได้
Das könnte dir auch gefallen
Bad Engineer เด็กเทรย์ซิส
มดตัวจี๊ด229.2K Aufrufeคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้205.6K Aufrufeสตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.4M Aufrufeม่านหมอก
นิยายของเนม121.7K Aufrufeสถานะลับ...ฉบับคู่อริ
Ladyporn112 Aufrufeสามีที่ฉันเก็บได้จากคืนฝนตก
แอมมี่161 Aufrufeกลรัก ซาตาน
นงพะงา 114 Aufrufeนางร้ายคนนี้สามีไม่เคยรัก
ณนิจชา,ฟินเฟวา,ณภาวารี340 Aufrufe
